“ทำไมอะ ไม่เข้าใจเลยว่ะดาวี่ ตั้งแต่เรื่องสมัยเด็กแล้วเขาเคยเรียนกับเรา เขารู้จักพวกเราทั้งหมด แต่เขาก็ไม่บอกแถมยังทำเป็นไม่รู้จัก ส่วนฉันเอง...ก็ลืม จำไม่ได้เลยว่าเคยมีเด็กผู้ชายหน้าตาอย่างนี้อยู่ร่วมห้องด้วย นี่ถ้าไม่ไปเห็นรูปตัวเองสมัยเด็กอยู่บนหน้าจอก็คงไม่รู้ต่อไปจนกว่าเจ้าตัวจะยอมพูดออกมาเอง ซึ่งเขาแทบไม่มีท่าทีอยากจะบอกเลยสักนิด”“แอบเห็นด้วยกับวายุนะที่ไม่อยากให้แกบินตามคุณเฉินไป ฉันไม่อยากเห็นแกช้ำใจ เพราะไม่แน่เหตุผลที่ทำให้เขาไม่ยอมเลือกอยู่ที่นี่อาจเป็นเพราะเขามีเจ้าของอยู่ที่นู่นแล้วหรือเปล่า”“…”“ฉันแค่เดานะ แต่อย่าไปคิดมากเลย อาจไม่ใช่ก็ได้”“เดือนหน้าจะมีคนเข้ามาอยู่กับเราที่บ้านหลังนี้ เขาป่วยเป็นอัลไซเมอร์ ถ้าแกว่างก็ช่วยดูแลด้วยแล้วกัน” เสียงของแม่ทำให้ฉันหลุดจากภวังค์ความคิด พร้อมขมวดคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ“ใครเหรอแม่?” ฉันพยายามนั่งนึกว่าญาติคนไหน หรือฝ่ายไหนที่เป็นโรคนี้บ้าง แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก เพราะญาติทั้งสองฝ่ายของฉันส่วนใหญ่แข็งแรงกันมาก ไม่ว่าจะเป็นทางพ่อหรือทางแม่ก็ตาม ยิ่งทางแม่ไม่ต้องพูดถึง ฝ่ายนั้นแข็งแรงอย่างกับอะไร“คนรู้จัก” ว่าจบแม่ก็คว้ากระเป
Last Updated : 2026-11-08
LOGIN
