All Chapters of ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ: Chapter 51 - Chapter 60

"เพราะฉันไม่อยากให้นายทำอะไรบ้า ๆ ไง!" ฉันรีบเถียง ก่อนจะกอดอกแน่น "ตกลงนายต้องการอะไร?"ธีร์ไม่ได้ตอบในทันที แต่เขากลับมองฉันนิ่ง ๆ แล้วพูดขึ้นมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ"ธีร์อยากคุยกับซีน" ฉันชะงักไป ก่อนจะเม้มปากแน่น "คุยเรื่องอะไร?"ธีร์ยังคงมองฉันนิ่ง ๆ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง"เรื่องวันนี้..." เขาเว้นช่วงเล็กน้อย "ซีนเข้าใจผิด"ฉันกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะขมวดคิ้ว "ฉันไม่ได้เข้าใจผิดอะไรทั้งนั้น"ธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะส่ายหน้าเหมือนเอ็นดู "แน่ใจ?""แน่ใจสิ!" ฉันรีบเถียงกลับ แต่พอเห็นสายตาของธีร์ที่มองมานิ่ง ๆ มันก็ทำให้ฉันเริ่มลังเลขึ้นมาอย่างประหลาด"โอเค แต่ยังไงธีร์ก็อยากจะอธิบายให้ฟังอยู่ดี" ธีร์พูดพร้อมกับขยับเข้ามาใกล้ฉันอีกนิด "เรื่องเพื่อนผู้หญิงที่ซีนเห็นวันนี้...ธีร์ไม่ได้คิดอะไรกับเขา"ฉันเงียบไปทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยอัตโนมัติ"ซีนรู้ใช่ไหม ว่าธีร์ไม่เคยปล่อยให้ใครเข้าใกล้ขนาดนั้น" เขาพูดต่อ ดวงตาคู่นั้นจับจ้องฉันไม่วาง "แต่วันนี้ ธีร์ปล่อยให้เขาเข้ามาใกล้เพราะอยากรู้ว่าซีนจะรู้สึกยังไง"ฉันเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะเม้มปากแน่น "หา!?""ธีร์ไม่ได้

"จะแอบมองธีร์ก็ให้มันเนียน ๆ หน่อยครับซีน" ฉันสะดุ้ง รีบก้มหน้าลงแล้วตักข้าวเข้าปากทันทีให้ตายเถอะ! ทำไมเขาถึงรู้ทันฉันไปหมดแบบนี้นะ!?ธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นวางบนศีรษะฉันเบา ๆ"กินเยอะ ๆ นะครับ" สัมผัสแผ่ว ๆ ที่แตะลงบนหัวฉันทำให้ฉันชะงักไปอีกครั้ง หัวใจเต้นแรงขึ้นมาโดยอัตโนมัติพิมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หันมามองฉันตาโต ก่อนจะยิ้มล้อเลียน "โอ๊ย หวานจังเลยค่ะคุณ!"ฉันรีบปัดมือธีร์ออกก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่พิม "หยุดเลยพิม!""ทำไมล่ะ? ก็แกกำลังเขินอยู่จริง ๆ""ฉันไม่ได้เขิน!" ฉันเถียงกลับ แต่ดูเหมือนทุกคนจะไม่เชื่อฉันเลยสักนิดธีร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงติดอยู่บนใบหน้า ราวกับพอใจที่เห็นฉันเป็นแบบนี้ฉันรีบก้มหน้าก้มตากินข้าวในกล่องตัวเองเงียบ ๆ พยายามไม่สนใจสายตาของธีร์ที่จ้องฉันอยู่ตลอด แต่ยิ่งพยายามเมิน ก็ยิ่งรู้สึกว่าความร้อนบนใบหน้ายิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆให้ตายเถอะ! หมอนี่จ้องฉันขนาดนี้ จะให้กินลงได้ยังไงกัน!?"มองอะไรนักหนา" ฉันกระซิบถามโดยไม่เงยหน้าขึ้น สุดท้ายก็อดใจไม่ไหวจนต้องพูดออกมา"ธีร์ไม่ได้มอง" เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่

“หะ? เดี๋ยว! ใครให้นายมารับ!?” ฉันเงยหน้าขึ้นมาทันที ตกใจกับความแน่วแน่ของเขา“แล้วซีนจะเดินไปเองเหรอ?”“ก็...ก็ใช่น่ะสิ” ฉันพยายามเถียงกลับ แต่ธีร์กลับส่ายหน้าเบา ๆ“แต่ธีร์อยากไปรับ”“แต่ฉัน-”“ตกลงตามนี้นะ” เขาพูดดักทางฉันเสร็จสรรพ ก่อนจะยกมือขึ้นมาแตะหัวฉันเบา ๆ “เจอกันพรุ่งนี้ครับ”ฉันอ้าปากค้าง กำลังจะเถียง แต่ธีร์ก็หมุนตัวเดินออกไปก่อนแล้ว ทิ้งให้ฉันยืนกุมถุงขนมอยู่ที่เดิม พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจากอกให้ตายเถอะ! หมอนี่มันเอาแต่ใจชะมัด!วันต่อมาคณะนิเทศศาสตร์เวลาเย็นฉันนั่งกอดอกอยู่ที่โต๊ะทำงานของคณะ พลางมองพิมที่กำลังเก็บของลงกระเป๋าอย่างใจเย็น ขณะที่ฉันแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว“พิม แกว่าฉันควรไปจริง ๆ เหรอ?”“หือ? ไปไหน?” พิมเงยหน้าขึ้นมาจากชีทที่อ่านอยู่ก่อนจะยิ้มกริ่ม “อ้อออ เดตกับธีร์ใช่ไหม?”ฉันสะดุ้งทันที “ไม่ใช่เดตสักหน่อย!”“โอเค ไม่ใช่เดต” พิมพยักหน้าหงึก ๆ แต่รอยยิ้มบนหน้าเธอบ่งบอกชัดเจนว่าเธอไม่ได้เชื่อเลยสักนิด“แต่แกก็แต่งตัวสวยกว่าปกติอยู่นะ” ฉันรีบก้มลงมองตัวเอง ก่อนจะกัดริมฝีปากเบา ๆ ก็แค่เสื้อยืดสีขาวเรียบ ๆ กับกางเกงยีนส์ขายาว จะไปถือว่าสวยกว

"แล้วถ้าถามกลับ...ธีร์เคยคิดบ้างไหม?" ฉันถามกลับไปเสียงเบาธีร์กระตุกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือมาแตะที่สร้อยลูกดิ่งของฉันเบา ๆ"คิดสิ..." เขาพูดช้า ๆ ดวงตาคมเข้มที่มองมามีบางอย่างที่ฉันไม่สามารถอ่านออกได้"แต่พอคิดไปคิดมา...แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว" หัวใจฉันกระตุกวูบอีกครั้ง ไม่รู้ว่าทำไมคำพูดของเขาถึงส่งผลกับฉันได้มากขนาดนี้"กินต่อเถอะ" เขาพูดพร้อมกับตักอาหารใส่จานให้ฉันอีกครั้ง ฉันพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะก้มหน้าลงจัดการอาหารตรงหน้า หัวใจยังคงเต้นแรงจนแทบเป็นจังหวะเดียวกับเสียงดนตรีเบา ๆ ในร้านบรรยากาศระหว่างเราคืนนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วและฉันไม่แน่ใจเลยว่าหัวใจตัวเองจะทนได้นานแค่ไหน...หลายนาทีผ่านไปบรรยากาศในร้านอาหารยังคงอบอุ่น เสียงเพลงแจ๊สเบา ๆ คลอไปกับบรรยากาศชวนผ่อนคลาย แต่ฉันกลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถตั้งสติได้เลยฉันก้มหน้าก้มตากินข้าวเงียบ ๆ พยายามไม่สนใจสายตาของธีร์ที่มองมาเป็นระยะ แต่ทุกครั้งที่ฉันเผลอเงยหน้าขึ้นไปสบตากับเขา ฉันก็ต้องรีบก้มหน้าหนีแทบไม่ทันให้ตายเถอะ ทำไมแค่กินข้าวกับธีร์มันต้องรู้สึกแบบนี้ด้วย?"ซีน" ธีร์เรียกชื่อฉันขึ้นมาอีกค

เหมือนกับตอนขามา ฉันลังเลว่าควรจะจับตรงไหนดี แต่ครั้งนี้ไม่ทันได้คิดนาน เพราะธีร์คว้ามือฉันไปวางไว้ที่เอวของเขาทันที"จับดี ๆ" ฉันสะดุ้งสุดตัว รีบเงยหน้าขึ้นไปมองเขา แต่ธีร์กลับแค่ยิ้มมุมปาก ก่อนจะเร่งเครื่องมอเตอร์ไซค์ออกไปช้า ๆฉันเม้มปากแน่น ก่อนจะค่อย ๆ กระชับอ้อมแขนของตัวเองให้แน่นขึ้นกว่าเดิม โดยที่ยังคงไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเขาเลยบ้าเอ๊ย...คืนนี้มันทำให้ฉันสับสนไปหมดแล้ว!ระหว่างทางตอนนี้สายลมเย็นปะทะเข้ามาที่ใบหน้าของฉันขณะที่มอเตอร์ไซค์ของธีร์เคลื่อนตัวไปตามท้องถนน แสงไฟจากเสาไฟข้างทางทอดยาวเป็นแนวสลับกับเงาของต้นไม้ที่ไหวเอนเบา ๆ ยิ่งเพิ่มความเงียบสงบให้กับค่ำคืนนี้ แต่ในใจฉันกลับเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึงของความรู้สึกที่ตีกันยุ่งไปหมดอ้อมแขนของฉันที่กอดเอวธีร์ไว้แน่น รับรู้ได้ถึงอุณหภูมิจากร่างกายของเขาที่ส่งผ่านมาถึงฉันโดยตรง ทุกครั้งที่รถชะลอความเร็ว ฉันรู้สึกได้ว่าธีร์เหมือนจะยืดตัวขึ้นเล็กน้อย คล้ายกับอยากให้ฉันขยับเข้าไปใกล้เขามากขึ้นให้ตายเถอะ! ทำไมฉันถึงได้รู้สึกแบบนี้กัน!?ฉันพยายามเบนความสนใจของตัวเองออกไป แต่ยิ่งพยายามไม่คิดถึงธีร์ ฉันก็ยิ่งรู้สึกถึงทุกอย่างที่เป็น