All Chapters of แม่นมบำเรอสวาท: Chapter 1 - Chapter 8

**คำเตือน**-นิยายนามปากกา ศศิชา เป็นนิยาย PWP สำนวนอีโรติก-ไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี-เรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องแต่ง ไม่มีตัวละครอยู่จริงและแสดงถึงความกระหายด้านมืดของตัวละคร โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน**********************บทนำท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย ถนนสายหลักของเมืองหลวงเนืองแน่นไปด้วยผู้คน แต่ความสนใจของชาวบ้านกลับถูกดึงดูดไปยังประกาศแผ่นใหญ่สีแดงสดที่แปะอยู่หน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ตระกูลหวัง ตระกูลมหาเศรษฐีที่ทรงอิทธิพลที่สุดในแถบนี้"นั่นไง! ประกาศรับสมัครแม่นมของตระกูลหวัง" เสียงสตรีวัยกลางคนคนหนึ่งดังขึ้น เรียกความสนใจจากหญิงสาวหลายคนที่ยืนออกันอยู่ชาวบ้านต่างจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสารและสลดใจ"น่าเวทนานายน้อยนัก พึ่งจะลืมตาดูโลกได้ไม่ถึงเดือน มารดาก็พึ่งเสียชีวิตจากโรคระบาดไปเสียแล้ว ช่างเป็นชะตาที่อาภัพเหลือเกิน""ใช่... แล้วคุณชายรองล่ะ? ใครๆ ก็รู้ว่าเขารักภรรยามากเพียงใด ตอนนี้คงกำลังโศกเศร้าเสียใจมากแน่ ข้าได้ยินมาว่าเขาไม่ยอมออกจากห้องตั้งแต่ภรรยาเสียชีวิต"เสียงซุบซิบกระซิบกระซาบเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจทารกน้อยและสามีผู

บทที่ 1 แม่นมคนใหม่พ่อบ้านและสาวใช้เดินนำทางหลินเมี่ยวอินไปยังเรือนทารกที่เงียบสงบ ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องเด็กอ่อน เสียงร้องไห้กระจองอแงของทารกตัวน้อยก็ดังลอยมาตามสายลม คุณชายน้อยนอนดิ้นขลุกขลักอยู่ในเปลหรูหรา ร่างกายผ่ายผอมดูน่าสงสาร ทำเอาหัวใจของเมี่ยวอินกระตุกวูบด้วยความสะเทือนใจเมี่ยวอินไม่รอช้า นางรีบตรงเข้าไปโอบอุ้มร่างเล็กกระจิริดขึ้นมาจากเปลอย่างเบามือ ประคองทารกน้อยเข้าสู่อ้อมอกอันอุ่นชีวา พร้อมกับปลดเสื้อแหวกผ้าชั้นในออก เผยเต้าเต่งตึงอวบอิ่มที่ฉ่ำวาวไปด้วยหยดน้ำนมบริสุทธิ์ทารกน้อยที่กำลังหิวโหย เมื่อสัมผัสได้ถึงอกอุ่นและกลิ่นหอมของน้ำนมแม่ ก็ซุกใบหน้าเข้าหาตามสัญชาตญาณ อ้าปากเล็กๆ ออดอ้อนงับเข้าที่ยอดอกชมพูระเรื่อ แล้วเริ่มดูดกลืนน้ำนมอย่างหิวโหย เสียงร้องไห้ระเบ็งเซ็งแซ่เมื่อครู่พลันเงียบกริบลงทันตา เหลือเพียงเสียงกลืนน้ำนมดังเป็นจังหวะชวนให้อุ่นใจไออุ่นจากเรือนร่างทารกน้อยที่กำลังแนบชิดซุกทรวงอก ทำให้น้ำตาของเมี่ยวอินร่วงเผาะลงบนแก้มนุ่ม ภาพของลูกน้อยของนางที่เพิ่งด่วนจากไปซ้อนทับขึ้นมาในความคิด ความรักและความโหยหามารดาของเด็กน้อย สอดประสานกับสัญชาตญาณความเป็นแม่ของเ

บทที่ 2 รสน้ำนมหวังหยางหมิงและหวังจิ้งเทียนโน้มตัวลงประชิดเต้าอวบอิ่มทั้งสองข้างของเมี่ยวอินเพื่อลิ้มรสชาติของน้ำนมสดๆ จากเต้าโดยตรง นายท่านใหญ่ก้มหน้าลงไปตะโบมจูบ ลากลิ้นสากตวัดเลียหัวนมสลับกับมือหนาที่ขยำบี้ฟอนเฟ้นเนื้อนุ่มเสียงดังจ๊วบ... จ๊วบ... จนเมี่ยวอินสะดุ้งแอ่นเต้า แอ่นสะโพกรับด้วยความเสียวซ่านที่ไม่เคยพบเจอ“อ๊ะ... อูยย...”หวังหยางหมิงครอบริมฝีปากลงบนยอดอกข้างขวาแล้วออกแรงดูดเบาๆ หยาดน้ำนมหวานอุดมไปด้วยสารอาหารก็ไหลทะลักเข้าสู่ลำคออย่างง่ายดายทว่าทางฝั่งซ้าย หวังจิ้งเทียนออกแรงดูดอยู่หลายครั้ง แต่กลับไม่มีน้ำนมไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ พลันผละริมฝีปากออกมามองเต้านุ่มอย่างงุนงง"เหตุใดฝั่งข้าจึงไม่มีน้ำนมไหลออกมาเลยเล่า?" หวังจิ้งเทียนเอ่ยถามเสียงพร่าหวังหยางหมิงหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะผละออกจากเต้าขวาแล้วเอ่ยชี้แนะบุตรชาย "การดูดนมจากเต้ามิใช่เพียงใส่อารมณ์ออกแรงดูดปาโถมอย่างเดียว เจ้าต้องใช้วิธีดันลิ้นประคองที่ฐานลานนม ไม่ใช่งับแค่ตรงยอด"พูดจบ หวังหยางหมิงก็ใช้นิ้วหนาประคองฐานเต้าข้างซ้ายของเมี่ยวอินให้ดู แล้วสาธิตให้บุตรชายดูใกล้ๆ "ดูให้ดี..

“ซี้ดด... อ๊า... อ๊า... ค นายท่านใหญ่ จุก ห”“ไม่ต้องกลัว อดทนอีกนิด”หวังหยางหมิงไม่รอช้า เริ่มโยก ค กระหน่ำยิบ ตอก ห จนบานปลิ้นยับเยิน เข้าสุดออกสุดโคน ตั่งไม้ถึงกับโยกเยกสั่นคลอนไปตามจังหวะขับควบอันบ้าคลั่งตับ ๆ ๆ ๆ ๆ!"ซี้ดดด... อื้อออ..." เมี่ยวอินพยายามก้มหน้าด้วยความประหม่า ทว่าความเสียวกลับทวีคูณเป็นเท่าตัวยามที่นางสบตากับคุณชายรอง ที่ยืนมองการบำเรอสวาทอยู่ไม่ห่าง สายตาอันร้อนแรงที่จับจ้องกลีบแบะปลิ้นของนางอย่างไม่คลาดสายตา ยิ่งจุดประกายความวูบวาบให้สั่นสะท้านไปทั่วทั้งกายนางพยายามเกร็งเรือนร่าง เม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือดเพื่อกลั้นเสียงครางสยิว เพราะเกรงว่าพวกสาวใช้ที่อยู่ด้านนอกเรือนจะได้ยินเสียงอันผิดปกติและนำเรื่องนี้ไปแพร่งพรายหวังหยางหมิงผู้เป็นนายท่านใหญ่ ซึ่งกำลังกุมสะโพกกลมกลึงของนางไว้แน่น รู้สึกได้ถึงอาการเกร็งตึงและจังหวะหายใจที่ติดขัด เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าแดงก่ำและชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ ก่อนจะคลี่ยิ้มอบอุ่นเพื่อปลอบประโลม"ช่างบ่าวพวกนั้นเถิด เมี่ยวอิน... ไม่ต้องกลัวไป" หวังหยางหมิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทรงอำนาจ "ไม่มีใครกล้าเข้ามารบกวนหรือแอบฟังอย่างแน่นอน ปล่