All Chapters of Phony Love สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 7ห้องพักพนักงาน“นายกล้าดียังไงถึงมาสืบเรื่องของฉัน?” ดูเหมือนวันนี้ลูกค้าจะเข้าร้านมากกว่าปกติตามที่น้องตูนบอกมา ฉันกับเขาก็เลยต้องย้ายที่มานั่งคุยกันในห้องนี้แทน และฉันก็ไม่ลืมที่จะจ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาไม่พอใจที่เขามายุ่งเรื่องของฉัน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันว่าคนที่ให้ข่าวกับเขาเก่งมาก! เก่งที่สืบจนรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ได้ไม่ธรรมดาจริง ๆ“ผมแค่มารับของที่สั่งเอาไว้…ถ้าพนักงานของคุณไม่พูดผมก็คงไม่รู้ว่าเจ้าของร้านนี้เป็นคุณ” อีกฝ่ายนั่งยิ้มหน้าตายส่งมาให้กับฉัน เป็นการยิ้มที่ไม่สอดคล้องกับคำพูดที่เอ่ยออกมาสักนิดจะบอกว่าตัวเองไม่ได้สืบเรื่องของฉัน แต่เราสองคน ‘บังเอิญ’ เจอกัน? จะให้ฉันเชื่ออย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!“ถ้าจะมารับของจำเป็นต้องถ่อสังขารมาด้วยตัวเองจากที่ไกลขนาดนี้เชียวเหรอ? คิดว่าฉันโง่หรือไง”“แล้วทำไมจะทำไม่ได้? ในเมื่อผมชอบทำอะไรด้วยตัวเองมากกว่าออกคำสั่งให้คนอื่นต้องมาทำเพื่อเรา” คำพูดของเขาในครั้งนี้ฉันฟังแล้วทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนกำลังถูกด่าอยู่ก็ไม่รู้“ไหนบอกฉันว่าไม่มีแฟน การที่นายมารับดอกไม้ด้วยตัวเองแบบนี้ก็แสดงว่าคนที่นายจะมอบให้ก็ต้องเป็นคนสำคัญ

“เปล่า เดี๋ยวพี่กลับก่อนนะ ไว้ว่างแล้วจะมาใหม่” พูดจบฉันก็เดินไปหิ้วกระเป๋าของตัวเองจากนั้นก็ดิ่งตรงไปที่ประตูทางออกโดยไม่สนใจเสียงเรียกของตูนสักนิดภายในรถของสายป่าน“ดวงซวยจริง ๆ” ฉันถอนหายใจระหว่างที่กำลังรอไฟจราจรให้เปลี่ยนเป็นสีเขียว วันนี้ถือว่าเป็นวันที่ฉันดวงซวยมากที่สุดแล้วมั้งกับการที่ต้องมาเจอเฉินในสภาพและสถานะนั้น เพราะมันถือเป็นสิ่งที่ลับสุดยอดมากกับฉันเชียวนะ ทว่าตอนนี้เขากลับมารู้เรื่องราวพวกนี้เข้าให้แล้วนี่สิ ไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้เขาจะใช้จุดอ่อนพวกนั้นมาตอกกลับฉันด้วยวิธีไหน“เมื่อยจัง รู้งี้ให้คนที่บ้านมาส่งดีกว่า ไม่น่าขับมาเองเลยให้ตายเถอะ” ฉันนั่งใช้กำปั้นทุบลงที่ท้ายทอย อันที่จริงก็กะว่าจะให้คนขับรถที่บ้านมาส่งแต่แรกแล้วนั่นแหละ แต่คิดไปคิดมาเบื่อที่จะต้องลงในสถานที่ไกลจากร้านแล้วค่อยเดินเข้ามาต่อเองนี่แหละ ก็เลยทำให้ฉันขับมาเองน่าจะง่ายกว่าไปเสียสละทำอะไรที่มันลำบากแบบนั้นRrrrrRrrr“ว่าไงยะ!” ใช้เวลานานพอสมควรกว่าที่ปลายสายจะกดรับ แถมยังมากระแทกน้ำเสียงเหมือนไม่พอใจใส่กันอีก ถ้าให้เดาฉันคงโทรหามันผิดจังหวะสินะ“ไอ้โดมตอนนี้แกอยู่ที่ไหน” ฉันขยับหูฟังบลูทูธให้พอ

“ลีอา...ห้ามวีนเด็ดขาด ดูแขกที่กำลังมองมาทางเรารวมถึงพวกผู้ใหญ่ในงานด้วย” เสียงนี้ไม่ใช่เสียงของฉัน แต่เป็นเสียงของดาวี่ที่พึ่งเดินเข้ามาหาเราสองคน และนางก็เก่งพอที่จะเดาสถานการณ์ในตอนนี้ออกจึงรีบช่วยพูดดึงสติของลีอาที่กำลังจะปล่อยนิสัยที่แท้จริงออกมาต่อหน้าทุกคนตามที่ฉันหวังเอาไว้ว่าหากนางวีนนั่นคือผลพลอยได้ของฉัน ทว่า...กลับน่าเสียดายที่ดาวี่เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน“ไม่ต้องห่วงหรอกโดม เพราะวันนี้ฉันอารมณ์ดีเป็นพิเศษ…ขอบใจนะสายป่าน” ลีอาหันไปตอบดาวี่เสียงเบา จากนั้นก็หันมายิ้มและเอ่ยเสียงพูดปกติตามด้วยดึงมือของฉันเข้าไปกุมเอาไว้จนสีหน้าของเธอเมื่อกี้ที่เหมือนคนกำลังจะเกรี้ยวโกรธหายไปในพริบตา“คุณเฉินมาถึงแล้วครับ” หลังจากที่ลีอาพูดจบ คนของเธอดูเหมือนจะรีบเดินเข้ามากระซิบอะไรกันสักอย่างเพื่อรายงานให้เจ้านายตัวเองฟังถึงคนที่พึ่งมาใหม่ และก็เหมือนโชคเข้าข้างเพราะฉันดันได้ยินในสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นพูดทั้งหมด“ขอตัวก่อนนะจ๊ะ” ชายคนนั้นยังพูดไม่ทันจบ ลีอาก็แสดงสีหน้าชื่นบานหันมาเอ่ยลากับฉันและดาวี่ จากนั้นนางก็เดินยิ้มออกไปทางด้านนอกของโรงแรม“หยุด!” ดาวี่ดึงมือของฉันเอาไว้หลังจากที่มันเห็นว

บทที่ 9วันต่อมาบริษัทลี่จูทางด้านของเฉิน“นี่เป็นเหล่าคนมีชื่อเสียงทั้งหมดที่ทางฝ่ายการตลาดเลือกมาครับ ยังไงคุณเฉินลองดูอีกทีว่าสนใจคนไหนเป็นพิเศษไหม” วายุวางภาพของหญิงสาวทั้งห้าคนลงบนโต๊ะทำงานด้านหน้าของเฉิน ตอนนี้ลี่จูกำลังมีสินค้าตัวใหม่ซึ่งกำลังรอการเปิดตัวอยู่ เพราะงั้นก่อนที่สินค้าจะเปิดตัวพนักงานทุกฝ่ายจะยุ่งวุ่นวายมากกว่าเดิมไม่เว้นแม้แต่เจ้าของบริษัทเฉินมักจะมีส่วนร่วมกับสินค้าตัวเองอยู่ทุกครั้ง เขาเป็นคนตั้งใจมากเวลาที่ได้ทำอะไร เพราะงั้นการที่เขาเป็นคนตั้งใจสวรรค์จึงตอบแทนความตั้งใจด้วยการทำให้สินค้าของเขาขายดีที่สุดไม่ว่าเขาจะทำอะไรออกมาก็ตาม“…” เฉินไล่สายตามองรูปภาพที่ถูกวางเอาไว้บนโต๊ะทำงานด้านหน้าของตัวเองเพื่อดูว่าหญิงสาวคนไหนจะมีคาแรกเตอร์ตรงกับความต้องการและเข้ากับสินค้า จนเขาอยากให้มาเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์อีกไม่กี่เดือนจะมีการเปิดตัวสินค้าใหม่ล่าสุดนั่นก็คือสมาร์ตโฟนรุ่นที่จะตอบโจทย์กับชีวิตประจำวันของคนมากยิ่งขึ้น และยังเป็นเหมือนวันสต็อปเซอร์วิสที่จะสามารถทำได้ทุกอย่างแค่ผ่านมือถือเพียงเครื่องเดียวหลายคนอาจจะมองว่าคุณสมบัติแบบนี้มันก็ทั่วไปไม่ใช่เหรอ เพราะไม

L Entertainment หลายคนรู้จักกันเป็นอย่างดีโดยเฉพาะพวกคนที่ทำงานด้านวงการบันเทิงทุกแขนง ไม่เว้นแม้แต่ฉันที่ไม่ได้อยู่หรือโลดแล่นในวงการนี้ แต่ก็พอรู้จักเจ้าของบริษัทเป็นอย่างดี พอ ๆ กับพวกคนในวงการ เพราะเจ้าของบริษัทคือครอบครัวของยายลีอา และสถานที่ที่พวกเขาใช้ตั้งบริษัทคือพื้นที่ในความดูแลของครอบครัวฉัน“…” ฉันกำหมัดแน่นเหมือนคนที่กำลังโดนหักหลัง หากเขาส่งตัวแทนมาติดต่อก็คงทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น แต่นี่อะไรหมอนั่นลงทุนมาติดต่อด้วยตัวเอง ยายลีอาก็คงสำคัญตัวน่าดู ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห แต่ที่โมโหไม่ใช่เพราะความหึง ทว่าเป็นเพราะการที่เขาทำอย่างนั้นโดยที่กำลังมีข่าวกับฉันอยู่มันคือการมาหยามหน้าชัด ๆ คนรอบข้างจะมองว่าฉันกำลังถูกเขี่ยทิ้งทั้งที่พึ่งประการคบกันไปยังไม่ครบวันน่ะสิ! แถมยังเป็นยายลีอาที่มีหน้ามีตาทางด้านวงการบันเทิงมากกว่าฉันด้วยอีกแค่คิดก็โมโห เอาเถอะ ฉันจะเข้าไปวีนไม่ได้ ฉันต้องคิดแผนว่าจะเอายังไง เพราะอีกฝ่ายเรื่องการแสดงละครก็เหนือกว่าฉันมากยายลีอาเข้าวงการตั้งแต่เด็กด้วยการผลักดันของครอบครัวตัวเอง เรื่องนี้ฉันเข้าใจเพราะครอบครัวมันทำเกี่ยวกับธุรกิจบันเทิง มันจึงอยู่ในวงการนี้มาหลา