All Chapters of Phony Love สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ: Chapter 71 - Chapter 80

“...” เมื่อฉันปัดหน้าจอก็พบว่ามันถูกตั้งให้มีการสแกนนิ้วก็เลยหันไปดึงมือคนเมาขึ้นมา และพอทุกอย่างสามารถเข้าได้ปกติฉันก็เริ่มด้วยการตั้งใจใช้ปลายนิ้วจิ้มลงไปตรงคำว่ารายชื่อหากไม่ดันไปเห็นอะไรบางอย่างเสียก่อนก็คงกดลงไปแล้วภาพหน้าจอถูกเปลี่ยนไปจากตอนนั้นที่ฉันเคยเห็นว่ามันเป็นรูปเมื่อสมัยเด็กของเขา แต่ตอนนี้มัน...“นี่มัน...” ทำไมภาพหน้าจอของเขาถึงได้เป็นรูปที่เหมือนแอบถ่ายใครคนหนึ่งกำลังนั่งยิ้มอยู่ และหากใครคนนั้นที่ว่าเธอเป็นคนที่ฉันไม่คุ้นชินก็คงไม่รู้สึกตกใจ ทว่ามันกลับไม่ใช่ เมื่อภาพใบหน้ายิ้มแย้มของเธอมองแค่ผ่าน ๆ ยังรู้เลยว่าเป็นใคร“…” ฉันเก็บความตกใจเอาไว้แล้วใช้ปลายนิ้วอันสั่นเทาจิ้มลงไปคำว่ารายชื่อต่อ และก็เริ่มหาคนที่ต้องการติดต่อ แต่ก็ต้องรู้สึกปวดหัวอีกครั้งเมื่อเฉินบันทึกทุกอย่างด้วยภาษาที่เขาเข้าใจเองคนเดียว“หวังพึ่งแกแทนแล้วกันไอ้โดม” ฉันวางมือถือของเฉินลงบนโต๊ะก่อนจะล้วงมือไปหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาแทนจากนั้นก็ไล่หารายชื่อเพื่อนแล้วกดโทรออกแบบที่ไม่คิดเกรงใจว่าเวลานี้มันจะนอนไปแล้วหรือยัง“…” ปลายเท้าสองข้างสั่นขึ้นลงตามจังหวะเสียงปลายสายที่ได้ยินจากที่ตู๊ดเดียวก็ ก

บทที่ 25 NC“เดี๋ยวก่อน” ทั้งที่ตั้งใจเงียบและปล่อยให้เขาหาเศษหาเลยกับร่างกายไปได้ไม่นาน สุดท้ายก็ต้องร้องห้ามเมื่อเฉินสอดมือผ่านสาบเสื้อเข้ามาหยุดลงตรงหน้าอก นั่นจึงทำให้ความรู้สึกแปลกใหม่แล่นเข้ามามันทั้งตื่นเต้นและกลัว อีกทั้งสัมผัสนิ้วเขาที่ไม่ยอมหยุดตามเสียงร้องห้าม มันยิ่งทำให้เห็นเลยว่าผู้ชายคนนี้กำลังเอาแต่ใจอยู่มากขนาดไหน ที่ไม่ว่าใครจะพูดอะไรก็ไม่ฟัง“ไม่ได้เหรอ?”“เอ๊ะ...นี่ อย่าสิ” ไม่ทันได้ตั้งตัว เพราะคิดว่าเขาคงจะยอมหยุดตามที่บอก ซึ่งเขาก็ยอมหยุดจริง เพียงแต่ว่าตอนที่เอ่ยถามออกมานิ้วมือของเขาดันออกแรงบีบมากขึ้นกว่าเดิมนี่สิจึงทำให้ฉันรู้สึกแปลกมันมวนท้องอย่างบอกไม่ถูก...“นะครับ” ริมฝีปากเขาจูบลงบนหน้าท้องขณะที่พูด“…” ฉันเม้มปากเน้น เพราะไม่สามารถพูดอะไรได้หากเขายังทำอยู่แบบนี้ พอจะใช้มือดันหัวอีกฝ่ายให้หยุดก็กลับ...สู้แรงไม่ไหว จนทำได้แค่ยกหลังมือขึ้นมาปิดปากเอาไว้แทนเสื้อผ้าเราสองคนถูกถอดออกในเวลาอันสั้นโดยฝีมือของผู้ชายตรงหน้าที่ตอนนี้ยังเข้าใจว่าเรื่องทั้งหมดพวกนี้คือความฝันเพราะอีกฝ่ายเอาแต่พร่ำคำเดิมซ้ำไปมาว่าอย่างน้อยฝันครั้งนี้อยากจะเป็นคนเอาแต่ใจสักหน่อย ถ้

รอยแดงบนร่างกายเป็นหลักฐานชิ้นดีที่ตอกย้ำให้รู้ว่ามันไม่ใช่ความฝัน และมันก็ได้เกิดขึ้นจริงเมื่อภาพความทรงจำอันแสนเร่าร้อนถูกฉายซ้ำอีกครั้งจนเกือบปลุกเธอขึ้นมาสานต่ออีกรอบ แต่ก็ยับยั้งเอาไว้ได้ทันเมื่อคิดได้ว่าไม่ควรทำสิ่งที่เฉินสงสัยมากที่สุดคือ...ทำไมสายป่านถึงมาอยู่กับเขา ในเมื่อภาพล่าสุดที่เห็นกลับเป็นที่บ้านของเธอไม่ใช่หรือความสงสัยปนความสับสนทำให้สมองที่พึ่งตื่นสรวนไปหมดจนไม่สามารถปะติดปะต่อให้ออกมาเป็นเรื่องราวที่พอเข้าใจได้ นี่เขาไปฉุดเธอมางั้นเหรอ? แต่ถ้าฉุดมาจริงเขาคงไม่มีโอกาสได้ตื่นขึ้นมาแบบนี้ และคงอาจกำลังโดนซ้อมอยู่ที่ไหนสักแห่งมากกว่า ทว่าภาพเหล่านั้นที่คิดกลับไม่มี จะมีก็แต่ภาพความทรงจำของเรื่องอย่างว่าเต็มหัวไปหมด“เลิกจ้องสักที” เสียงเล็กของคนที่กำลังนอนหันหลังให้เอ่ยพูดออกมาโดยที่เฉินยังคงนอนมองแผ่นหลังเธออยู่เหมือนกับตอนแรกที่ทำ เขาไม่ได้ละสายตาออกจากเธอเลยสักครั้ง นั่นจึงทำให้เธอต้องเป็นฝ่ายพูดออกมาแทนเมื่อความอดทนกำลังหมดลง“ผมได้บังคับหรือเปล่า?” เฉินตั้งคำถามที่ตัวเองรู้คำตอบแต่เพราะความจำเป็นจึงต้องทำ และเขาก็แค่แกล้งกลายเป็นคนที่ลืมเรื่องราวเมื่อคืนไปจนหมด

“กลับกันเถอะ” เฉินถอนหายใจพลางหันหลังเดินไปตรงรถที่จอดแอบเอาไว้แถวหลังสวนที่พวกเขาใช้ยืนแอบอยู่ เพราะตั้งแต่สายป่านออกมา วายุก็ทำหน้าที่เป็นคนขับตามรถแท็กซี่คันนั้นมาตลอดจนมาถึงที่หมายอย่างที่เธอพูดเอาไว้ว่าจะมาหาโดม“คุณเฉินคิดดีแล้วใช่ไหมครับ” วายุถามย้ำอีกครั้งให้คนตรงหน้ารู้สึกเขว อันที่จริงเขาอยากพูดออกไปด้วยซ้ำถึงความจริงที่เฉินควรรู้ เพราะเขาไม่อยากให้เจ้านายตัวเองต้องมาเป็นทุกข์ แต่ก็ทำไม่ได้ในเมื่อเขาเองก็รับปากกับอีกฝ่ายไปแล้วสำหรับวายุเรื่องผิดคำพูดเขาค่อนข้างเคร่งมาก เพราะเมื่อไหร่ที่มีคนมาฝากความลับไว้กับเรา แสดงว่าคนนั้นจะต้องเชื่อใจเรามาก และหากเราตอบแทนความเชื่อใจด้วยการบอกความลับไป ต่อให้มันเป็นเรื่องที่ดีก็ตาม แต่ความไว้วางใจก็จะถูกทำลายซึ่งเขาไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับคนรักของเขาเพราะในอดีตมันก็เคยเกิดขึ้นมาก่อน จนทำให้เสียคนรักไป และเมื่อได้กลับมาเจอกันอีกครั้งเขาก็อยากรักษาทุกความสัมพันธ์ไปให้ได้นานมากที่สุดแทนแม้จะสงสารเจ้านาย แต่ทว่าวายุก็สงสารตัวเองด้วยเช่นกัน จึงทำได้แค่เงียบและรู้สึกผิดภายในใจ“อืม...อย่างน้อยผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้ดูเลวร้ายอะไร บางทีเข

บทที่ 27บ้านภูสิทธ์พลังกรอันที่จริงฉันยังไม่อยากกลับมาที่บ้านหรอก แต่เพราะโดนดาวี่ไล่ออกมาก็เลยต้องยอมจำใจกลับมาในที่สุด เนื่องจากใกล้ถึงเวลาที่แฟนมันเลิกงานแล้ว และมันก็บอกว่าต้องการอยู่กับแฟนสองต่อสอง ส่วนเพื่อนอย่างฉันจะไปไหนก็ไปก่อนดูมันสิ...ดูมันพูดกับฉัน -*-“อ่านอะไรอยู่แม่?” เมื่อเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นก็พบว่าแม่กำลังนั่งอ่านอะไรสักอย่างอยู่ในเศษกระดาษแผ่นเล็กโดยตัวอักษรข้างในเป็นภาษาที่ฉันเคยเห็นมาก่อน แต่แค่อ่านไม่ออก“เมื่อคืนแกไม่ได้อยู่บ้านใช่ไหม?” แม่พับเศษกระดาษเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วหันมามองฉันด้วยสายตาไม่พอใจ“…” ส่วนคนที่มีชนักติดหลังอย่างฉันทำได้แค่เงียบและพยายามมองตามสายตาว่าแม่เห็นรอยพวกนี้เหรอ...ไหนดาวี่มันพูดเองว่าไม่มีทางจับได้ไง ไหงกลายเป็นงี้อุตส่าห์นั่งให้มันป้ายคอนซีลเลอร์ลงบนคอตามด้วยส่วนอื่นที่มองเห็นรอยแดงได้ชัดอยู่ตั้งนานสองนาน สรุปคือเสียเวลาเปล่าเหรอเนี่ย! แถมยังโดนมันถามไม่หยุดถามอยู่ได้ว่า เป็นไง? คุณเฉินแซ่บไหม และอีกบลา ๆ มากมายซึ่งแต่ละคำถามฟังแล้วคนตอบอย่างฉันอยากเอาตีนขึ้นมาก่ายหน้าผากชะมัด“ถามทำไมไม่ตอบ”“ก็ถ้าไม่ให้อยู่บ้านจะให้หนูไปอยู่ไ