ตอนที่ 4 สะอิดสะเอียน

ตอนที่ 4 สะอิดสะเอียน

“ไปเว้ยไอ้บุหลัน อย่าให้กูต้องใช้กำลัง” ไอ้ผาดเดินเข้ามาคว้าข้อมือบุหลันแน่น

บุหลันสะบัดข้อมือออกไม่ได้ จึงได้แต่ส่งสายตาเคียดแค้นจ้องมองเสือกล้าเป็นครั้งสุดท้าย

ก่อนจะจำยอมเดินตามแรงดึงของพวกโจรไปทางท้ายค่ายด้วยท่าทีฮึดฮัด

ทางเดินไปท้ายค่ายทั้งมืดและรกชัฏ กลิ่นเหม็นอับของเศษใบไม้เน่าและกลิ่นควันถ่านโชยมาแตะจมูกตลอดทาง

ยิ่งเดินลึกเข้าไปแสงไฟจากเรือนใหญ่ก็ยิ่งริบหรี่ลงเรื่อยๆ

เมื่อมาถึงกระท่อมไม้ไผ่เก่าซอมซ่อก็ปรากฏแก่สายตา หลังคาแฝกผุพังจนแทบมองเห็นยอดไม้ด้านบน ฝาขัดแตะมีรอยโหว่ขนาดใหญ่จนลมหนาวพัดผ่านได้สบายๆ ด้านในมีเพียงแคร่ไม้เก่าๆ ปูด้วยเสื่อกกขาดๆ ตัวเดียวเท่านั้น

“ถึงแล้ว ที่ซุกหัวนอนของมึง คืนนี้ก็นอนที่นี่ไป”

“พรุ่งนี้เช้าตื่นแต่ไก่โห่ล่ะ ขืนมึงชักช้ากูจะเอาหวายมาหวดมึงแน่” ไอ้ผาดผลักบุหลันเข้าไปในกระท่อมก่อนจะพูดสำทับ

“ไสหัวไปให้พ้นหน้ากูเลยไป๊!” บุหลันตวาดไล่หลัง ปิดประตูกระท่อมที่เอียงกะเท่เร่ลงอย่างแรงจนฝุ่นผงร่วงกราว

พอลับหลังพวกโจรบุหลันก็ทรุดตัวลงนั่งบนแคร่ไม้ด้วยความอ่อนล้า ร่างกายที่ยังไม่ฟื้นตัวดีจากไข้เริ่มส่งสัญญาณประท้วง

ความปวดเมื่อยแล่นริ้วไปตามข้อต่อ ผิวเนื้อเนียนละเอียดเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกระลอกด้วยความกรุ่นโกรธ

มือบางกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อตัวเอง

“ไอ้กล้า ไอ้โจรบ้าอำนาจ... มึงคิดว่ากูจะยอมแพ้มึงง่ายๆ รึไง”

บุหลันกัดฟันกรอด น้ำตาแห่งความคับแค้นใจเอ่อคลอเบ้า แต่เจ้าตัวก็รีบยกหลังมือปาดทิ้งอย่างรวดเร็ว แววตาคู่สวยแปรเปลี่ยนเป็นความดื้อรั้นและมุ่งมั่น

“มึงอยากให้กูเผาถ่านใช่ไหม... ได้กูจะทำ!”

“แล้วกูจะทำให้มึงดูว่าคนอย่างบุหลัน ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ไอ้ชาติหมาอย่างมึงเลยสักนิด!”

บุหลันเอนตัวลงนอนบนแคร่แข็งๆ ดึงผ้าห่มผืนบางที่ส่งกลิ่นอับขึ้นมาคลุมโปง

ลมหนาวจากรอยโหว่ของฝาผนังพัดกรูเข้ามาจนร่างกายสั่นสะท้าน แต่ไฟแค้นที่สุมอยู่ในอกกลับลุกโชนยิ่งกว่ากองเพลิงในเตาถ่านเสียอีก

รุ่งเช้าวันถัดมา...

กลิ่นควันไฟลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณเตาเผาถ่านดินเหนียวท้ายค่าย แสงแดดยามสายเริ่มแผดเผาลงมาจนอากาศร้อนอบอ้าว

เสือกล้าเดินเอามือไพล่หลังตรงเข้ามาดูผลงานด้วยความตั้งใจจะมาเหยียบย่ำและเยาะเย้ยคนที่อวดดีเมื่อคืน

ริมฝีปากหนาคาบบุหรี่ใบจากควันโขมง แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ลานดิน

แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้เขาต้องชะงักฝีเท้าไปเล็กน้อย

ร่างโปร่งบางของบุหลันกำลังก้มๆ เงยๆ แบกท่อนไม้เนื้อแข็งท่อนเขื่องขึ้นพาดบ่า เสื้อคอกระเช้าตัวบางเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบไปกับแผ่นหลังเนียน

ผิวขาวผ่องที่เคยสะอาดสะอ้าน บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าควันสีดำเป็นปื้นๆ ตามใบหน้า ลำคอ และท่อนแขน

แม้เนื้อตัวจะมอมแมมจนดูไม่ได้ และใบหน้าหวานจะแดงก่ำด้วยความเหน็ดเหนื่อยจนหอบแฮ่ก แต่แววตาดื้อรั้นคู่นั้นกลับไม่ได้มอดดับลงเลยแม้แต่น้อย

ทันทีที่บุหลันโยนท่อนไม้ลงหน้าเตาดังโครมใหญ่ เขาก็เงยหน้าขึ้นมาสบสายตากับเสือกล้าพอดิบพอดี

“มองห่าอะไรของมึง!”

บุหลันใช้หลังแขนปาดเหงื่อที่ไหลเข้าตาออกอย่างหงุดหงิด เชิดหน้าสบตากับจอมโจรหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว

“มาดูผลงานกูรึไง ผิดหวังล่ะสิที่เห็นกูยังไม่ตายคาเตาถ่านของมึงน่ะ!”

เสือกล้าหรี่ตาลงมองร่างที่มอมแมมตรงหน้าอย่างพิจารณา ปรายตามองกองไม้ที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบเกินคาด ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มเยาะ พ่นควันบุหรี่สีขาวลอยไปตรงหน้าอีกฝ่าย

“หึ ปากยังดีเหมือนเดิมนี่หว่า” กล้าเดินย่างสามขุมเข้าไปใกล้ กวาดสายตามองคราบเหงื่อไคลที่ไหลซึมตามลำคอระหง

“กูก็นึกว่าจะเห็นมึงนั่งร้องไห้กอดเข่าเหมือนตอนเด็กๆ เสียอีก แบกไม้ได้แค่นี้อย่าเพิ่งมาอวดเก่ง”

“วันนี้มึงต้องเอาไม้เข้าเตาให้หมด ไม่อย่างนั้นก็อดข้าวเย็นไปซะ!”

“ไม่ต้องมาขู่กู!” บุหลันกระแทกเสียงใส่หน้า ก้าวเท้าเข้าไปประจันหน้าโดยไม่สนระยะห่าง

“ข้าวของค่ายโจรพรรค์นี้ กูไม่ได้อยากจะกลืนลงคออยู่แล้ว ต่อให้กูต้องอดตายหรือเหนื่อยตายคากองถ่านนี้...”

“กูก็ไม่มีวันไปกราบตีนขอความเห็นใจจากมึง จำใส่หัวกบาลมึงไว้เลย ไอ้เสือกล้า!”

เสือกล้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ลุกโชนไปด้วยประกายไฟคู่นั้น ความดื้อด้านและไม่ยอมสยบของคนตรงหน้า

เริ่มจุดชนวนอารมณ์ดิบเถื่อนในใจของจอมโจรหนุ่มให้พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างประหลาด

ยิ่งมันปากดี ยิ่งมันพยศ... เขาก็ยิ่งอยากจะขยี้ให้มันแหลกคามือ!