All Chapters of ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ: Chapter 61 - Chapter 70

"แต่ธีร์ไม่มีแรงจริง ๆ นะ" เขาพูดเสียงเรียบ แต่จู่ ๆ ก็เอียงตัวเข้าหาฉันจนฉันต้องยกมือขึ้นดันอกเขาไว้ทันที"เฮ้ย! อย่ามาพิงฉันนะ!""ก็ไม่มีแรงแล้วไง" เขายิ้มมุมปาก ก่อนจะเอนตัวลงมาใกล้กว่าเดิม จนปลายจมูกของเราแทบจะชนกันหัวใจฉันเต้นแรงขึ้นโดยอัตโนมัติ ฉันพยายามจะขยับถอยหลัง แต่ธีร์กลับคว้าข้อมือฉันไว้แน่น ทำให้ฉันไม่สามารถหนีไปไหนได้"ธีร์!" ฉันเรียกชื่อเขาเสียงแข็ง พยายามจะดึงมือออก แต่เขากลับกระชับแรงขึ้นเบา ๆ"ซีนจะหนีไปไหนอีก?" เขาถามเสียงทุ้มต่ำ สายตาที่มองมาทำให้ฉันเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืด ๆ"ฉันไม่ได้จะหนีหรอกน่า!""แน่ใจ?" เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกนิด "แล้วทำไมต้องหลบตาด้วย?"ฉันสะดุ้ง รีบเบือนหน้าหนี แต่ธีร์กลับเอื้อมมือมาเชยคางฉันขึ้นเบา ๆ บังคับให้ฉันต้องสบตากับเขาอีกครั้ง"ซีน..." เสียงของเขาแผ่วเบา แต่กลับหนักแน่นจนทำให้ฉันขยับตัวไม่ได้เลย "ซีนรู้สึกยังไงกับธีร์กันแน่?"ฉันเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา ฉันอยากจะปฏิเสธ อยากจะบอกว่า ฉันไม่รู้ เหมือนทุกครั้ง แต่ฉันรู้ดีว่าฉันโกหกตัวเองไม่ได้อีกแล้ว“ฉัน...” ฉันกำมือตัวเองแน่น พยายามควบคุมความรู้สึกที่กำลังถาโถม

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง เสียงนกร้องแว่วดังอยู่ไกล ๆ ฉันขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะรู้สึกถึงไออุ่นจากร่างของใครบางคนที่อยู่ข้าง ๆเปลือกตาฉันค่อย ๆ กระพริบเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพแรกที่เห็นคือแผ่นอกอุ่นของธีร์ที่อยู่ใกล้จนแทบแนบชิด ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ ดูเหมือนว่าเขายังไม่ตื่น ฉันกะพริบตาไล่ความง่วง ก่อนจะตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนของธีร์ ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันหัวใจฉันกระตุกวูบ ความทรงจำจากเมื่อคืนแวบเข้ามาในหัว...สัมผัสอบอุ่นจากมือของเขา เสียงกระซิบแผ่วเบาที่เรียกชื่อฉันซ้ำ ๆ และแววตาของเขาที่จ้องมองมาด้วยความมั่นคง ทุกอย่างยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่บ้าเอ๊ย! ฉันดันตัวเองขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบกวาดตามองรอบ ๆ ห้อง เสื้อผ้าของฉันกองอยู่บนพื้นไม่เป็นระเบียบ หัวใจยิ่งเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมเมื่อเห็นรอยจาง ๆ บนไหล่ตัวเองนี่มัน...เรื่องจริงใช่ไหม?“ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้าง ๆ ทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัว พอหันกลับไปก็เห็นธีร์เอนตัวขึ้นมานอนตะแคงมองฉัน ดวงตาของเขายังคงขี้เกียจตามสไตล์คนที่เพิ่งตื่นนอน ริมฝีปากมีรอยยิ้มบาง ๆ แต่มันกล

บทที่ 32 ENDไม่กี่นาทีผ่านไปตอนนี้ฉันนั่งอยู่บนโซฟาในห้องของธีร์ หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ก็ยังไม่ได้กลับหอทันทีเพราะถูกเขาดึงตัวให้นั่งคุยด้วยก่อนฉันหันไปมองธีร์ที่กำลังนั่งเอนตัวพิงพนักโซฟาอย่างสบาย ๆ ดื่มกาแฟไปพลางไถโทรศัพท์ไปพลาง ไม่มีวี่แววของ คนป่วย เลยสักนิด!ฉันขมวดคิ้ว ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ แล้วพูดขึ้นเสียงเข้ม“ไหนนายบอกว่าไม่สบาย?”ธีร์เหลือบตาขึ้นมองฉัน ก่อนจะเลิกคิ้วเหมือนไม่เข้าใจคำถาม “อืม ก็ใช่”“ใช่บ้าอะไร!?” ฉันถลึงตาใส่เขาทันที “ฉันรีบมาหานายเพราะคิดว่านายป่วยหนัก ที่ไหนได้...”ธีร์กระตุกยิ้มบาง ๆ วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ฉันเล็กน้อย “อันที่จริง...เมื่อคืนธีร์ก็ยังไม่แข็งแรงดีนะ”ฉันนิ่งค้างไปทันที สมองประมวลผลคำพูดนั้นช้าไปสามวินาที ก่อนที่ใบหน้าจะร้อนวูบขึ้นมาทันที“ธีร์!!” ฉันร้องลั่น ก่อนจะรีบคว้าหมอนบนโซฟาฟาดเขาเต็มแรง แต่ธีร์กลับหัวเราะในลำคอเหมือนไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด“ก็จริงนี่” เขาพูดเสียงเรียบ “เมื่อคืนธีร์ไม่ค่อยมีแรงเลย”“นายจะพูดเรื่องนี้ทำไมกันเล่า!!” ฉันทั้งโกรธ ทั้งอาย จนอยากจะมุดดินหนีไปให้พ้น ๆธีร์ยกมือขึ้นเกาท้ายทอยอย่า

ตอนพิเศษ 1หลายปีผ่านไปเสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่งเป็นจังหวะ ลมทะเลพัดโชยเอื่อย ๆ ปลายผมของฉันปลิวไหวตามแรงลม ขณะที่ยืนอยู่ริมชายหาดมองพระอาทิตย์ค่อย ๆ ลับขอบฟ้า แสงสีส้มอมชมพูทาบทับผืนน้ำทะเลจนเกิดเป็นภาพที่สวยงามราวกับภาพวาดบรรยากาศในวันนี้สงบอย่างน่าประหลาด ไม่เหมือนทุกครั้งที่มาทะเลกับธีร์ เพราะปกติแล้วเขามักจะหาเรื่องแกล้งฉันตลอด ไม่ฉุดลงทะเลก็วิ่งไล่จับให้เหนื่อยเล่น แต่วันนี้…เขากลับยืนอยู่ข้าง ๆ ฉันเงียบ ๆ ไม่ได้พูดอะไรเลยฉันหันไปมองเขาช้า ๆ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย “เป็นอะไร? ทำไมเงียบจัง”ธีร์ไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงแค่ยกยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันหน้ามาสบตากับฉันเต็มตา “เปล่า แค่กำลังคิดอะไรอยู่”ฉันเลิกคิ้ว “คิดอะไร?”ธีร์เงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง“ซีน” เขาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่แปลกไปจากทุกครั้ง ฉันขมวดคิ้วมองเขาอย่างงุนงง แต่ก่อนจะทันได้ถามอะไรต่อ ธีร์ก็ทรุดตัวลงไปคุกเข่าต่อหน้าฉันหัวใจฉันกระตุกวูบ ดวงตาเบิกกว้างทันที “ธีร์!?”ธีร์ไม่ได้ตอบอะไร เขาหยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมา เปิดให้เห็นแหวนเงินเรียบง่ายที่ดูไม่หวือหวา แต่กลับสะท้อนแสง

ตอนพิเศษ 2วันต่อมาบริษัทสื่อชื่อดังของประเทศฉันมองตึกสูงตรงหน้า ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ วันนี้เป็นวันสัมภาษณ์งานของฉัน และแน่นอนว่าฉันเตรียมตัวมาพร้อมที่สุดแต่ในขณะที่กำลังจะเดินเข้าไป โทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน ฉันหยิบขึ้นมาดูและพบว่ามีข้อความจากธีร์[ ธีร์ Send... ]✉ : สัมภาษณ์ให้เต็มที่ เดี๋ยวตอนเย็นพาไปกินของอร่อยฉันเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป[ ซีน Send... ]✉ : โอเค! เดี๋ยวเจอกันหลังจากส่งข้อความเสร็จ ฉันก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง ก่อนจะก้าวเข้าไปในบริษัทด้วยความมั่นใจฉันรู้ว่าวันนี้จะเป็นก้าวใหม่ของฉัน และไม่ว่ายังไง...ฉันก็มีธีร์อยู่ข้าง ๆ เสมอตอนเย็น ร้านอาหารฝรั่งเศสสุดหรูบรรยากาศของร้านเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเบา ๆ แสงไฟสีส้มอ่อนทำให้ทุกอย่างดูโรแมนติกกว่าปกติ ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะ มองธีร์ที่กำลังตัดสเต๊กของตัวเองอย่างใจเย็น ก่อนจะถามขึ้นเสียงเบา“ทำไมต้องพามากินร้านหรูแบบนี้ด้วย?”ธีร์เงยหน้าขึ้นมองฉัน ก่อนจะยักไหล่ “ก็อยากฉลองให้เมีย”“ฉันยังไม่ได้งานเลยนะ” ฉันหัวเราะออกมาเบา ๆ“แต่ซีนก้าวข้ามความกลัวไปแล้ว” ธีร์พูดเสียงเรียบ “แค่นี้ก็ควรฉลองแล้ว”