All Chapters of Phony Love สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ: Chapter 31 - Chapter 40

“เรื่องงานฉันจะไปคุยกับลีอาให้ เพราะเห็นแก่พนักงานของนาย แล้วก็อย่าหวังว่าฉันจะขอโทษนางด้วยเหมือนกัน ขอตัว!” เมื่อได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้วฉันก็ส่งมือถือกลับคืนเจ้าของพร้อมเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงติดเย็นชา“กลับพร้อมกันสิ ไม่กลัวคนอื่นมองไม่ดีแล้วเหรอ”“นายพูดเองนี่ว่าไม่ต้องสนใจ” ว่าจบฉันก็เดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับไปมองเขา อันที่จริงก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาเพื่อรอกลับพร้อมเขาอยู่แล้ว ฉะนั้นแค่การมาของฉันให้คนอื่นเห็นแค่นี้เดี๋ยวเรื่องที่เป็นกังวลมันก็จะหายไปเองโดยไม่จำเป็นที่เราสองคนต้องตัวติดกันตลอดเวลา เพราะไม่งั้นจากคำว่าน่าอิจฉาจะกลายเป็นน่าสงสารแทนที่มีแฟนคอยตามไปด้วยทุกที่จนน่าอึดอัด และฉันก็ไม่อยากเป็นหัวข้อหลักของการนินทาพวกนี้รถของสายป่าน“คุณหนูไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?” เด่นรีบเดินมาเปิดประตูให้ฉันพร้อมสายตาที่เหมือนสำรวจไปด้วย ทำอย่างกับว่าฉันพึ่งกลับจากการไปรบมาก็ไม่ปานการที่พวกเขาไม่ได้ตามเข้าไปเป็นเพราะคำสั่งของฉันที่ให้พวกเขารอด้านนอก หากพาเข้าไปคนอื่นจะกลัวเอา นึกว่ามีผู้ก่อการร้ายมาบุกน่ะสิ เลยคิดว่าเข้าไปคนเดียวน่าจะดีกว่า“อืม” ฉันพยักหน้าให้มันแล้วก้มตัวเข้าไปนั่งในรถ

“รู้ก่อนหน้านี้แล้วสินะ” มันทำเพียงแค่ถอนหายใจออกมา จากนั้นก็หันไปสนใจที่เมนูต่อเหมือนไม่อยากพูดอะไรกับฉันอีกต่อไป หรือเรียกง่าย ๆ ว่าโดนคนตรงหน้าโกรธเข้าให้แล้วทางด้านของเฉิน“คุณเฉินครับ...” วายุหันไปมองหน้าเจ้านายตัวเองด้วยความรู้สึกเป็นห่วงหลังจากที่พวกเขาทั้งสองพึ่งเห็นภาพบางอย่างด้วยกัน สำหรับวายุเขาโกรธแทนเจ้านายของตนมากจนแทบอยากจะเดินเข้าไปสั่งสอน แต่กลับทำไม่ได้ เพราะมันไม่ใช่เรื่องของเขา อีกอย่างเขาก็กลัวจะโดนคุณเฉินต่อว่าเหมือนครั้งก่อนด้วยจึงเลือกที่จะเงียบและรอดูแทนว่าคุณเฉินของเขาจะใช้วิธีไหนเพื่อจัดการกับผู้หญิงคนนั้น“ไปกันเถอะวายุ” ในตอนนี้เฉินมีใบหน้านิ่งจนวายุเดาไม่ออกว่าเจ้านายของเขากำลังรู้สึกยังไง แต่เขาก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรนอกจากเดินตามไปแทนก่อนหน้าทั้งวายุและเฉินเห็นพร้อมกันว่าสายป่านหรือคนรักของเฉินกำลังนั่งอยู่ในร้านอาหารกับผู้ชายที่พวกเขาไม่รู้ว่าเป็นใคร เนื่องจากผู้ชายคนดังกล่าวเขานั่งหันหลังอยู่ แต่ต่อให้เห็นเพียงแค่นี้ มันก็คงเจ็บปวกมากพอแล้วสำหรับเฉินในความคิดของวายุ ทว่าสายป่านกลับทำมากกว่านั้น เธอแตะต้องไปที่ผู้ชายคนนั้นคล้ายกับคนรัก เพราะแบบนี้เลยท

บทที่ 12สนามบิน“จะไม่ให้พวกผมตามไปจะดีเหรอครับคุณหนู” เด่นมองฉันด้วยสายตาเป็นห่วงไม่ต่างไปจากยอดที่กำลังแสดงสีหน้าแบบเดียวกันกับพี่ชายของเขา“อย่าห่วงไปเลยครับ ผมเองก็ไปกับคุณหนูของพวกคุณเหมือนกันนะ” คนด้านข้างพูดพร้อมกับเอื้อมมือของตัวเองออกไปแตะลงบนบ่าของเด่นและยอด ทำเหมือนกับว่าเขาจะเป็นคนปกป้องฉันในระหว่างที่สองคนนี้ไม่อยู่ให้เอง ทว่าความจริงเป้าหมายของคนคนนี้คืออะไรฉันย่อมรู้ดีที่สุด“รีบกลับไปได้แล้ว!” ฉันดึงตัวเจ้าปัญหามายืนอยู่ข้างตัวเอง และเอ่ยไล่ผู้ติดตามทั้งสองคนให้กลับไปก่อนที่ฉันจะโมโหทั้งคนด้านข้างและผู้ติดตามของตัวเองไปมากกว่านี้“อะไรของแกเนี่ยยายป่าน!” และเมื่อผู้คนเริ่มเบาบางลง ผนวกกับผู้ติดตามของฉันออกไปแล้วคนด้านข้างก็วีนขึ้นมาสลัดคราบชายแท้ที่เป็นก่อนหน้าออกไปเหลือเพียงแค่เสียงสูงแหลมดังขึ้นตามอารมณ์“ช่วงนี้ผู้ชายขาดมือหรือไงถึงได้เที่ยวไปแต๊ะอั๋งคนอื่นไปทั่วแบบนี้” ฉันยืนกอดอดด่ามันด้วยใบหน้าไม่พอใจ“จากที่ลองจับไปเมื่อกี้ ฉันบอกเลยนะว่าหุ่นเด็กของแกต้องแซ่บมากแน่ อยากเห็นตอนถอดเสื้อจังเลยน้า~” มันยกมือสองข้างขึ้นมาจับที่แก้มของตัวเอง ก่อนจะขยับตัวไปมาคล้ายคนท

“เซอร์ไพรส์ค่ะ” ฉันดันยายลีอาจนมันเซไปหาดาวี่ จากนั้นก็รีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาคนที่กำลังยืนทำหน้านิ่งอยู่ทางด้านหลัง แม้จะรู้สึกโมโหที่เห็นว่าสองคนนี้เดินมาด้วยกันโดยไม่มีคนอื่นก็ตาม แต่จะวีนไม่ได้ ท่องไว้ว่าต้องใจเย็นเพราะไม่แน่ว่ารอบตัวเราในเวลานี้อาจจะมีพวกนักข่าวที่หิวเงินแอบซ่อนตัวอยู่“...” เขาไม่ตอบอะไร คงเพราะอยากจะรอดูว่าแผนที่ฉันเตรียมมาจะต้องทำยังไงต่อสินะ“ตกใจจนพูดไม่ออกเลยเหรอ น่ารักจัง~” ฉันเขย่งเท้าพร้อมกับเอื้อมมือขึ้นไปคล้องคอคนตรงหน้าตามด้วยรอยยิ้มขี้เล่นที่อุตส่าห์ฝึกมาทั้งคืนเพื่อความสมจริง“ป่านขอโทษที่เมื่อคืนต้องแกล้งทำเป็นปฏิเสธคำชวนทั้งที่เฉินอยากให้ป่านไปด้วย...แต่เพราะป่านอยากเซอร์ไพรส์ก็เลยขอร้องให้โดมมาช่วยด้วยอีกแรง เฉินไม่โกรธป่านใช่ไหม” ฉันไม่เว้นจังหวะให้ชายตรงหน้าได้พูดสักคำ เพราะแผนนี้เขาไม่ได้มารับรู้ด้วย หากรอให้คนตรงหน้าตอบรับกลับมาคาดว่าอาจจะทำให้ยายลีอาจับสังเกตถึงความผิดปกติ และไม่โฟลว์ได้ อีกอย่างคำพูดที่กำลังเอ่ยอยู่ฉันก็เร่งระดับเสียงให้ดังขึ้นพอที่จะให้มันได้ยินตามที่ต้องการ“ใครจะไปโกรธลง หืม?” ชายตรงหน้าไม่พูดเปล่าแต่ยังใช้แขนมาโอบรอบเอวข

“…” ฉันเขย่งเท้าเล็กน้อยเพื่อที่จะส่องตาแมวบนประตูที่มีความสูงมากกว่าฉันพอประมาณตามมาตรฐานความสูงของต่างชาติมากกว่าเอเชียอย่างตัวเองและเมื่อเห็นว่าคนด้านนอกเป็นใครฉันก็ไม่รีรอที่จะเปิดประตูต้อนรับด้วยรอยยิ้มแสนหวานอย่างที่ตัวเองไม่เคยคิดจะทำมาก่อน แต่ที่ต้องทำเพราะเวลาหลังจากนี้ฉันต้องพึ่งคนคนนี้ไปอีกยาวในการเข้าไปในกองถ่ายได้อย่างอิสระ“คิดถึงกันเหรอ^^” เมื่อประตูถูกเปิดออกกว้างด้วยฝีมือของฉัน ข้อศอกก็วางลงบนลูกบิดตามด้วยความเอียงเอนของลำตัวที่พิงแนบไปกับตัวประตูอย่างสบายอกสบายใจต่อหน้าคนที่ยืนมองอยู่ก็คือคุณแฟน (ปลอม ๆ) ของฉันเอง“…” เขาไม่พูดอะไรนอกจากแทรกตัวเข้ามาในห้องพักแถมยังเดินตรงดิ่งไปที่กระเป๋าเดินทางซึ่งถูกวางกองอยู่บนพื้นโดยที่ฉันยังไม่มีเวลานั่งจัดแจงเสื้อผ้า หรือของใช้ส่วนตัวเข้าตู้ให้เรียบร้อยเลย“นี่! ทำอะไรของนาย” ฉันรีบพยุงตัวขึ้นจากการพิงประตูห้องในตอนแรก เพื่อจะวิ่งไปตีมือของเขาจากการเสียมารยาทมาหยิบกระเป๋าที่วางเอาไว้อยู่บนพื้นขึ้นมาถือ เลือกกระเป๋าได้ดีเหลือเกิน หยิบอันไหนไม่หยิบ ดันมาหยิบกระเป๋าที่ใส่พวกชุดชั้นในเอาไว้ซะได้“ผมต่างหากที่ต้องถามว่าคุณเกิดบ้าอะไ