All Chapters of ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ: Chapter 31 - Chapter 40

มือที่ธีร์จับไว้เมื่อครู่ยังคงรู้สึกอุ่นอยู่เลย ฉันไม่ได้พูดอะไร ธีร์เองก็เงียบ มีเพียงเสียงฝีเท้าของเราสองคนที่ดังก้องไปตามทางเดินที่มีแสงไฟส่องสว่างเป็นระยะทำไมอยู่กับหมอนี่แล้วบรรยากาศมันต้องเป็นแบบนี้ทุกทีเลยนะ รู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปในแรงดึงดูดของอะไรบางอย่างที่ฉันไม่สามารถควบคุมได้"ซีน" เสียงของธีร์ดังขึ้นเรียบ ๆ ฉันสะดุ้งเฮือก ก่อนจะรีบหันไปมอง"อะไร?" ฉันพยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุดธีร์เหลือบมามองฉัน ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ "เธอดูไม่เป็นตัวเองเลยช่วงนี้"ฉันชะงักไปนิดหน่อย หัวใจเต้นกระตุก "พูดอะไรของนาย? ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้อยู่แล้ว""เหรอ?" ธีร์หยุดเดินกะทันหัน และนั่นทำให้ฉันที่มัวแต่ก้มหน้าคิดอะไรเพลิน ๆ เดินเลยไปสองก้าว ฉันรีบหยุดตามแล้วหันกลับไปหาเขาทันที"หยุดทำไม?" ฉันขมวดคิ้วใส่ ขณะที่ธีร์ยังคงยืนกอดอกมองฉันนิ่ง ๆ"ก็ตั้งแต่เมื่อก่อน เธอไม่เคยหลบตาข้าเลยนี่" คำพูดของเขาทำให้ฉันเบิกตากว้างขึ้นมาทันที ก่อนจะตระหนักได้ว่ามันจริง...ปกติแล้วฉันไม่เคยหลบตาธีร์ เวลาที่ทะเลาะกัน เวลาที่เถียงกัน ฉันมักจะจ้องเขาตรง ๆ แต่พักหลังมานี้ ฉันกลับเริ่มเป็นฝ่ายหลบสายตาเขาก่อนเส

แววตาของซีนเริ่มตื่นตระหนก เธอขยับตัวเล็กน้อยเหมือนอยากถอยหนี แต่ก็รู้ว่าเธอทำแบบนั้นไม่ได้เพราะยังอยู่ในฉาก"ถ้าไม่ได้หนี..." ผมหยุดเว้นระยะก่อนจะพูดเสียงเบา "งั้นตอบเราสิ""ตอบ...อะไรเหรอ?""ตอบตัวเองว่าเธอรู้สึกยังไงกันแน่" ซีนชะงักไป ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้น ริมฝีปากเม้มแน่นเหมือนไม่สามารถหาคำตอบให้ตัวเองได้ผมจ้องเธออยู่แบบนั้น รู้ว่าเธอกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างในใจ และมันก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เราอยู่ใกล้กันผมกำลังจะทำให้เธอยอมรับมันให้ได้และถ้าซีนยังไม่ยอมรับง่าย ๆผมก็จะทำให้เธอหนีไปไหนไม่ได้อีกเลย"คัท!" พิมตะโกนขึ้นมา ฉากนี้จบลงแล้ว แต่แทนที่ผมจะถอยห่าง ผมกลับโน้มตัวเข้าไปกระซิบเบา ๆ ข้างหูของซีนแทน"ถ้าคืนนี้เธอคิดเรื่องข้าอีก...ก็บอกตัวเองให้ชัดเจนนะซีน" ซีนสะดุ้ง รีบถอยหลังแทบไม่ทัน ขณะที่ผมยิ้มกว้างอย่างพอใจเธอหนีผมไม่ได้หรอกและผมก็จะไม่มีวันให้เธอหนีไปจากผมได้ง่าย ๆ ด้วยซีนถอยหลังจนเกือบชนโต๊ะ ดวงตาของเธอสั่นไหวชัดเจนเหมือนคนที่กำลังเสียสมดุล เธอกะพริบตาถี่ ๆ ราวกับพยายามรวบรวมสติ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ช่วยอะไรเลย เพราะแก้มของเธอยังแดงแจ๋จนเห็นได้ชัดผมหัวเราะเบา

คืนนี้พระจันทร์สว่างดี แสงจันทร์สีเงินอ่อนส่องกระทบลงมาที่เราสองคนเป็นระยะ ผมเหลือบมองซีนที่ยังคงก้มหน้ามองพื้นไม่พูดอะไร มือของเธอกำชายเสื้อแน่นเหมือนกำลังข่มใจตัวเองให้ตายเถอะ...เธอแม่งโคตรน่ารักเลยว่ะซีน Talkตอนนี้ฉันกำลังเดินเงียบ ๆ เคียงข้างธีร์ไปตามเส้นทางที่ทอดยาวกลับหอพัก พยายามไม่สนใจว่าเขาจะมองฉันอยู่หรือเปล่า แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงสายตาของเขาที่จับจ้องอยู่ตลอดเงียบเกินไป...ปกติแล้วฉันกับธีร์ไม่เคยเงียบใส่กันขนาดนี้ มีแต่จะเถียงกันไปมาแทบทุกครั้งที่อยู่ใกล้กัน แต่ครั้งนี้...ฉันไม่มีแม้แต่แรงจะเปิดปากพูด เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงนี้มันทำให้ฉันสับสนไปหมดทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ?ทำไมทุกครั้งที่ฉันคิดว่าธีร์เป็นแค่คนที่กวนประสาทฉันได้เก่งที่สุด ฉันกลับต้องมาติดอยู่ในวังวนที่เขาสร้างขึ้นเองโดยไม่รู้ตัว?ทำไมถึงต้องทำให้ฉันใจเต้นแรงขนาดนี้ด้วย?"ซีน" เสียงทุ้มต่ำเรียกชื่อฉันขึ้นมาดื้อ ๆ ทำให้ฉันสะดุ้งเฮือก รีบเงยหน้าขึ้นมามองเขาทันที"อะไร?" ฉันถามเสียงเรียบ พยายามไม่แสดงพิรุธ แต่ธีร์กลับยิ้มแปลก ๆ ใส่"เธอกำลังคิดอะไรอยู่?""ฉันไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย!" ฉันรีบเถียง ก่อ

"ก็หมายความตามนั้น" ธีร์ตอบง่าย ๆ ดวงตายังคงมองฉันนิ่ง ๆ "เธอคงรู้อยู่แล้วว่าสาขาโยธาไม่ได้ให้เกียร์เหมือนสาขาอื่น...แต่มันมีความหมายเดียวกัน"ฉันเม้มปากแน่น รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกแรงกดดันบางอย่างบีบเข้ามาเรื่อย ๆ"แล้วนายให้ฉันทำไม?" ฉันถามเสียงสั่นธีร์ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเสียงเบา"ลองคิดดูดี ๆ สิซีน ว่าทำไมข้าต้องให้มันกับเธอ" ฉันสะดุ้งเฮือก รีบเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที แต่ธีร์ก็ถอยหลังออกไปแล้ว ก่อนจะเดินผ่านฉันไปโดยไม่พูดอะไรอีกฉันยังคงยืนอยู่ที่เดิม ก้มมองลูกดิ่งในมืออย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง"เห้ย ซีน..." เสียงของพิมดึงฉันกลับมาสู่โลกความจริง ฉันสะดุ้งก่อนจะหันไปมองเพื่อนสนิทที่จ้องสร้อยลูกดิ่งในมือฉันตาไม่กะพริบ "นี่มัน...คือการให้แทนเกียร์ใช่ไหม?""ฉัน...ฉันไม่รู้" ฉันตอบเสียงเบา แต่แค่นั้นพิมก็หรี่ตามองฉันทันที"ไม่รู้จริง ๆ หรือไม่กล้าคิด?" ฉันเม้มปากแน่น ก่อนจะเบือนหน้าหนี"ทำไมต้องให้ฉันด้วย..." ฉันพึมพำกับตัวเอง มือยังคงกำลูกดิ่งแน่นอย่างไม่รู้ตัว นี่มันเป็นของสำคัญนะ ไม่ใช่ของที่จะแจกให้ใครง่าย ๆ แล้วทำไมธีร์ถึงเลือกให้มันกับฉัน?"อ้าว ๆ นั่นล

ฉันไม่ควรสนใจนี่ใช่ไหม?แค่ผู้หญิงที่เข้าหาธีร์เท่านั้นเอง...แต่ว่า...ทำไมฉันต้องรู้สึกดีที่ธีร์ปฏิเสธเธอไปด้วย?ฉันรีบสะบัดความคิดพวกนั้นออกจากหัว แล้วตั้งสมาธิกับโปรเจกต์ของกลุ่มตัวเองแทน หลังจากที่เหตุการณ์เมื่อครู่จบลง ฉันกับพิมก็เดินกลับไปสมทบกับธีร์และภัทรที่กำลังเตรียมอุปกรณ์สำหรับการถ่ายทำโปรเจกต์ของเรา"เอาล่ะ! วันนี้เราจะถ่ายฉากสำคัญกันแล้วนะ!" ภัทรประกาศขึ้นพร้อมกับปรบมือเรียกความสนใจ ฉันพยักหน้ารับขณะที่มองไปยังบทที่อยู่ในมือ"ฉากไหนนะ?" พิมถามขึ้นพลางยกสคริปต์ขึ้นไล่สายตาดู"เป็นฉากที่ตัวละครของธีร์เริ่มเปิดใจให้นางเอกไง" ภัทรยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเหลือบตามองฉันกับธีร์สลับกัน "ต้องใช้ฟีลลิ่งเยอะหน่อยนะ อย่าเล่นแข็ง ๆ ล่ะ"ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองสะดุดไปชั่วขณะ รู้สึกถึงสายตาของพิมที่หันมามองฉันทันที ธีร์เองก็เหลือบมองฉันเหมือนกัน แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา"อย่าบอกนะว่าเป็นฉากที่ตัวละครหญิงต้องยอมรับว่ากำลังหวั่นไหว?" พิมหรี่ตา "แล้วธีร์ก็ต้องเป็นฝ่ายเดินเข้าไปประชิดแบบ-""พอ!" ฉันรีบพูดแทรกขึ้นมา ตัดบทก่อนที่พิมจะบรรยายอะไรออกไปมากกว่านี้ "เริ่มถ่ายกันเถอะ จะได้ไม่เสียเวลา"พิมห