All Chapters of Phony Love สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ: Chapter 11 - Chapter 20

“คุณสายป่านคะ เชิญที่ห้องรับรองค่ะ” ระหว่างที่คิดอะไรไปเรื่อยเสียงน่ารักของเลขาคนเดิมก็ดังขึ้นมาพร้อมกับผายมือเหมือนให้ฉันเดินตามเธอไป“ตาค้างเชียวนะพี่เด่น” โดยระหว่างทางก็มีเสียงแซวของยอดดังขึ้นเป็นพัก ๆ และคาดว่าผู้หญิงด้านหน้าที่กำลังเดินนำอยู่เธอคงจะเขินน่าดูที่ถูกแซว เพราะใบหน้าที่ขึ้นเป็นสีแดงผู้หญิงอย่างฉันแม้จะไม่เคยมีแฟนหรือมีความรักก็พอจะมองออก“…” ฉันจึงหันไปถลึงตาใส่สองพี่น้องให้หยุดแซว เพราะไม่อยากให้คนด้านหน้าอึดอัด แม้เธอจะไม่ได้แสดงความอึดอัดออกมาก็ตาม แต่ฉันคิดว่าควรห้ามปรามคนของตัวเองไว้หน่อยก็ดีห้องรับรอง“ขอโทษที่ต้องให้รอนานด้วยนะครับ” พอเข้าไปในห้องเสียงคุ้นเคยติดหูที่ฉันจำได้ไม่ลืมก็ดังขึ้นพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มดูเป็นมิตร โดยที่เขาไม่ได้ลุกขึ้นมาต้อนรับฉัน ทำเพียงแค่นั่งไขว่ห้างบนโซฟาโดยมีผู้ชายสวมแว่นหนาคนเดิมยืนอยู่ด้านข้าง ทำหน้าเหมือนไม่พอใจการมาของฉัน แตกต่างจากอีกคนอย่างสิ้นเชิง คงจะเหม็นหน้าฉันน่าดู เอาเถอะยังไงซะวันนี้ฉันก็ไม่ได้จะมาเพื่อหาเรื่องใครอยู่แล้ว แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นก็จบ“ทั้งสองคนออกไปรอฉันข้างนอก” ฉันไม่ตอบคำถามของนายเฉิน แต่เลือกที่จะหัน

เหอะ! ถ้าในโลกมีคนอื่นที่ดูแล้วสามารถต่อกรกับแม่ฉันได้ ฉันก็คงไปนานแล้ว ไม่ถ่อสังขารและโบกปูนซีเมนต์ที่หน้าเพื่อมาหาเขาถึงถิ่นแบบนี้หรอก แค่นี้ก็อับอายขายขี้หน้ามากแค่ไหนแล้ว มีอย่างที่ไหนผู้หญิงมาหาผู้ชายที่เจอกันแค่ครั้งเดียวถึงที่แล้วสั่งให้เขามาสวมบทเล่นละครเป็นแฟนปลอม ๆ แบบนี้ แถมตอนเจอกันครั้งแรกก็เป็นการเจอกันที่ไม่น่าประทับใจสักเท่าไรด้วยอีกเอาไงดีสายป่าน...ถ้าแกยังอีโก้อยู่แบบนี้ดูท่าทางแล้วผู้ชายตรงหน้าคงจะไม่ยอมช่วยเธอจริง ๆ แน่ แสดงว่าไม้นี้ใช้กับคนอย่างเขาไม่ได้ผลแล้ว ทำไงดี...ทำไงดีนะติ๊ก~ขณะที่ฉันกำลังเป็นกังวลและเถียงกับตัวเองภายในใจอยู่ก็เกิดเสียงเหมือนอะไรกระทบกันขึ้นมาจนฉันต้องหันมาสนใจคนตรงหน้า และพบว่าเขากำลังยกโทรศัพท์บ้านที่เอาไว้ใช้ในบริษัทขึ้นมา และทำท่าทางเหมือนกำลังจะต่อสายหาใครไม่ต้องเดาก็คงเป็นเลขาของเขาที่คงจะให้มาส่งแขกอย่างฉันกลับอย่างแน่นอน ไม่ได้สิ! แบบนี้แผนที่เตรียมมาก็ต้องจบลงพร้อมกับคำดูถูกที่แม่เคยพูดไว้ ฉันต้องกลับไปยอมรับความจริงแบบนั้นเหรอ...ไม่เอาด้วยหรอกนะ!ติ๊ด!“ถ้าไม่เอาเงินแล้วจะเอาอะไร!” การกระทำของฉันในตอนนี้อาจทำให้เขามองไม่ดี เพร

บทที่ 5“คุณหนูครับทางแล็บพึ่งส่งข้อความมาแจ้งว่าของที่คุณหนูต้องการได้แล้วนะครับ” ขณะที่รถกำลังเคลื่อนที่ไปตามทางของมัน จู่ ๆ ยอดที่เอาแต่เงียบมาทั้งวันก็ถึงเวลาที่เขาจะเอ่ยพูดขึ้นมาสักที เพราะเด่นรับหน้าที่เป็นคนขับรถอยู่ ยอดจึงต้องเป็นฝ่ายรายงานสิ่งต่าง ๆ ที่เขาสามารถทำได้ ไม่งั้นรถคันนี้คงอยู่บนความอันตรายแทนหากจะให้เด่นทำทุกหน้าที่ส่วน ‘ของ’ ที่ว่าก็คงไม่พ้นสิ่งนั้นสินะ“ถ้าอย่างงั้นให้ผมขับไปที่แล็บเลยไหมครับคุณหนู” เด่นจ้องมองหน้าของฉันเพียงแป๊บเดียวผ่านกระจกของรถที่ติดอยู่ตรงกลางเพื่อเอาไว้มองทางด้านหลัง ซึ่งเป็นของที่รถธรรมดาทั่วไปมักจะมีกันหมดอยู่แล้ว รวมถึงรถหรูที่ฉันนั่งอยู่ด้วยเช่นกัน“ไม่ต้อง...ตอบกลับไปว่าให้ยกเลิกการทำของพวกนั้นและทิ้งไปได้เลย” ว่าจบยอดก็พยักหน้ารับคำสั่งของฉันก่อนจะก้มหน้าลงไปมองที่มือถือของตัวเองเพื่อพิมพ์ตามที่ฉันพึ่งบอกไปเมื่อกี้“…” ฉันหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาวางไว้บนหน้าตักจากนั้นก็เปิดดูด้านในพลางคิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ที่เป็นเหตุผลหลัก ๆ ทำให้ฉันต้องสั่งยกเลิกเรื่องเมื่อกี้ไปหลายนาทีก่อน“มีอีกหรือเปล่า?” ระหว่างที่ฉันกำลังนั่งอยู่ในห้องทำง

“แต่ตอนนี้ผมว่าวายุควรต้องจำชื่อเธอให้ได้แล้วนะ” เฉินเอ่ยบอกคนตรงหน้าจนวายุมีสีหน้าไม่เข้าใจหลังจากที่เจ้านายของตนพูดบางอย่างออกมาเขาคิดว่าทำไมคุณเฉินถึงต้องอยากให้เขาจำชื่อเธอคนนี้เหลือเกิน ก่อนหน้านี้ระหว่างที่สองคนนี้คุยกันไม่ใช่ว่าคุณเฉินโดนแม่นั่นพูดขู่อะไรหรือเปล่าถึงได้ดูปกป้องกันแบบนี้ และหากเป็นอย่างที่คิด วายุคนนี้ก็พร้อมจะตอกกลับให้อย่างสาสมขอเพียงแค่เจ้านายของเขาพูดมันออกมา“เพราะผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกสาวของครอบครัวภูสิทธ์พลังกรเหรอครับ คุณเฉินถึงได้เกรงใจเธอ” สิ่งที่วายุพูดออกมา หากเป็นคนอื่นคงโดนไล่ออก หรือไม่ก็คงจะโดนด่า และไม่ว่าจะอย่างไหนหากเป็นคนที่มีตำแหน่งไม่ได้เทียบเท่ากันมาพูดแบบนี้ก็คงไม่เหมาะสม แต่เพราะวายุเป็นคนพูดตรง คิดอะไรก็พูดนั้นจึงทำให้เขากล้าที่จะแสดงความคิดเห็นออกมาโดยที่เฉินเอาแต่นั่งยิ้มกับคำถามของวายุเฉินไม่โกรธ เพียงแต่ตลกกับสิ่งที่ได้ยินจากปากพนักงานซึ่งทำงานร่วมกันมานานหลายปี เพราะสิ่งที่วายุพูดออกมามันเหมือนกับว่าการทำงานด้วยกันของเราสองคนพึ่งเกิดขึ้นไม่กี่เดือน ทั้งที่ความจริงวายุรู้นิสัยเฉินดี และทำงานกับเขามานานมากพอที่จะรู้ว่าคนอย่างเฉินไม่เ

“นั่นสิ...ยังไงดีน้า~” ฉันกลอกตาไปมาพร้อมกับใช้ปลายนิ้วแตะลงที่คางทำเหมือนว่ากำลังลังเลกับคำตอบจนน้องมันแสดงสีหน้าหนักกว่าเดิม และในที่สุดน้องมันก็ร้องไห้ออกมาซึ่งทำให้ฉันตกใจมาก เพราะตอนแรกกะว่าจะแค่แกล้งเองไม่คิดว่าน้องมันจะเครียดหนักขนาดนี้ทางด้านของเฉิน“นี่พวกเราต้องมาไกลขนาดนี้เพื่อเรื่องนั้นเหรอครับ ผมบอกคุณเฉินแล้วว่าผมมีร้านอื่นแนะนำเต็มไปหมด และดูมีคุณภาพกว่ามาก แต่ทำไมคุณเฉินถึงไม่เชื่อใจผมเลย” วายุยกมือขึ้นมาอังบังแดดที่กำลังส่องมาทางเขาตามด้วยหรี่ตามองเจ้านายที่ยืนอยู่ด้านข้างซึ่งกำลังมีท่าทางอย่างกับว่าแดดในตอนเช้าไม่สามารถทำอะไรชายคนนี้ได้“ผมบอกวายุไปแล้วนะว่าไม่จำเป็นต้องตามมา” เขาไม่เอ่ยพูดอะไรเยอะนอกจากพูดถึงเรื่องที่จะทำให้วายุเงียบลงได้ นั่นก็คือเรื่องที่เขาสั่งไปแล้วว่าวายุไม่จำเป็นต้องตามเขามาก็ได้เพราะงั้นตอนนี้ถ้าวายุเลือกตามมาแล้วก็อย่าบ่น ดูเหมือนเขาจะหมายถึงอย่างนั้นสินะ แต่ทว่าสุดท้ายด้วยความเป็นห่วงเจ้านาย และตัวเองก็มีหน้าที่เป็นถึงเลขาจึงไม่สามารถปล่อยให้คุณเฉินของเขามาคนเดียวได้ร้านนี้มันมีอะไรดีกันนะคุณเฉินถึงได้ไม่สนใจร้านอื่นที่เขาอุตส่าห์อดหลับอ