All Chapters of Phony Love สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ: Chapter 91 - Chapter 100

“!” ฉันรีบยกมือขึ้นมาปิดปากเมื่อหันไปปะทะเข้ากับใบหน้าคุ้นเคยที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายเดือน เขากำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่โดยที่มือก็เอาแต่จับหน้าท้องฉันไปด้วยเพราะงั้นความอุ่นที่รู้สึกเมื่อกี้ก็ได้รับมาจากเขานี่เองแต่ทำไมคนตรงหน้าถึงได้ดูเปลี่ยนไปจากเดิม เขาดูโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะภาพในวันนั้นยังคงติดตาฉันอยู่ เป็นภาพก่อนที่จะจากไปตอนนั้นเขายังดูปกติดีอยู่แล้วทำไม...ตอนนี้ถึงได้มีแต่รอยแผล และต่อให้มันไม่ได้มีเยอะก็จริง แต่กลับทำให้รู้สึกหน่วงเพราะเป็นห่วงได้เหมือนกัน“…” ฉันขยับตัวนอนหันข้างอยู่ในท่าเดิม เพราะไม่อยากให้มือเขาที่กำลังวางอยู่บนหน้าท้องต้องเลื่อนหลุดออกไปแล้วก็พยายามควบคุมอารมณ์มากเช่นกันเพื่อไม่ให้ร้องไห้ออกมาแต่ก็นั่นแหละ…“อย่าร้องนะ...ป่าน” เมื่อคนด้านหลังรู้สึกตัว เขาก็ขยับมาอยู่ตรงหน้าของฉันแทนที่จะจับฉันให้หันกลับไป ปลายนิ้วเกลี่ยลงตามข้างแก้มพร้อมด้วยคำพูด และน้ำเสียงที่คุ้นเคย แม้จะไม่ได้ยินมานานหลายเดือนแล้วก็ตามพอได้ยินอีกครั้งก็ทำให้ฉันใจเต้นหนักมาก รวมไปถึงการกระทำของเขาที่มันอ่อนโยนจนไม่รู้จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดยังไงกับภาพตรงหน้าที่เห็น แต่มีหนึ่งสิ่ง

“เชื่อใจผมนะป่าน” ครั้งนี้เหมือนเขาเริ่มมีสีหน้าดูจริงจังขึ้น จนฉันแอบคิดแล้วว่าเหตุผลของเขาอาจมีผลทำให้ฉันรู้สึกแย่หรือเปล่า เพราะถ้าหากฉันรู้สึกแย่มันก็จะส่งไปถึงลูกในท้องได้ไง แต่อะไรบ้างล่ะที่จะทำให้ฉันรู้สึกแย่ได้หากไม่ใช่เรื่องชู้สาวหรือไม่ก็เรื่องที่เขาอาจมีเมียอยู่แล้วแต่เมื่อกี้เขาก็บอกเองว่าไม่ได้มีใครนอกจากฉันคนเดียว จะยอมเชื่อผู้ชายตรงหน้าดีไหมนะ เพราะที่ผ่านมาเขาก็เอาแต่กุมความลับเอาไว้ตลอด ไม่เคยบอกอะไรกันเลยด้วยซ้ำมั้งแม้กระทั่งเรื่องที่พวกเราเคยเรียนมาด้วยกัน หรือแม้กระทั่งเขาที่แอบชอบฉันมาตลอดนี่ก็อีก“ได้...แต่ข้อแลกเปลี่ยนคือนายจะต้องอยู่ห่างจากฉันตลอดระยะเวลาที่กำหนดมาเมื่อกี้ตกลงไหม?”“ไม่เอาแบบนี้สิ” และแล้วคนตรงหน้าก็เริ่มแสดงอาการไม่พอใจให้เห็น เหมือนกับเด็กที่อดได้ของเล่น ถ้าใครพอนึกภาพออกก็ประมาณนั้นเลย“จะทำข้อตกลงมันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” รอยยิ้มที่แสดงให้เห็นว่าตอนนี้ใครเหนือกว่าปรากฏขึ้นอยู่บนมุมปากของฉันอย่างผู้ชนะ ก็ให้มันรู้ไปถ้าไม่ยอมบอกก็ไม่ต้องมาเข้าใกล้กันจะได้รู้ด้วยว่าเวลามาเบรกคนชอบสอดเรื่องชาวบ้านอย่างฉันมันให้ความรู้สึกทรมานมากแค่ไหน แถมยังต้

บทที่ 32 NC“...” สุดท้ายอีกฝ่ายก็ยอมเดินมาทางฝั่งที่ฉันกำลังนั่งอยู่แม้เขาจะใช้เวลาเล็กน้อย แต่ไม่ได้เป็นปัญหาอะไร และเพื่อความแนบเนียนก็เลยทำเป็นไม่สนใจในระหว่างที่เขากำลังก้มลงมาหยิบปิ่นโต“ทั้งที่คนเขาอุตส่าห์มาหาเพราะคิดถึง” ฉันแกล้งทำเป็นบ่นอุบอิบพลางเมินเฉยต่อคนด้านข้าง นั่นจึงทำให้ปลายนิ้วที่กำลังแตะลงบนปิ่นโตถึงกับแน่นิ่งอยู่กลางอากาศ และหันมาคว้าลงที่แขนฉันแทน“ผมทำไม่ได้หรอกป่าน...ออกห่างจากคุณไม่ได้เลย มันทรมานมาก เรายกเลิกข้อตกลงอันนี้ได้ไหม” น้ำเสียงขอร้องอ้อนวอนจากอีกฝ่ายดังขึ้นข้างหู ลมหายใจอุ่นของเขากระทบลงตรงซอกคอ รอบเอวถูกรัดแน่นแบบพอดีจากอ้อมแขนเขาที่กำลังสอดเข้ามาตามด้วยฝ่ามือที่กำลังลูบลงบนหน้าท้องอย่างที่เขามักจะชอบทำเป็นประจำตั้งแต่เมื่อคืน“ปล่อยเลยอย่ามาเนียน” ว่าจบก็แกะมืออีกฝ่ายออกแต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมแถมยังเพิ่มระดับความแน่นมากขึ้นกว่าเดิมจนฉันรู้สึกอึดอัดขึ้นมา“นะ” อย่าเชียวนะยายป่าน แกห้ามแพ้ลูกอ้อนง่าย ๆ แบบนี้เด็ดขาด! อดทนไว้~“ถ้ายังไม่ปล่อย...คืนนี้ฉันจะไปนอนอีกห้อง” สิ้นเสียงปุ๊บความอึดอัดที่รู้สึกตอนแรกก็หายไปพร้อมกับอ้อมแขนและความแน่นตรงบริเวณท

“อืม...อืม!” เสียงครางเขาดังในลำคอตรงกับจังหวะเบื้องล่างที่กำลังขยับเข้าขยับออก ทั้งแน่น ทั้งรู้สึกดีพร้อมกัน แถมยังได้ยินเสียงเขาใกล้ ๆ ช่วงล่างมันเลยเกร็งมากกว่าเดิม ดูเหมือนยิ่งเกร็งคนตรงหน้าก็ยิ่งร้องแถมยังทำหน้ารู้สึกดีมากอีก“เฉิน~ อือออ จะไม่ไหวแล้ว” ฉันกำมือเขาแน่นเมื่อเริ่มรู้สึกใกล้ถึงจุดที่รู้สึกดีมากที่สุด จังหวะนั้นเขาก็เร่งเครื่องไวขึ้นและยิ่งมากขึ้นเมื่อแรงบีบมือของฉันมันเริ่มทวีความรุนแรงใส่เขามากกว่าเดิม“อะอ๊า...พะ...พอแล้ว หยุดก่อน” ฉันร้องเสียงหลงเมื่อถึงจุดสูงสุดของตัวเอง แต่ทว่าดูเหมือนเขาจะไม่ยอมหยุดแถมยังขยับต่อ ทั้งที่ตรงนั้นพึ่งจะเสร็จ มันก็เลยสัมผัสได้ดีกว่าเดิมและส่งผลให้ฉันถึงกับนอนบิดตัวไปมาเพราะกำลังถูกความเสียวเข้าเล่นงานปึก ปึก~นานหลายนาทีที่ยังคงโดนเขากระแทกไม่หยุดแม้จะไม่ได้รุนแรงอะไร เพราะเหมือนเขายังยั้งเอาไว้เนื่องจากฉันท้องแต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยทำให้ฉันดีขึ้นเลยสักนิด กลับมีความต้องการมากกว่าเดิมเมื่อสัมผัสทุกอย่างเริ่มกลับมาทำงานต่อ“ป่าน...อย่าทำงี้” เอวที่กำลังโยกถูกเขาหยุดเอาไว้“อือ อย่า~” ฉันรีบปัดมือออกเพราะหงุดหงิดที่โดนหยุดกลางคันทั้งที่เ

จะให้พูดว่าโดนทรมานจนเกือบตายแบบนี้เหรอ แค่นี้ก็พอจะนึกใบหน้าของอีกฝ่ายออกแล้วว่าจะเป็นอย่างไร หากเธอรู้เรื่องนี้เข้า ขนาดแค่คิดและยังไม่ทันได้เห็นใบหน้านั้นเขาก็รู้เจ็บแปล๊บที่หน้าอกมากแล้วสายป่าน Talk“…” ฉันพยายามเพ่งเล็งข้างหน้าอย่างหนักหลังจากลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าภายในห้องที่ตัวเองกำลังนอนอยู่มันมืดมากเหลือเกิน ก่อนหน้านี้จำได้ว่าเจ็บที่หน้าท้องมากจนเป็นลมไปหลังจากนั้นกก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย“ลูก...ลูก” พอสติเริ่มปะติดปะต่อได้ฉันก็ใช้สองมือกุมท้องด้วยใจเป็นกังวล พลางพูดคำเดิมซ้ำไปมาด้วยความเป็นห่วงว่าลูกในท้องจะเป็นอันตรายอะไรไหม“ป่าน! ป่านใจเย็น ๆ นะ” ใบหน้าของฉันถูกยกขึ้นด้วยอุ้งมือของคนที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขาเองก็อยู่ในห้องนี้ด้วยเหมือนกัน“เฉิน ลูกของเรา...” ฉันพูดด้วยเสียงสั่น“ลูกเราปลอดภัยดี” เขาก้มลงมาจูบบนหน้าผากของฉันและดึงเข้าไปกอดเอาไว้แน่นคล้ายกับไม่อยากออกห่างจากกันจนกลายเป็นฉันเองที่เริ่มรู้สึกอึดอัดขึ้นมาเมื่อความโล่งใจถูกส่งเข้ามาหลังเขาพูดว่าลูกของเราไม่ได้เป็นอันตรายอย่างที่คิด“หายใจไม่ออก” เขาผ่อนแรงกอดลง แต่ก็ยังคงกอดฉันเอาไว้อยู่เหมือนเดิมพร้อมทั้งพรมจูบลงต