ตอนที่ 5 แทงใจดำ

ตอนที่ 5 แทงใจดำ

ไอความร้อนจากหน้าเตาดินเหนียวแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศโดยรอบแทบจะลุกเป็นไฟ

บุหลันยังคงยืนประจันหน้ากับเสือกล้าอย่างไม่ยอมลดละ เหงื่อเม็ดโป้งผุดซึมเต็มกรอบหน้าหวาน ไหลหยดย้อยลงตามปลายคางมน ปะปนกับคราบเขม่าควันสีดำที่เปรอะเปื้อนอยู่ทั่วตัว

แดดยามบ่ายคล้อยเริ่มคล้อยต่ำ แผดแสงสะท้อนท่อนไม้หนาทึบที่วางเรียงรายอยู่รอบเตาถ่าน

“มึงพูดจาปากดีท้าทายกูขนาดนี้ มึงคิดว่ากูจะใจดีปล่อยให้มึงยืนลอยหน้าลอยตางั้นเหรอ” เสือกล้าพูดเสียงเรียบเย็นแต่แฝงความดุดัน แววตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับพญาเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ

“ก็กูพูดความจริง!” บุหลันกระแทกเสียงตอบ ดวงตากลมโตเบิกกว้างสบตากับคนตัวโตอย่างไม่เกรงกลัว

“คนอย่างมึงมันก็เก่งแต่ใช้กำลัง บังคับข่มเหงคนที่ไม่มีทางสู้ นึกว่ากูจะกลัวมึงจนหัวหดเหมือนพวกลูกน้องมึงรึไง!”

“หึ ปากเก่งได้ตลอดรอดฝั่งให้มันจริงเถอะมึง” เสือกล้าแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนจะปรายตามองไปยังกองไม้ที่ยังเหลืออยู่อีกเกือบครึ่งคันรถ

“เอาไม้เข้าเตาให้หมด ก่อนที่ตะวันจะตกดิน “

” ถ้าไม่เสร็จ... มึงได้เห็นดีกับกูแน่”

พูดจบเสือกล้าก็ไม่ได้เดินหนีไปไหน หากแต่เดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนขอนไม้ใหญ่ใต้ร่มไม้ไม่ไกลจากเตาเผาถ่าน มือหนายกบุหรี่ใบจากขึ้นมาจุดสูบอีกมวน แววตาดำขลับจับจ้องทุกท่วงท่าของบุหลันอย่างคอยจับผิด

บุหลันกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นนูน สะบัดหน้าหนีสายตาคู่นั้นอย่างชิงชัง ก่อนจะก้มลงกอบกุมท่อนไม้เนื้อแข็งขึ้นมาแบกอีกครั้ง

“โอ๊ย...”

เสียงครางแผ่วเบาหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากอิ่ม บุหลันเผลอชะงักมือ ร่างกายสะท้านวูบเมื่อผิวเนื้อบริเวณฝ่ามือเสียดสีกับเปลือกไม้หยาบกร้าน

ฝ่ามือขาวเนียนที่เคยแต่หยิบจับงานบ้านเบาๆ ในตอนนี้บวมแดงเป่ง ตุ่มน้ำพองใสผุดขึ้นมาเต็มฝ่ามือและโคนนิ้ว บางตุ่มแตกออกจนเนื้อสดสีแดงปริแยก

มีเลือดซึมออกมาปะปนกับคราบถ่านสีดำจนแสบร้อนไปหมด ทุกครั้งที่ยกไม้ ความเจ็บปวดจะแล่นริ้วขึ้นมาตามท่อนแขนจนมือไม้สั่นระริก

แต่สายตาเย้ยหยันของไอ้โจรสารเลวที่นั่งมองอยู่ใต้ต้นไม้ ทำให้บุหลันยอมกัดฟันฝืนทน

‘กูจะไม่ยอมร้องให้มึงสมน้ำหน้าเด็ดขาด!’ บุหลันคิดในใจ ดวงตาวาวโรจน์ไปด้วยความพยศ มือที่สั่นเทาออกแรงกอดรัดท่อนไม้แน่นขึ้น

แม้ตุ่มพองจะแตกซ้ำจนน้ำเหลืองไหลเยิ้ม แต่เขาก็ยังก้าวขาพาร่างกายอันบอบบางเดินเอาไม้ไปโยนเข้าปากเตาได้สำเร็จ

เสียงท่อนไม้กระแทกพื้นดังตึง

บุหลันหอบหายใจโยนตัว แผ่นอกบางสะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรง เสื้อคอกระเช้าตัวบางเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบชิดไปกับแผ่นอกและหน้าท้องแบนราบ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินริมฝีปากที่แห้งผาก

“อะไรกันวะ แค่นี้ก็หมดแรงแล้วเรอะ”

เสียงทุ้มห้าวที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้บุหลันสะดุ้งตัวเล็กน้อย เสือกล้าลุกขึ้นเดินก้าวยาวๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ กลิ่นบุหรี่ใบจากฉุนกึกปนกลิ่นกายดิบเถื่อนลอยมาปะทะจมูก

“กูยังไม่หมดแรง!” บุหลันหันขวับกลับมาเถียงคอเป็นเอ็น แต่ใบหน้าซีดเผือดกลับฟ้องชัดเจนว่าเรี่ยวแรงแทบไม่เหลือ

เสือกล้าก้มลงมองมือที่ซ่อนอยู่ด้านหลังของบุหลัน แววตาคมดุกระตุกวูบก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสายตาเหยียดหยาม

“ไหน เอามือมึงมาดูกล้าๆ หน่อยสิวะ” กล้าสั่งเสียงห้วน

“เรื่องอะไรกูต้องให้มึงดู!” บุหลันพยายามถอยหลังหนี แต่จอมโจรหนุ่มกลับไวกว่า คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางแล้วกระชากเข้ามาประชิดตัวอย่างแรง

“ปล่อยกูนะ ไอ้กล้า! ปล่อย!” บุหลันดิ้นพล่าน พยายามสะบัดมือออก แต่แรงของเขาก็เหมือนมดปลวกเมื่อเทียบกับพละกำลังของคนตรงหน้า

เสือกล้าบีบข้อมือเล็กไว้แน่น แบมือบางของบุหลันขึ้นมาดูตรงหน้า ตุ่มพองสีแดงที่แตกจนหนังเปิดและมีเลือดซึมปรากฏแก่สายตา

แววตาของเสือกล้าไม่ได้มีความเวทนาหรือสงสารแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ผุดขึ้นบนใบหน้าคมสัน

“ถุย! มือบางเหมือนตีนทารกแค่นี้ เสือกริอ่านจะมาทำงานป่า” เสือกล้าแค่นหัวเราะในลำคออย่างเหยียดหยาม โยนมือบางทิ้งไปข้างตัวเหมือนเศษผักเศษปลา

“มึงมันก็แค่ไอ้ขี้โรคไม่เอาถ่าน เป็นตัวภาระที่ไม่มีประโยชน์ห่าอะไรเลยสักอย่าง!”

คำพูดที่กรีดแทงนั้นทำเอาบุหลันชาวาบไปทั้งตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความเคียดแค้น

“กูไม่ใช่ตัวภาระ!”

“ไม่ใช่ตัวภาระแล้วมึงเป็นตัวอะไรวะ!” กล้าตวาดกลับเสียงดังลั่น ก้าวเท้าบดบังร่างบุหลันจนมิด

“ถ้ามึงไม่ใช่ตัวภาระ พ่อแม่มึงคงไม่คลานเข่าเอาหัวโขกพื้นขึ้นมาอ้อนวอนกูถึงบนยอดเขาหรอก! “

” รู้ไว้ซะด้วยว่าที่มึงมีชีวิตรอดมายืนเห่าใส่หน้ากูอยู่ตรงนี้ ก็เพราะความน่าสมเพชของตัวมึงเองทั้งนั้น!”

“หุบปากสุนัขๆ ของมึงไปเลยนะ!” บุหลันกรีดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดที่อัดอั้นอยู่ในอก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้คลอเบ้าด้วยความโกรธแค้น

“พ่อแม่กูแกแก่จนหลงผิดต่างหาก! ถ้ากูเลือกได้ กูยอมโดนพวกหมาล่าเนื้อตีนเขารุมขย้ำให้ตายคากระท่อม ยังจะดีกว่าต้องมาทนสูดกลิ่นขยะเปียกอย่างมึง!”

“มึงว่าใครเป็นกลิ่นขยะเปียก!” เสือกล้ากัดฟันกรอด สันกรามบดเข้าหากันจนเป็นสันนูน แววตาคมกริบวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะ

“ก็ว่ามึงนั่นแหละ! ไอ้โจรชั้นต่ำ ไอ้ชาติหมาบ้าอำนาจ!” บุหลันก้าวเข้าไปชี้หน้าด่าฉอดๆ อย่างไม่กลัวตาย

“มึงนึกว่ามึงยิ่งใหญ่มาจากไหนวะ มึงก็แค่ไอ้สัตว์ป่าที่หลบหัวซุกหัวซุนอยู่ในดงโจรเท่านั้นแหละ “

” ชาตินี้มึงไม่มีวันได้ตายดีหรอก ไอ้กล้า!”

เพียะ!