All Chapters of ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 11คาเฟ่ใกล้มหาวิทยาลัยหลังจากประชุมโปรเจกต์เสร็จ ฉันกับพิมไม่ได้กลับหอทันที แต่แวะมานั่งเล่นที่คาเฟ่ใกล้มอก่อนเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ วันนี้เป็นวันศุกร์ คาเฟ่เลยคนแน่นเป็นพิเศษ แต่โชคดีที่เรายังหามุมเงียบ ๆ นั่งได้ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ รู้สึกหมดแรงทั้งกายและใจ "โอ๊ยยย พิม แกช่วยบอกฉันทีว่าทำไมชีวิตฉันต้องปั่นป่วนขนาดนี้"พิมหัวเราะเบา ๆ ขณะก้มดูเมนู "แกหมายถึงชีวิตโดยรวม หรือหมายถึงชีวิตที่มีธีร์?"ฉันเงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่ทันที "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!""โอ๊ย ๆๆ ไม่แซวแล้วก็ได้" พิมยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ แต่รอยยิ้มบนหน้ายังเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์สุด ๆ "แต่แกต้องยอมรับว่าช่วงนี้แกคิดถึงธีร์บ่อยขึ้นจริง ๆ"ฉันกลอกตา "แกก็พูดไปเรื่อย""เหรอ?" พิมเอนหลังพิงเก้าอี้ "งั้นลองบอกฉันมาสิ ว่าตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา...มีวันไหนบ้างที่แกไม่คิดถึงธีร์?"ฉันกำลังจะเถียง แต่แล้วก็ชะงัก...ให้ตายสิ! ทำไมฉันนึกไม่ออกเลยวะ!?"ก็..." ฉันเม้มปากแน่น รู้สึกเหมือนโดนต้อนจนจนมุมพิมหัวเราะเสียงดัง "เห็นไหม! แกตอบไม่ได้!""ไม่คุยกับแกแล้ว!" ฉันฟุบหน้าลงกับโต๊ะ กอดอกแน่นเหมือนเด็กโดนจับผิดได้

บทที่ 12ธีร์ Talkบางครั้งการเห็นใครสักคนเสียอาการเพราะผม...มันก็สนุกดีเหมือนกันโดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้นคือ ซีนให้ตายเถอะ ตั้งแต่รู้จักกันมา ผมไม่เคยเห็นยัยนี่เป็นแบบนี้มาก่อนเลยแต่ก็ไม่แปลกหรอก เพราะดูเหมือนตัวเธอเองก็ยังไม่รู้...ว่ากำลังตกหลุมพรางที่ผมขุดไว้ให้แล้ว"หืม? เธอเขียนอะไรลงไปน่ะ?" ผมแกล้งถามเสียงเรียบ ๆซีนชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบหันไปมองสมุดของตัวเอง...แล้วดูเหมือนเธอจะตกใจหนักมาก เพราะเธอรีบคว้าปากกาขีดทับสิ่งที่เธอเขียนแทบจะทันทีแต่...ถึงจะขีดทับไปแล้ว ผมก็เห็นอยู่ดีว่าเธอเขียนอะไรลงไปชื่อของผม ตัวโต ๆ"อึก...!" ซีนรีบวางปากกาลง คว้าหนังสือขึ้นมากางบังหน้าแทบจะทันที ราวกับอยากจะกลบเกลื่อนอาการของตัวเองแต่ขอโทษนะซีน...เธอแม่งทำผมเสียอาการไปแล้วว่ะผมยิ้มมุมปากขณะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ไม่พูดอะไรต่อ แต่ปล่อยให้บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบลงชั่วขณะส่วนซีนก็ยังคงซุกหน้าอยู่หลังหนังสือ ราวกับหวังว่าถ้าทำแบบนี้นานพอ ผมจะเลิกสนใจเธอไปเองซึ่งบอกเลยว่า...มันไม่เกิดขึ้นแน่นอน"โอ๊ย! ไม่ไหวแล้ว!" พิมที่นั่งดูอยู่นานถึงกับวางปากกาลงแล้วพูดออกมา "ซีน แกเป็นอะไรของแกเนี่ย!?""

บทที่ 13ซีน Talkวันต่อมาฉันว่าฉันต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ ๆไม่สิ ต้องบ้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้แล้วด้วยซ้ำ!!!ตั้งแต่เมื่อคืนที่ธีร์เดินไปส่งฉันถึงหน้าหอพัก ฉันก็ยังไม่เข้าใจเลยว่าหมอนั่นมาทำอะไรแถวนี้กันแน่ จะบอกว่าบังเอิญ? ให้ตายเถอะ! ฉันไม่เชื่อเด็ดขาด!!!แต่เรื่องที่ทำให้ฉันปวดหัวที่สุดไม่ใช่เรื่องนั้น...แต่เป็นตัวฉันเองต่างหาก!!!ทำไมแค่เดินกลับหอกับหมอนั่นถึงทำให้ฉันต้องมาเสียเวลานั่งคิดถึงมันตั้งแต่เมื่อคืนยันเช้าแบบนี้!?โอ๊ยยย!!! ซีน! หยุดคิดเดี๋ยวนี้!!!"ซีน...""เฮือก!!!" ฉันสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะหันไปมองพิมที่กำลังนั่งมองฉันด้วยสายตากรุ้มกริ่มสุดชีวิต "อะไรของแก!?""ฉันกำลังจะถามแกมากกว่าว่าเป็นอะไรของแก?" พิมหัวเราะขำ ๆ "ตั้งแต่เช้าแล้วนะ แกดูเหม่อ ๆ เหมือนคิดอะไรอยู่ตลอดเลย"ฉันสะดุ้งก่อนจะรีบเบือนหน้าหนี "เปล่าสักหน่อย!""แน่ใจ?" พิมยิ้มเจ้าเล่ห์ "ไม่ได้คิดถึงใครบางคนที่เดินกลับหอกับแกเมื่อคืนเหรอ~?"พิม!!! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!"ไม่มีอะไรทั้งนั้น!!!" ฉันรีบโวยวายสุดเสียง ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างหมดแรงแต่ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ...ฉันก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเมื่อคืนมันทำใ

บทที่ 14ตอนนี้ฉันพยายามก้าวเท้าให้เร็วขึ้น ทั้งที่รู้ดีว่ายังไงหมอนั่นก็ตามฉันทันแน่ ๆ และก็จริง ธีร์ยังคงเดินสบาย ๆ อยู่ข้าง ๆ เหมือนไม่ได้รับรู้ถึงความร้อนรนของฉันเลยสักนิด"เธอจะเดินเร็วไปไหน?" หมอนั่นเอ่ยขึ้นอย่างสบาย ๆ"ก็รีบกลับไง!" ฉันตอบเสียงแข็ง ไม่ยอมหันไปมองหน้า"หรือว่ากำลังหนีข้า?""ไม่ได้หนี!!!""หืม?" ธีร์กระตุกยิ้มมุมปาก "แน่ใจ?"โอ๊ย!!! ฉันจะระเบิดตัวเองแล้วนะ!!!ฉันกัดฟันแน่น ตั้งใจจะไม่หลงกลหมอนี่แล้วเดินต่อไปเงียบ ๆ แต่มันก็เงียบได้ไม่ถึงสามวินาทีเลย!!!"ว่าแต่..." ธีร์เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง "เรื่องเมื่อกี้...""เรื่องไหน!?" ฉันถามกลับทันทีโดยไม่คิด แล้วก็ต้องกัดลิ้นตัวเองแรง ๆ เพราะรู้ตัวว่าหมอนั่นกำลังลากฉันกลับเข้าไปในวังวนความวุ่นวายอีกแล้ว!!!ธีร์หัวเราะเบา ๆ "ก็เรื่องที่ข้าพูดบทไง""?" ฉันทำเป็นไม่เข้าใจทั้งที่รู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร"เราชอบเธอนะ""!" ฉันหยุดเดินกะทันหัน หันขวับไปมองหน้าเขาเต็มตา "นี่นาย!!!""หืม?" หมอนั่นเลิกคิ้วอย่างกวนประสาท "แค่ทวนบทเฉย ๆ ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น?"บ้าเอ๊ย!!! หมอนี่มันตั้งใจแกล้งฉันชัด ๆ!!!"ฉันไม่ได้ตกใจซะหน่อย!!!" ฉันเถียงกลับเ

บทที่ 15ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะปล่อยออกมายาว ๆ พยายามทำให้ตัวเองสงบที่สุด แต่ให้ตายเถอะ! หัวใจฉันยังคงเต้นรัวอย่างควบคุมไม่อยู่ ตั้งแต่ฉากเมื่อกี้...ไม่สิ ตั้งแต่ที่ธีร์พูดคำนั้นออกมา ฉันก็ไม่สามารถดึงตัวเองกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้เลยเขามองฉันแบบนั้นทำไม?แววตาของธีร์ตอนพูดว่า ‘เธอไม่ต้องกลัว ข้าจะไม่ทำอะไรที่เธอไม่โอเค’ นั่น...มันไม่ใช่แค่การแสดงแน่ ๆ ฉันมั่นใจว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น แต่ฉันก็ไม่กล้าพอที่จะค้นหาคำตอบ"โอ๊ยยย! ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย!" ฉันพึมพำพลางทึ้งหัวตัวเองเบา ๆ"เป็นอะไรของแก?" พิมที่เดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เท้าแขนกับโต๊ะแล้วมองฉันด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นเต็มที่ "ยังติดใจฉากเมื่อกี้อยู่เหรอ?""ไม่ได้ติดใจ!" ฉันเถียงทันควัน ก่อนจะหลบตาแบบไม่รู้ตัวพิมหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ "ซีน...แกดูแปลกไปจริง ๆ นะ พักนี้แกเป็นอะไร?"ฉันกัดริมฝีปากแน่น ไม่รู้จะตอบยังไงดี ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าฉันเป็นอะไร ฉันแค่...ควบคุมความคิดของตัวเองไม่ได้เลย"แกไม่ได้...กำลังชอบธีร์อยู่ใช่ไหม?" คำพูดของพิมเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางหัวฉัน ฉันเบิกตากว้าง หันไปมองเพื่อนสนิททันที