ตอนที่ 3 ชายนุ่งผ้าถุง

ตอนที่ 3 ชายนุ่งผ้าถุง

แสงจันทร์สลัวสาดส่องลงมายังลานกว้างของชุมโจรหุบผาสิงห์ ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลมดึกและเสียงจิ้งหรีดเรไร เสือกล้าเดินดุ่มๆ นำขบวนลูกน้องกลับขึ้นมาถึงลานค่ายด้วยอารมณ์บูดบึ้ง

ด้านหลังของเขาคือร่างโปร่งบางของ ‘บุหลัน’ ที่ถูกลูกน้องสองคนคุมตัวขึ้นมาบนยอดเขา

แม้ร่างกายจะเพิ่งสร่างจากพิษไข้ของฤดูติดสัด แต่คนตัวเล็กกลับไม่ได้แสดงท่าทีเหนียมอายหรือยอมจำนนเลยแม้แต่น้อย

“ปล่อยกู! อย่าเอามือสกปรกของพวกมึงมาแตะต้องตัวกูนะโว้ย!”

เสียงแหลมใสแต่ตวาดกร้าวตวาดลั่น บุหลันสะบัดแขนอย่างแรงจนหลุดจากการเกาะกุมของไอ้ผาด ใบหน้าขาวเนียนที่เคยซีดเซียวเมื่อยามป่วย

บัดนี้ขึ้นสีระเรื่อด้วยความโกรธจัด ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังกว้างของจอมโจรหนุ่มด้วยสายตาที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อ

เสือกล้าหยุดฝีเท้าลงหน้าลานกว้าง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามอง ใบหน้าคมคายดุดันเต็มไปด้วยความหงุดหงิด คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นปมหนา

“หุบปากสิวะไอ้เด็กเวร! ขึ้นมาถึงบนนี้แล้วยังจะส่งเสียงดังหาโคตรมึงเรอะ” กล้าพูดเสียงเข้มจัด แววตากร้าวตวัดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของอีกฝ่าย

ร่างตรงหน้าไม่ใช่เด็กกะโปโลขี้มูกโป่งเหมือนสิบปีก่อนอีกแล้ว บุหลันโตขึ้นเป็นเด็กหนุ่มรูปร่างเพรียวบาง ผิวพรรณขาวจัดผุดผ่องจนแทบจะเรืองแสงท่ามกลางความมืด

แม้จะสวมเพียงเสื้อคอกระเช้าเก่าๆ กับกางเกงผ้าฝ้ายขายาว แต่กลิ่นกายหอมหวานประหลาดที่ยังคงลอยเจือจางออกมาตามผิวเนื้อ กลับทำให้พวกโจรลูกน้องแถวนั้นต้องแอบกลืนน้ำลายเอื๊อก

“แล้วมึงคิดว่ากูอยากขึ้นมาเหยียบค่ายโจรโสมมของมึงนักรึไง!” บุหลันไม่ยอมแพ้ ก้าวประจันหน้าพลางเชิดคางขึ้นสู้

“พ่อแม่กูแกแก่จนเลอะเลือนไปเองถึงได้ไปขอร้องโจรเถื่อนอย่างมึง! กูไม่ได้อยากมา และกูก็ไม่ได้อยากให้มึงยื่นหน้าเข้ามาช่วยด้วย จำใส่กะโหลกไว้!”

“เหอะ ปากดีนักนะมึง” เสือกล้าแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาวาวโรจน์ด้วยความหมั่นไส้ ร่างสูงก้าวประชิดตัวบุหลันจนเงาร่างทึบทับบังอีกฝ่ายมิด

“ตอนนอนซมร้องครางจะเป็นจะตายอยู่บนฟูกที่กระท่อม”

“มึงคงไม่ได้ปากกล้าแบบนี้นี่หว่า”

“ถ้ากูไม่ลงไปลากคอมึงขึ้นมา ป่านนี้มึงคงโดนพวกหมาล่าเนื้อตีนเขารุมทึ้งจนร่างแหลกไปแล้วมั้ง”

“กูจะตายห่าหรือโดนใครรุม มันก็เรื่องของกู!” บุหลันตวาดแหว แววตาสั่นระริกด้วยความเจ็บแค้นที่โดนจี้จุด

“ไอ้บุหลัน!”

มือหนาของเสือกล้าพุ่งคว้าหมับเข้าที่ปลายคางมน ออกแรงบีบแน่นจนเนื้อขาวขึ้นรอยแดงเถือก

บุหลันนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแต่ก็ยังไม่ยอมหลบสายตา ดวงตากลมโตจ้องตอบอย่างท้าทาย

“มึงอย่าคิดว่ากูจะใจดีเหมือนพ่อแม่มึงนะ” กล้ากดเสียงต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินข้างแก้มใส

“มึงอยู่ที่นี่ มึงไม่มีสิทธิ์มาเห่าใส่หน้ากู ที่กูช่วยมึงไว้ ไม่ใช่เพราะกูสงสารหรือพิศวาสกลิ่นร่านๆ ของมึง”

“แต่กูรำคาญพ่อแม่มึงที่ไปคุกเข่าอ้อนวอนกูต่างหาก!”

“มึงอยู่ที่นี่ มึงไม่มีสิทธิ์มาเห่าใส่หน้ากู ที่กูช่วยมึงไว้ ไม่ใช่เพราะกูสงสารหรือพิศวาสกลิ่นร่านๆ ของมึง”

“แต่กูรำคาญพ่อแม่มึงที่ไปคุกเข่าอ้อนวอนกูต่างหาก!”

“ถ้ามึงรำคาญ มึงก็ปล่อยกูกลับไปสิวะ!” บุหลันยกมือขึ้นพยายามแกะมือสากที่บีบคางตัวเองออกอย่างทุลักทุเล

“มึงจะลากกูขึ้นมาทรมานทำเหี้ยอะไร ปล่อย!”

“ปล่อยให้โง่สิ” เสือกล้าสะบัดมือออกจนใบหน้าหวานหันไปตามแรง ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม

“มึงอวดเก่งนักใช่ไหม... ได้ ในเมื่อมึงคิดว่ามึงแน่จริง”

“กูจะดัดสันดานอวดดีของมึงให้เข็ด!”

เสือกล้าหันไปมองไอ้ผาดที่ยืนรอดูท่าทีอยู่ไม่ไกล

“ไอ้ผาด!”

“จ้ะ... จ้ะพี่กล้า!” ไอ้ผาดสะดุ้งรีบขานรับ

“พามันไปที่กระท่อมร้างท้ายค่ายโน่น ตรงชายป่าติดหลุมเผาถ่าน” เสือกล้าชี้นิ้วสั่งเสียงเด็ดขาด แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

“คืนนี้ให้มันนอนที่นั่น และพรุ่งนี้เช้า พามันไปแบกไม้เข้าเตาเผาถ่าน ถ้ามันทำไม่เสร็จตามจำนวน ไม่ต้องให้ข้าวให้น้ำมันกิน!”

คำสั่งนั้นทำเอาบุหลันถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจปนไม่อยากจะเชื่อหู

“มึงจะบ้าเหรอเสือกล้า!” บุหลันแผดเสียงลั่น ชี้หน้าจอมโจรหนุ่มอย่างลืมตัว

“กระท่อมร้างท้ายค่ายนั่นมันแทบจะพังแหล่มิพังแหล่ ฝาเรือนก็ผุ หลังคาก็รั่ว มึงจะให้กูไปนอนในดงปลวกดงงูเนี่ยนะ!”

“แถมยังจะให้กูไปแบกไม้เผาถ่านอีก กูไม่ใช่ทาสของมึงนะ!”

“แล้วมึงคิดว่ามึงเป็นคุณหนูมาจากไหนล่ะวะ” กล้าก้าวเข้าไปหาอีกก้าว ก้มหน้าลงมองคนที่ตัวเล็กกว่าด้วยสายตาเหยียดหยาม

“มึงมาอาศัยชายคาค่ายโจรของกูแดกข้าว มึงก็ต้องทำงานแลก ที่นี่ไม่มีที่ว่างให้คนขี้เกียจสันดานเสียมานอนชี้นิ้วสั่งใคร”

“ถ้ามึงคิดว่ามึงทนไม่ได้ มึงจะวิ่งแก้ผ้าลงเขาไปให้พวกหมาป่ารุมแดกตอนนี้เลยก็ได้นะ กูไม่ห้าม”

“มึงมันเลวระยำที่สุด!” บุหลันสบถออกมาด้วยความเคียดแค้น อกกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์

“กูเกลียดมึง ไอ้เสือกล้า ชาตินี้กูไม่มีวันก้มหัวให้โจรปากหมาอย่างมึงเด็ดขาด!”

“เกลียดกูให้มากๆ แล้วกัน” กล้าหัวเราะเยาะในลำคออย่างไม่สะทกสะท้าน

“เพราะยิ่งมึงพยศมากเท่าไหร่ กูยิ่งอยากจะเห็นมึงคลานเข่าเข้ามาขอร้องกูมากเท่านั้น... ลากมันไปได้แล้วไอ้ผาด!”