All Chapters of Phony Love สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ: Chapter 41 - Chapter 50

ฉันคิดว่ามันคงจะหาทางเปิดตัวในสิ่งที่มันเป็นละมั้งเพราะนี่มันก็นานมากแล้วที่ปิดบังมา หากปิดบังต่อไปตัวมันเองคงจะไม่มีความสุขกับชีวิตหลังจากนี้แน่ เลยคิดว่ามันคงกำลังคิดแบบนั้นอยู่เหมือนกับที่ฉันคิดแน่นอน“จะไปไหนเหรอ?” เข้ามาในห้องได้สักแป๊บ ดูเหมือนเขาก็เดินเข้าห้องตัวเองไปโดยไม่พูดอะไร และกลับออกมาพร้อมกระเป๋าเดินทางของเขาจนฉันต้องเอ่ยถามด้วยความสงสัย“ช่วงนี้คุณก็พักห้องนี้ไปก่อนระหว่างรอผมจัดการเรื่องที่พักใหม่ให้” เขาพูดเอาไว้เพียงแค่นี้แล้วเดินตรงไปทางประตู ทำให้ฉันรู้ทันทีว่าเขาคงกำลังจะเสียสละห้องนี้ให้ และตัวเองน่าจะไปอยู่กับพวกพนักงานสักคนแน่ หรือไม่ก็อาจเป็นคนที่ชื่อวายุอะไรนั่นที่เป็นเลขาแว่นหนาซึ่งไม่ถูกกับฉันแบบนี้ไม่ได้สิ แผนของฉันก็ไร้ความน่าเชื่อถือไปเลยนะหากเขาไปอยู่กับคนอื่น“อยู่นี่!” ฉันรีบวิ่งเข้าไปรั้งแขนเอาไว้ก่อนที่มืออีกข้างของเขาจะเอื้อมถึงลูกบิดประตูห้อง“…” ส่วนคนถูกดึงเอาแต่มองมือของฉันแล้วเงยหน้าขึ้นมาเหมือนต้องการคำตอบว่าสิ่งที่ฉันกำลังทำหมายถึงอะไร“ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้” อ๊าก! ให้ตายสิยายป่าน แกพูดอะไรออกไปเนี่ย แทนที่จะหาข้อแก้ต่างที่ดูน่าเชื่อถือกว่

“โห กี่ปีมาละ ใครจะไปจำได้” ดาวี่ตอบกลับมาแล้วมันก็เอนตัวกลับไปนั่งตามปกติ ผนวกกับทีมงานเข้ามาคุยเรื่องงานกับมันต่อพอดี ทั้งฉันและมันก็เลยเลิกสนใจไป“ให้ตายสิ!” ฉันรีบลุกขึ้นยืนและรีบสาวเท้าไปทางนักแสดงเมนหลักของโฆษณาชิ้นนี้ทันที เมื่อเห็นว่านางกำลังยืนหัวเราะอยู่กับคนที่หายหน้าหายตาไปทั้งวัน ทว่าเมื่อโผล่หน้ามาก็ควรจะต้องมาหาฉันที่มีสถานะเป็นแฟนมากกว่าการไปยืนอยู่กับยายนั่นสิถึงจะถูก ต้องให้ฉันเป็นบ้าก่อนเลยหรือไงถึงจะเข้าใจสักทีว่าฉันกับมันไม่ถูกกัน!“ขอบคุณนะคะ ลีอาอยากได้อยู่พอดีเลย ตอนแรกคิดว่าคงไปไม่ทันแน่ เพราะยังถ่ายกันไม่เสร็จ แต่ไม่คิดเลยว่าคุณเฉินจะอุตส่าห์...ซื้อมาให้แบบนี้” ยายลีอาเว้นจังหวะการพูดตามด้วยถือซองขนมปังอะไรสักอย่างชูขึ้นมาในระดับปกติ และประโยคสุดท้ายนางจงใจเร่งน้ำเสียงให้ดังมากกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าฉันเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของเฉินแล้ว“เผอิญผมไปได้ยินคุณลีอากำลังคุยอยู่กับผู้จัดการพอดีก็เลยขออาสาไปซื้อให้ ถือว่าเป็นน้ำใจจากผมที่วันนี้อาจจะต้องทำให้คุณลีอาถ่ายทำเหนื่อยหน่อยน่ะครับ” ทว่าสิ่งที่เขาตอบกลับยายลีอามันทำให้คนฟังอย่างฉันรู้สึกถึงอาการบางอย่างที่ไม่สามา

บทที่ 15สองวันต่อมาประเทศไทยบ้านภูสิทธ์พลังกรห้องรับประทานอาหาร“ป่านลูก...”“…”“ป่าน”“คะพ่อ?” ฉันหลุดออกจากภวังค์ความคิดเมื่อมีสัมผัสอันอุ่นร้อนแตะลงบนหลังมือของตัวเอง และเมื่อมองดูก็พบว่าเป็นมือของพ่อซึ่งท่านกำลังมองฉันคล้ายคนกำลังเป็นห่วง“ลูกเอาแต่มัวเหม่ออยู่แบบนี้ ถ้าไม่รีบทานเดี๋ยวข้าวในจานก็เย็นหรอก มันจะไม่อร่อยนะ” พ่อของฉันท่านยังคงเป็นคนยิ้มง่ายอยู่เหมือนเดิม และคอยเป็นห่วงฉันอยู่เสมอ“ก็ถ้าแกเชื่อฉันตั้งแต่แรกคงไม่ต้องมาเป็นอย่างนี้” แม่ที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามฉันเอ่ยพูดขึ้นมาจนพ่อต้องรีบห้ามปราม“…” ฉันเลือกที่จะไม่พูดอะไรก่อนจะนั่งตักข้าวเข้าปากต่อ และปล่อยให้แม่เข้าใจอย่างที่ท่านคิดไปทั้งที่ความจริงเรื่องที่ฉันเหม่อมันจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องที่แม่กำลังเข้าใจอยู่ก็ตามเพราะสิ่งที่แม่เข้าใจน่าจะเป็นข่าวซุบซิบจากเมื่อเช้าที่กำลังเป็นประเด็นร้อนอยู่ในตอนนี้คือความสัมพันธ์ของฉันกับเฉินซึ่งมันกำลังสั่นคลอนจนเป็นจุดน่าสนใจกับทุกคนในหลากหลายรูปแบบ มีทั้งคนที่สงสาร และมีทั้งคนที่รอสมน้ำหน้าในข่าวได้มีรูปภาพมากมายของเฉินและลีอาอยู่ด้วยกันบ่อยครั้ง แถมยังมีรูปฉันกำลังที่มี

“จู่ ๆ ที่บริษัทก็เกิดปัญหาใหญ่ขึ้นมา พ่อคิดว่านั่นอาจเป็นฝีมือของพวกมันที่ทำเพื่อดึงความสนใจ และกันพ่อให้ออกห่างจากบ้านแน่”“แล้วทำไมพ่อถึงไม่พกไปด้วย พ่อก็รู้ว่ามันสำคัญกับครอบครัวเรามากแค่ไหน ทีนี้เราจะเอาไงดีถ้าเกิด...ถ้าเกิดเอกสารพวกนั้นตกไปอยู่ในมือพวกคนเบื้องบนเราจะไม่ถูกฆ่าตายเหรอพ่อ! หนูยังไม่อยากตายนะ! เพราะพ่อเลย เพราะพ่อคนเดียวที่อยากมักใหญ่ใฝ่สูงแบบนี้!” ลีอาระเบิดอารมณ์ออกมาคล้ายกับคนที่กำลังสติแตกจากเรื่องที่เกิดขึ้น จนพ่อของเธอต้องรีบห้ามปรามลูกสาว และปลอบให้เธอใจเย็นลงก่อนอาการที่กำลังเป็นมันจะไปกันใหญ่มากกว่านี้ และเพื่อความปลอดภัยของลูกสาว เขาจึงยอมมองข้ามเรื่องที่เธอพูดไปแม้จะรู้สึกโกรธมากแค่ไหนก็ตาม“ขออนุญาตค่ะ” ระหว่างที่สองพ่อลูกกำลังปลอบใจกันอยู่ เสียงของแม่บ้านก็ดังขึ้นมาตรงทางเข้าจนทำให้ลีอาหันไปมองหน้าของแม่บ้านคนนั้นด้วยสายตาไม่พอใจ รวมไปถึงสีหน้าของพ่อเธอก็ด้วยเช่นกัน แต่ด้วยความที่แม่บ้านคนนี้อยู่มานานเธอจึงไม่ได้มีหน้าตื่นกลัวเหมือนอย่างแม่บ้านคนก่อน เธอรู้จักนิสัยของเจ้านายบ้านนี้ดีที่สุดว่าเป็นยังไง“คุณสายป่านมาค่ะ”สายป่าน Talk“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”

สายป่าน Talkฉันเดินออกมาด้วยความสงสัยมากมายว่าบ้านหลังนี้เกิดอะไรขึ้น เพราะไม่ว่าจะถามใครก็ตามกลับได้รับคำตอบกลับมาเหมือนกันหมด และมันดูไม่เมกเซ้นส์เอาเสียเลยกับสิ่งที่เธอกำลังเห็นอยู่กับตา“คุณหนูไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?” เสียงยอดเอ่ยถามกับฉันด้วยความเป็นห่วง เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าบ้านของฉันและบ้านของลีอาไม่ค่อยถูกกันในความเป็นจริงที่ไม่ใช่ทางสังคม ซึ่งต้องแกล้งทำเหมือนว่าพวกเราไม่ได้มีปัญหากัน“ไปสืบทีว่าด้านในมันเกิดอะไรขึ้น” ฉันก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อหมายขยับตัวเข้าไปนั่งด้านในรถ และไม่ลืมออกคำสั่งให้ยอดไปทำบางอย่างให้เพื่อขจัดความสงสัยของตัวเองที่กำลังมีอยู่ออกไปรวมถึงลางสังหรณ์ก็ด้วยเช่นกัน“ครับคุณหนู” สิ้นเสียงยอดประตูก็ถูกปิดลง ส่วนเจ้าตัวก็รีบวิ่งอ้อมไปทางด้านของคนขับ วันนี้ฉันมากับยอดเพียงแค่สองคน เพราะเด่นถูกแม่ของฉันเรียกตัวไปตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว“เดี๋ยวไปส่งฉันที่บริษัทลี่จู” เมื่อคิดอะไรบางอย่างออกฉันก็รีบบอกคนขับอย่างยอดซึ่งกำลังมุ่งตรงไปยังเส้นทางกลับบ้านอยู่นั้นให้เขารีบเปลี่ยนเส้นทางไปเป็นบริษัทของเฉินแทนหลายนาทีต่อมาที่บริษัทลี่จู“วันนี้คุณเฉินไม่ว่าง กรุณาช่วยกลับไ