All Chapters of Phony Love สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ: Chapter 61 - Chapter 70

“อย่าโมโหสิ ถือว่าช่วยให้ผมไม่ลงแดงก็แล้วกัน”“อะ...ไอ้บ้า!” ฉันยกมืออีกข้างขึ้นมาแตะลงข้างแก้มที่พึ่งถูกเขาหอมด้วยอาการใจสั่น ทั้งสัมผัส ทั้งคำพูด มันตีเข้ามาจนทำให้สมองไม่สามารถประมวลผลคิดหาคำพูดอื่นได้นอกจากคำที่พึ่งพูดไปเมื่อกี้หนึ่งอาทิตย์ต่อมาSaiparn Flowers“พี่ป่าน…ตูนว่าดอกไม้ชนิดนี้น่าสนใจนะจากที่ไปแอบดูมายังไม่เห็นมีร้านไหนกล้าเอามาขายเลย อาจเพราะราคาที่สูงและขาดตลาดบ่อยด้วยมั้ง พี่คิดว่าไง เราเอามาลงที่ร้านดีไหม?”“…”“ได้ยินที่พูดไหมพี่” ฉันหันไปมองหน้าตูนหลังจากเห็นมือของมันมาโบกพัดอยู่ข้างหน้า“ว่าไงตูน?”“เฮ้อ~ พี่ป่าน! เมื่อกี้ตูนพูดไปยาวมากเลยนะ” น้องมันมองฉันพร้อมกับถอนหายใจและส่ายหัว“โทษที ไหนพูดมาใหม่ ครั้งนี้จะตั้งใจฟังละ” ฉันชูมือขึ้นทำท่าทางเป็นสัญญาว่าตัวเองจะตั้งใจฟัง“เมื่อกี้ตูนบอกว่าเราเอาดอกไม้ชนิดนี้เข้ามาขายกันดีไหม พี่คิดว่าไง” น้องมันวางสมาร์ตโฟนตัวใหม่ล่าสุดจากแบรนด์ลี่จูลงบนโต๊ะ“ไหนบอกช่วงนี้ช็อต?” ปลายนิ้วฉันจิ้มลงไปบนสมาร์ตโฟนเพื่อตอกย้ำว่าตัวเองกำลังพูดถึงอะไรหลังจากเห็นว่าน้องมันมองฉันด้วยอาการงง“อ๋อ! พี่โดมเอามาให้ตูนใช้ เห็นบอกได้ฟรีมาหลา

ตอนแรกเธอคิดว่าหากงานเปิดตัวสินค้าจบลงก็คงไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกันอีก และคงเจอกันแค่เฉพาะเรื่องงาน แต่ใครมันจะไปรู้ว่ากลับเป็นเฉินเสียเองที่มักจะคอยติดต่อเธอด้วยตัวเองอยู่เสมอแม้เธอจะเป็นฝ่ายชวนให้เขามาเจอกันวันนี้ก็จริง แต่นั่นเป็นการชวนที่มีเหตุผล เพราะในเมื่อเขาเป็นฝ่ายเริ่มให้คำแนะนำกับเธอเรื่องชุดแต่แรก แผนการนี้จึงผุดเข้ามาในหัวทันทีลีอาจึงใช้ช่องว่างตรงนี้ทำให้เขามาอยู่กับเธอ แทนที่จะไปอยู่กับสายป่าน และมันก็ได้ผลดีเกินคาดเมื่อเขายอมมาอยู่กับเธอมากกว่าสายป่านถึงมันจะส่งผลต่อเรื่องข่าวฉาว แต่เธอก็ไม่แคร์ เพราะหากคนที่เป็นข่าวด้วยคือเฉิน นักธุรกิจที่หลายคนกำลังจับตามองเธอไม่เห็นว่ามันจะไม่คุ้มตรงไหน และอาจคุ้มมากขึ้นหากเธอทำให้เขาหลงจนหัวปักหัวปำได้ว่ากันตามตรง...เรื่องแบบนี้หากเขาตีตัวออกหาก หรือไม่ตอบรับใด ๆ กับสิ่งเร้าอย่างเธอ แบบนั้นสิถึงจะเรียกว่าเขาไม่สนใจ ทว่ามันกลับไม่ใช่ เพาะเขามีโอกาสปฏิเสธเธอได้ทุกเมื่อแต่เขากลับไม่เคยทำสักครั้ง มันจึงทำให้ความมั่นใจลีอาเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัวว่าสุดท้ายแล้วเฉินจะต้องเลือกเธออย่างแน่นอน“แต่ผมไม่ชอบให้ผู้หญิงเป็นเจ้ามือน่ะสิ” เฉินพูด

บทที่ 22ลานกว้างขนาดใหญ่“…” ฉันนั่งมองภาพด้านหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ไม่สามารถบรรยายได้ก็คือ...สมัยนี้การจับตัวคนอื่นมาเพื่อเรียกค่าไถ่ หรือเพื่ออะไรก็ตาม เขาทำให้คนที่เป็นฝ่ายถูกจับมาเป็นตัวประกันได้รับความสะดวกสบายมากขนาดนี้เลยเหรอ?พัดลมบ้าง แอร์บ้าง เก้าอี้เบาะนุ่มบ้าง และการมัดเชือกที่ข้อมือไม่แน่นมากเกินไปบ้าง ส่วนท้ายที่สุดคือพวกมันสองคนดูชิลมาก ตอนนี้ก็ไม่รู้หายไปไหนแล้ว ไม่มีการเฝ้าระวังเลย จะมีก็แค่จัดแจงให้ฉันกับตูนนั่งอยู่ในพื้นที่ร่มเท่านั้นอารมณ์เหมือนการแข่งขันนั่งเหม่อริมแม่น้ำฮันในประเทศเกาหลีใต้แบบนั้นเลยอะ เพราะมันทั้งน่าเบื่อ และไม่มีอะไรให้ทำสักนิดนอกจากทำได้แค่นั่งเหม่อมองภาพด้านหน้าที่เป็นหญ้าแห้งแล้งล้อมรอบตึกเก่าที่ถูกปล่อยร้างไร้ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา สิ่งมีชีวิตสักตัวก็ยังไม่เห็นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพื้นที่ตรงนี้มีคนอาศัยอยู่หรือผีอาศัยอยู่กันแน่แต่ก็พูดได้ไม่เต็มปากอยู่ดี เพราะพวกมันดันฉลาดเรื่องอื่น นั่นคือการเอาสมาร์ตโฟนของพวกเราสองคนไปนี่สิโธ่~“พี่ป่าน อาหารมันจะไม่ดูดีไปหน่อยเหรอ” น้องตูนหันมาถามด้วยใบหน้าไร้ซึ่งความกลัวเหมือนก่อนหน้า อาจเพราะด้วยลั

“ตูนค้นเจอแต่ของพวกนี้...พี่ป่านว่ามันจะเอาไว้ป้องกันตัวได้ไหม” ตูนใช้นิ้วชี้ไปทางลังขึ้นรา ด้านในมีหนังสือที่ยังไม่ได้พิมพ์หน้าปกเต็มไปหมด“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้” ฉันรีบลุกขึ้นพร้อมทำมือเป็นสัญญาณให้ตูนไปนั่งแทนที่ ส่วนตัวเองก็เดินไปหยิบเชือกขึ้นมาจากพื้น พร้อมเดินไปทางลังเน่าด้านหน้า“…” ใช้เวลาไม่ถึงนาทีจากอาวุธที่อ่อนแอก็ถูกเปลี่ยนมาเป็นอาวุธที่แข็งแรงมากที่สุด จากการเอาหนังสือเก่ามาม้วนต่อกันแล้วใช้เชือกพันรอบข้างด้านนอกโดนมีช้อนส้อมดามไว้เพื่อให้มีความมั่นคง แต่เพราะเชือกที่มีจำกัดจึงทำให้สร้างอาวุธชิ้นนี้มาได้เพียงแค่อันเดียวเท่านั้น ทว่ามันก็พอไปได้อยู่หากไม่มีการปะทะกัน ซึ่งฉันจะพยายามทำให้เป็นแบบนั้น เนื่องจากมีน้องตูนอยู่ด้วย และฉันเองก็กลัวตาย เพราะงั้นอย่าทำอะไรเกินตัวไปกว่านี้ดีกว่า ส่วนของอื่น ๆ มันอาจแข็งแรงจริง แต่ก็ใหญ่เกินไปสำหรับที่ผู้หญิงคนคนหนึ่งจะแบกได้“พี่ป่าน!” เสียงตูนดูตกใจมาก แม้น้องมันจะพูดเบา แต่น้ำหนักของเสียงที่ใช้ยังไงคนฟังก็เข้าใจได้ว่าอีกฝ่ายรู้สึกอะไร“แจ๋ว!” ฉันอุทานออกมาเมื่อปลายนิ้วของตูนชี้ไปตรงช่องสี่เหลี่ยมด้านบนหัวของฉันที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลมา

“กรี๊ดดดด~” เสียงกรีดร้องดังลั่นออกมาจากในรถเป็นการส่งเสียงที่โอเวอร์แอ็กติ้งเกินเบอร์มาก ทั้งที่รถก็ขับช้าขนาดนั้น แต่ยังจะร้องออกมายังกับ...“เอ๊ะ!” ฉันพยายามเพ่งเล็งมองไปด้านหน้าอีกครั้งเมื่อเสียงที่ได้ยิน...ทำไมมันเหมือนกับเสียงเพื่อนของตัวเองจัง“พี่โดม?” แต่แล้วน้องตูนก็เป็นฝ่ายเฉลยออกมาเสียเอง“ตูน? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่!”“ดาวี่!” ฉันรีบวิ่งเข้าไปสวมกอดมันหลังจากเห็นว่าคนที่เปิดประตูลงรถมาคือเพื่อนของตัวเองจริง ๆ“แกเล่นบ้าอะไรของแกอีป่าน! รู้ไหมว่าฉันตกใจมากแค่ไหน” ดาวี่วีนออกมาด้วยความโกรธ แต่แขนของมันกลับกอดฉันเอาไว้แน่นด้วยความเป็นห่วง ซึ่งสวนทางกับคำพูด“เอ่อ...” ส่วนน้องตูนผู้ที่ไม่เคยรับรู้ความจริงของมันมาก่อนก็ถึงกับยืนทำหน้าเอ๋อ“แกมาช่วยฉันเหรอดาวี่!” ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองมันด้วยความดีใจ ไม่คิดเลยว่ามันจะรู้เรื่องที่ฉันโดนลักพาตัวมาไวมากขนาดนี้ มากกว่าครอบครัวตัวเองอีก“ช่วย? ช่วยอะไรของแก” ทว่าสิ่งที่มันตอบกลับมาเล่นทำเอาฉันงุนงงไปเกือบนาที“ก็ช่วย” ฉันเงียบลงพลางคำนวนทุกอย่างใหม่อีกครั้ง“ก็คุณป้าโทรมาบอกว่าทะเลาะกับแกรุนแรงมาก จนแกหนีออกจากบ้านก็เลยอยากให้ฉันช่วยพาแกก