All Chapters of Phony Love สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ: Chapter 51 - Chapter 60

“เย็นชาจัง” ดูเหมือนเขาจะทำหน้าผิดหวังให้เห็นออกมาอย่างชัดเจนหลังจากที่ฉันเอ่ยเรียกเขาด้วยชื่อตามความต้องการ“แล้วมันต้องใช้น้ำเสียงแบบไหนใครจะไปรู้” ฉันเอนหลังพิงลงกับพนักเก้าอี้ที่กำลังนั่งพร้อมยกแขนสองข้างขึ้นมากอดอกมองอีกฝ่ายด้วยความหงุดหงิด“งั้นที่ผ่านมาป่านเรียกแฟนตัวเองว่ายังไง?” จู่ ๆ เขาก็รับบทเป็นเจ้าหน้าที่สอบถามข้อมูลด้านความรักของฉันขึ้นมา“ก็เรียกด้วยชื่อไง” ใครมันจะไปยอมให้รู้กันว่าฉันไม่เคยมีแฟนมาก่อน“แน่ใจ?” เขาถามย้ำอีกครั้ง“อือ” ฉันเองก็รีบตอบกลับไปให้มันจบ ๆทางด้านของเฉิน“แล้วเวลาอยู่กับแฟนป่านชอบทำอะไร” เฉินยิงคำถามไปหาสายป่านอีกครั้ง และรอบนี้สีหน้าของเธอมันก็เริ่มชัดเจนมากยิ่งขึ้นไปกว่าเดิมว่ากำลังคิดหนักกับคำถามของเขา“ก็ทำอย่างที่คู่รักทั่วไปเขาทำกันนั่นแหละ แล้วนี่จะมาจี้ถามเพื่ออะไร!” สายป่านเลือกที่จะแสดงความโกรธ โมโห และรำคาญออกมาเมื่อเฉินเอาแต่ตั้งคำถามไม่หยุด“…” เขาไม่ตอบอะไรเธอนอกจากลุกขึ้นเดินอ้อมไปหาสายป่านที่กำลังนั่งมองการกระทำของเฉินอย่างไม่ละสายตา“ถามว่าทำอะไรบ้าง” เฉินโน้มตัวลงพร้อมฝ่ามือทั้งสองข้างยึดเข้ากับที่รองแขนของเก้าอี้ตัวที่สายป่า

บทที่ 18วันต่อมาร้านกาแฟหน้าห้างสรรพสินค้า“หวังว่าเรื่องที่นัดให้ออกมาแต่เช้าแบบนี้มันจะมีค่ามากพอกับเวลานอนที่ฉันต้องเสียไปนะ”“เช้าขนาดนี้ยังมีแรงมาขู่กันอีกนะ” เฉินนั่งมองฉันที่กำลังเลื่อนเก้าอี้หวายของทางร้านออกมานั่งในฝั่งตรงกันข้ามกับเขา ดูจากปริมาณกาแฟที่เหลืออยู่ในแก้วเขาคงมาถึงก่อนฉันได้สักพักแล้วสินะ“มีอะไรก็รีบพูดมาเหอะ” ฉันหาวออกมาอย่างลืมตัวพร้อมกับมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกหงุดหงิด เมื่อวานกว่าเขาจะยอมปล่อยฉันกลับบ้านได้ก็ใช้เวลานานเกือบชั่วโมงแล้วแถมกลับมาสิ่งที่เขากระทำเอาไว้มันก็ดันเป็นเหตุผลทำให้ฉันนอนไม่ได้อีกเพราะเมื่อไหร่ที่ฉันหลับตา ภาพทุกอย่างที่เขาทำมันกลับเล่าย้อนเข้ามาในหัวเกือบทุกฉาก รวมไปถึงความอุ่นร้อนจากริมฝีปากเขา ความดิบเถื่อนที่หมอนั่นแสดงออกมามันยังคงตรึงอยู่ในความรู้สึกที่คิดว่าคงจะไม่ยอมจางหายไปอย่างง่ายดายแน่ ๆ“…” เฉินลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวที่นั่งอยู่ จากนั้นเขาก็เดินอ้อมมาหยุดอยู่ข้างหลังของฉันแทน ในระหว่างนี้เองฉันก็นั่งมองการกระทำของเขาไปด้วย เพราะต้องการดูว่าหมอนี่คิดจะทำอะไรอีกถึงเวลาตอนนี้จะไม่ได้มีคนในร้านเยอะก็จริง แต่ทว่าส่วนใหญ่

หลายนาทีผ่านไปหลังจากได้รับโลเคชันมา ฉันก็รีบขับรถมาตามปักหมุดทันที และเมื่อรถมาจอดอยู่หน้าร้านอะไรสักอย่างที่เหมือนยังตกแต่งไม่เสร็จ ฉันก็พยายามมองสำรวจด้านหน้าร้านดูก่อนแต่กลับไม่พบความน่าสงสัยอย่างที่หวังเอาไว้ และคิดว่าคนที่ฉันใช้พูดขู่มันคงจะกลับไปก่อนที่ฉันจะมาถึงแล้วสินะ เพราะไม่แน่อาจเป็นจังหวะตอนที่มันยังไม่ส่งโลมาให้ ซึ่งกว่ามันจะส่งมาก็เสียเวลารอไปหลายนาทีทั้งที่ร้านอยู่ใกล้แค่นี้“ฮาย~” ฉันโบกมือให้เพื่อนตัวดีที่กำลังนั่งทำหน้าเซ็งหลังจากมันเห็นว่าฉันกำลังเดินเข้ามาในร้านที่มีเพียงความว่างเปล่าพร้อมเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น คิดว่านี่คงเป็นร้านที่มันน่าจะมาดูเอาไว้เพื่อเปิดธุรกิจบางอย่างสินะ“เห็นได้ไง!” ไม่พูดพร่ำทำเพลง นางก็เปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดทันที“แกควรขอบคุณฉันนะดาวี่” ฉันเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างหน้ามัน ส่วนคนฟังกลับทำมีสีหน้าเหมือนไม่เข้าใจ“ขอบคุณเรื่อง?”“เรื่องที่ฉันช่วยไม่ให้ความลับของแกรวมถึงคู่ขามันโผล่ออกมาจนเฉินเห็นน่ะสิ!”“ว่าไงนะ!” มันดูตกใจมากหลังจากได้ยินในสิ่งที่ฉันพึ่งพูดออกไป เฮ้อ~ กะแล้วว่ามันจะต้องไม่รู้ตัว ยายดาวี่เอ๊ย!“คิดบ้าอะไรถึงได้ทำใน

“ใกล้ถึงเวลานัดพอดีเลย ถ้างั้นเราไปพร้อมกันเลยดีไหมป่าน” เหมือนเวลารอบตัวหยุดหมุนเมื่อเขาเล่นพูดถึงบางอย่างขึ้นมาต่อหน้าทุกคนพร้อมเอ่ยสรรพนามที่ฟังแล้วรู้สึกขนลุก“นี่คือเหตุผลที่ทำให้วันนี้คุณเฉินขอเลื่อนนัดลีอาไวขึ้นเพราะแค่ต้องการรีบมาหายายป่านมันเหรอคะ!?” ในที่สุดลีอาก็กลับร่างเดิมของตัวเองได้สักทีสินะ คงจะอึดอัดน่าดูเพราะที่ผ่านมาเล่นแอ๊บแบ๊วเป็นสาวน้อยในทุ่งดอกไม้อยู่ตั้งนานเลยนี่ นับถือความอดทนของมันนะ ฉันขอชม เพราะการที่มันพยุงมาได้ถึงขนาดนี้ก็เกินคาดมากแล้ว แต่ว่านะ...สันดานยังไงก็คือสันดานแก้กันได้ง่าย ๆ ซะที่ไหน“อะ...เอ่อคือไม่ใช่นะคะ ลีอาหมายถึงว่าถ้าคุณเฉินบอกกันแต่แรก ลีอาจะได้เลื่อนนัดคุยเรื่องงานออกไปก่อน”“คงทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ เพราะตารางงานคุณลีอาแน่นมาก นอกจากวันนี้แล้วก็ไม่มีว่างเลยตามที่ผมได้รับแจ้งมาจากผู้จัดการของคุณ” คนที่ให้คำตอบได้กระจ่างชัดเจนมากที่สุดเมื่อกี้ไม่ใช่เฉิน แต่กลับเป็นเลขาของเขาซึ่งกำลังเป็นฝ่ายพูดแทนเจ้านายตัวเองอยู่แต่ทำไม...ฉันรู้สึกเหมือนหมอนั่นกำลังเข้าข้างฉันอยู่เลยนะ หรือเป็นเพราะว่ามีดาวี่อยู่ด้วยก็เลยอยากมารับบทเป็นเจ้าชายผู้แสนดี

บทที่ 20“ผมเข้าใจที่คุณพ่อพูดครับ...แต่ป่านเป็นคนเดียวที่ผมรักเธอจึงไม่เคยเป็นตัวเลือกแต่แรก ส่วนเรื่องข่าวผมกำลังไล่จัดการอย่างจริงจังอยู่ ไม่งั้นคงให้อภัยตัวเองไม่ได้แน่ถ้าระหว่างคบกันต้องทำให้ป่านเสียหาย” เฉินหันมามองหน้าฉันเป็นระยะ และมองสลับพ่อกับแม่เหมือนอยากบอกว่าทุกคำพูด เขามีความจริงจังมาก โดยดูได้จากแววตาความแน่วแน่ที่ตอนนี้กำลังส่งไปหาพวกท่านทั้งสองยกเว้นแค่ฉัน...ที่รู้อยู่แก่ใจถึงความจริงของคำพูดว่ามันมีความหมายยังไง แต่กลับไม่สามารถห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ให้เผลอไผลไปกับคำพูดที่เขาปั้นขึ้นมาได้เลย“เป็นใบ้หรือไง?” แม่ที่นั่งเงียบตั้งแต่แรกดูเหมือนตอนนี้กำลังเริ่มทำบางอย่างที่ถนัดอย่างเช่นการเลือกตัดบทคำพูดสวยหรูของเฉินด้วยการหันมาหาฉัน“จะให้หนูพูดอะไรก็เข...เอ่อเฉินแย่งพูดไปหมดแล้วนี่”“เอาอะไรมามั่นใจว่าสิ่งที่ต้องทำมันจะไม่ลากลูกสาวของฉันเข้าไปเกี่ยว?”“...” คำพูดแม่ทำให้เฉินเงียบไป และเริ่มแสดงสีหน้าเป็นกังวล“แม่หมายถึงอะไร?” เพราะทนต่อความสงสัยไม่ไหวว่าหัวข้อบทสนทนาเหล่านี้กำลังหมายถึงอะไรจึงเลือกหันไปทางแม่และอีกนัยหนึ่งแค่อยากพยุงสถานกาณ์ที่มันกำลังสั่นคลอนเอาไว้