All Chapters of ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ: Chapter 41 - Chapter 50

"เอาล่ะ! ฉากนี้เป็นฉากที่ตัวละครเอกหญิงต้องเผชิญหน้ากับอดีตของเธอ และตัวละครชายต้องทำให้เธอเปิดใจ" พี่เตประกาศอย่างตื่นเต้น "มันต้องมีอารมณ์กดดันนิด ๆ แล้วก็ควรมีระยะประชิดระหว่างสองตัวละคร"ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินคำว่าประชิดก่อนจะรีบหันไปมองธีร์ที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงสแลคสีเข้ม ดวงตาคมกริบของเขามองฉันนิ่ง ๆ ก่อนจะยกยิ้มบาง ๆฉันอยากหนีไปจากตรงนี้เดี๋ยวนี้เลยได้ไหม!?"พร้อมนะ? กล้องเดิน!"ฉันรีบตั้งสติ สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเข้าสู่บทของตัวเองแต่พอธีร์เดินเข้ามาใกล้ ฉันกลับรู้สึกได้ว่า...นี่มันไม่ใช่แค่การแสดงอีกต่อไป"เธอจะหลบตาทำไม?" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ฉันเงยหน้ามองเขา แววตาของธีร์เต็มไปด้วยบางอย่างที่ฉันไม่สามารถอ่านออก"ฉันไม่ได้หลบ...""เหรอ?" ธีร์โน้มตัวลงมาใกล้ขึ้นอีก ดวงตาของเขามองลึกเข้ามาเหมือนจะสะกดฉันเอาไว้"งั้นพิสูจน์สิ" ฉันเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาพระเจ้า...ฉันจะรับมือกับผู้ชายคนนี้ยังไงดี!?ฉันกลืนน้ำลายลงคอฝืด ๆ พยายามตั้งสติ แต่ธีร์กลับโน้มตัวเข้าใกล้ขึ้นอีกนิดเดียวจนฉันแทบจะก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ แต่ฉันรู้ดีว่าถ้าฉันถอยตอนนี้ ฉัน

[ ธีร์ Send... ]✉ : ลงมาหาหน่อยครั้งนี้เธอไม่อ่านเลยด้วยซ้ำผมกระตุกยิ้มขำ ก่อนจะเปลี่ยนไปใช้วิธีที่ตรงกว่านั้นเสียงสัญญาณดังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ปลายสายจะรับ[ ซีน Talking ]✆ : อะไรของนายอีก?[ ธีร์ Talking ]✆ : ลงมาหาหน่อย[ ซีน Talking ]✆ : ไม่![ ธีร์ Talking ]✆ : ลงมา ไม่งั้นข้าจะขึ้นไปเองปลายสายเงียบไปอึดใจ ก่อนที่เสียงของเธอจะดังขึ้นอีกครั้ง[ ซีน Talking ]✆ : เฮ้ย! ไอ้โรคจิต นี่มันหอหญิงนะ![ ธีร์ Talking ]✆ : งั้นก็ลงมาผมได้ยินเสียงเธอบ่นพึมพำอะไรสักอย่าง ก่อนที่สายจะถูกตัดไปผมยกยิ้มมุมปาก นับถอยหลังในใจ แล้วไม่นานนัก...เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังมาจากทางหน้าหอพักหญิงซีนเดินออกมาพร้อมสีหน้าหงุดหงิด เธอยืนกอดอกมองผมนิ่ง ๆ"อะไรของนายอีก?""ไปเดินเล่นกัน" ผมตอบสบาย ๆ"นายก็ไปสิจะมาสั่งให้ฉันลงมาทำไม?""ก็อยากให้เธอเดินด้วย""ธีร์!""หรือเธอกลัว?" ผมเลิกคิ้วกวน ๆ รอให้เธอเถียงกลับ แต่ซีนกลับเม้มปากแน่นเหมือนพยายามกลั้นอารมณ์ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง"เออ ๆ แค่แป๊บเดียวนะ" เธอพูดเสียงขุ่นขณะที่เดินนำออกไปก่อนผมหัวเราะเบา ๆ แล้วก้าวเดินตามเธอไปตอนนี้เราสองคนเดิ

"คุยเล่นกันเฉย ๆ?" ธีร์เลิกคิ้ว "คุยเล่นเรื่องที่จะให้ซีนคืนลูกดิ่งข้าน่ะเหรอ?""ก็...ถ้ามันไม่มีความหมายอะไร ทำไมเธอถึงต้องใส่มันตลอดล่ะ?" ธีร์หัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ฉัน ยื่นมือมาจับสร้อยลูกดิ่งที่อยู่บนคอฉันเบา ๆฉันสะดุ้ง แต่เขาไม่ได้ปล่อยมือ"ฟังให้ดีนะ" ธีร์พูดเสียงเรียบ ดวงตาของเขายังคงนิ่งสงบแต่หนักแน่น "ลูกดิ่งนี่...ข้าให้เธอเอง และตอนนี้มันก็เป็นของซีนแล้ว" ทุกคนเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา"ถ้าใครมีปัญหา..." ธีร์เงยหน้าขึ้นสบตากับกลุ่มคนตรงหน้า ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ"ก็มาคุยกับข้าตรง ๆ ดีกว่า อย่ามากดดันซีน" ฉันเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้นี่มัน...ประกาศชัดเจนต่อหน้าทุกคนเลยไม่ใช่เหรอ?ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก บรรยากาศตึงเครียดจนฉันรู้สึกอึดอัด พวกเขาค่อย ๆ พยักหน้ารับแบบเสียไม่ได้ ก่อนจะเดินแยกออกไปฉันยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ธีร์เองก็ยังไม่ได้ปล่อยมือจากสร้อย"ธีร์..." ฉันเรียกเขาเสียงเบา ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดีเขาเหลือบตามองฉันเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู"ใครก็ห้ามถอดมันออกทั้งนั้น" เสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้

"จะเลิกหนีความรู้สึกตัวเองได้หรือยัง?" ฉันกลั้นหายใจไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าคำตอบของตัวเองคืออะไรฉันเงยหน้าขึ้นสบตาธีร์ ดวงตาของเขามั่นคง ไม่มีความลังเล ไม่มีร่องรอยของการล้อเล่นเหมือนที่ผ่านมานี่คือครั้งแรกที่ฉันสัมผัสได้ว่า...เขาเอาจริงฉันเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงขึ้นจนแทบหลุดออกจากอก มือกำชายเสื้อของตัวเองแน่นโดยไม่รู้ตัว สมองพยายามสั่งให้ปฏิเสธ ให้หนีออกไปจากสถานการณ์นี้ แต่ร่างกายกลับไม่ขยับไปไหนเลย"ฉัน..." ฉันอ้าปากจะพูด แต่ไม่มีคำไหนหลุดออกมาธีร์มองฉันนิ่ง ๆ ไม่เร่งเร้า ไม่กดดัน แต่สายตาของเขากลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกบีบให้จนมุมฉันไม่อยากตอบ...เพราะกลัวว่าคำตอบที่อยู่ในใจมันจะชัดเจนเกินไปบ้าเอ๊ย! ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย!"ซีน" ธีร์เรียกชื่อฉันเสียงเบา ปลายนิ้วแตะลงบนข้อมือฉันเบา ๆ เป็นเพียงสัมผัสแผ่วเบาแต่กลับทำให้ฉันสะดุ้งเฮือกเหมือนไฟช็อต"ยังคิดจะหนีอยู่อีกเหรอ?" น้ำเสียงของเขานุ่มลึก ไม่ได้แข็งกร้าวแต่กลับแฝงไปด้วยความมั่นใจฉันไม่รู้ว่าตัวเองกลั้นหายใจไปนานแค่ไหน รู้แค่ว่าตอนนี้ในหัวมีแต่เสียงก้องของคำถามของธีร์ซ้ำไปมา"ธีร์...ฉันไม่รู้" ฉันพูดเสียงเบา สายตามองต่ำ หัวใจเ

ซีนสะดุ้ง รีบถอยหลังไปหนึ่งก้าวทันที “นาย...นายมันเจ้าเล่ห์!”ธีร์ยิ้มมุมปาก “ขอบคุณที่ชมครับ”ซีนถลึงตาใส่ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไปธีร์มองตามแผ่นหลังของเธอที่เดินออกไป ก่อนจะหัวเราะเบา ๆหึงขนาดนี้...ยังจะปากแข็งอยู่อีกซีนรีบเดินออกจากลานเกียร์ ฝีเท้าของเธอเร่งเร็วขึ้นโดยอัตโนมัติ ทั้งที่ไม่มีจุดหมายปลายทางที่แน่ชัด หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบระเบิด เพราะความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับบ้าเอ๊ย! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!?ทำไมเธอถึงต้องรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นธีร์คุยกับผู้หญิงคนอื่น?ทำไมเธอถึงต้องรู้สึกแปลก ๆ กับคำพูดของเขา?และที่สำคัญ...ทำไมเธอถึงต้องหนีทุกครั้งที่เขาจับได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่?“ซีน” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เธอชะงักฝีเท้าโดยอัตโนมัติ แต่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น เพราะเธอรีบเร่งเดินต่อไปทันทีไม่! เธอจะไม่หยุด! เธอจะไม่หันไปมองเขาเด็ดขาด!แต่ก่อนที่เธอจะเดินไปได้ไกลกว่านั้น มืออุ่น ๆ ของใครบางคนก็คว้าข้อมือของเธอเอาไว้ได้ทัน“เดี๋ยว” สัมผัสที่เกิดขึ้นทำให้ซีนสะดุ้ง เธอรีบหันไปมอง และสิ่งแรกที่เห็นก็คือ...ดวงตาคมกริบของธีร์ที่จับจ้องเธออยู่“