บทนำ 2

ผู้สมัครคนแรกเป็นหญิงสาวร่างอวบจากหมู่บ้านทางทิศเหนือ แม้จะมีปริมาณน้ำนมเพียงพอ แต่เมื่อหมอหญิงทำการตรวจสอบ กลับพบว่าน้ำนมใสเกินไปและมีกลิ่นคาวจัด นายท่านใหญ่ที่อยู่หลังฉากกั้นยกมือขึ้นเป็นสัญญาณเบาๆ พ่อบ้านจึงรีบผายมือเชิญนางออกจากห้องไปทันที

ผู้สมัครคนที่สองมีเรือนร่างสมบูรณ์แข็งแรง ทว่าเมื่อถึงขั้นตอนการทดสอบบีบน้ำนม น้ำนมกลับไหลออกมาเพียงไม่กี่หยดเนื่องจากความเครียดกังวล คุณชายรองที่นั่งอยู่หลังฉากกั้นถอนหายใจออกมาด้วยความผิดหวัง

"ไม่ได้เรื่อง... น้ำนมแค่นี้จะเพียงพอประทังชีวิตลูกข้าได้อย่างไร!"

หญิงสาวอีกหลายคนพยายามเข้ามาทดสอบ ทั้งปลดเสื้อผ้าอวดความอุดมสมบูรณ์และแสดงความพร้อม แต่ไม่มีผู้ใดผ่านเกณฑ์อันพิถีพิถันของตระกูลหวังได้เลย บางคนน้ำนมไม่ได้คุณภาพ บางคนมีกิริยาหยาบกระด้างไม่เหมาะสมจะดูแลทารกตระกูลสูงศักดิ์ บรรยากาศในห้องโถงเริ่มเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกดดัน นายท่านใหญ่เริ่มขมวดคิ้วด้วยความขัดใจที่ยังไม่พบผู้ที่เหมาะสม

กระทั่งถึงตาของหลินเมี่ยวอิน...

หลินเมี่ยวอินยืนเกร็ง มือเรียวสั่นระริกขณะค่อยๆ คลายปมเสื้อชั้นนอกและแหวกผ้าเอี๊ยมออก เผยให้เห็นพวงถันขาวเนียนละเอียด อวบอิ่มเกินตัว แม้ใบหน้าของนางจะซูบผอมจากความเศร้าโศกจากการสูญเสียลูกน้อย แต่เรือนร่างกลับทรงเสน่ห์เย้ายวน เต้าเต่งตึงอวบอิ่มทั้งสองข้างชูชันลอยเด่น ผิวพรรณละมุนละไมพร้อมหัวนมสีชมพูระเรื่อที่ฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำนมสมบูรณ์

ด้านหลังฉากกั้น... สายตาของทั้งนายท่านใหญ่และคุณชายรองพลันจดจ้องมาที่เมี่ยวอินเป็นจุดเดียว สายตาของสองบุรุษจ้องมองเรือนร่างของหญิงหม้ายสาวผ่านช่องว่างของลายแกะสลักด้วยความตื่นตะลึง

"ก้าวออกมานี่..." พ่อบ้านประจำตระกูลเดินเข้ามาหาเมี่ยวอิน สั่งให้นางบีบน้ำนมพิสูจน์ความสมบูรณ์

“ทราบแล้วเจ้าค่ะ”

เมี่ยวอินเม้มริมฝีปากแน่น สองมือเรียวบีบเค้นเต้าอวบอิ่มของตนเองเบาๆ หยาดน้ำนมสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งพลันพุ่งกระฉูดออกมาจากยอดอกชมพูระเรื่อ ส่งกลิ่นหอมหวานอบอวลไปทั่วบริเวณ ความสมบูรณ์และความฉ่ำเยิ้มของน้ำนมทำเอาทุกคนตกตะลึง

"น้ำนมบริสุทธิ์ เข้มข้น และล้นเหลือยิ่งนัก!" พ่อบ้านเอ่ยรายงานเสียงดัง

ชั่วขณะนั้น สายตาอันเร่าร้อนจากหลังฉากกั้นยิ่งจับจ้องเต้าเต่งตึงและเอวคอดกิ่วของเมี่ยวอิน ความสวยซ่อนรูปและความร่านร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างของหญิงหม้าย สะกดทั้งคุณชายรองที่กำลังเศร้าซึมและนายท่านใหญ่ให้ตื่นตัวขึ้นทันที

"คนนี้แหละ..." เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังลอดมาจากหลังฉากกั้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกระหาย

บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของตระกูลหวังเงียบสงัด มีเพียงเสียงกระซิบกระซาบของเหล่าสาวใช้ที่ยืนเรียงรายอยู่ด้านข้าง บ่งบอกถึงความตึงเครียดที่ปกคลุมไปทั่วเรือนหลัง

"เจ้าชื่ออะไร" เสียงราบเรียบ ทรงอำนาจดังขึ้นจากหลังม่านมู่ลี่

เมี่ยวอินก้มหน้าลงต่ำจนแทบจะชิดอก ร่างกายสั่นเทาด้วยความประหม่า

"ข้า... ข้าแซ่หลิน ชื่อเมี่ยวอินเจ้าค่ะนายท่าน"

"เมี่ยวอิน... ชื่อไพเราะดี" เสียงนั้นเว้นจังหวะเล็กน้อย "ข้าได้ยินมาว่า เจ้าเพิ่งเสียลูกน้อยไปได้ไม่นาน"

"เจ้าค่ะ..." เมี่ยวอินตอบเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาเริ่มรินไหล

"เช่นนั้น เจ้าก็คงเข้าใจความเจ็บปวดของการสูญเสียดี"

เมี่ยวอินพยักหน้าเงียบๆ ความเศร้าโศกประดังเข้ามาในอก

"ตระกูลหวังของเรากำลังต้องการแม่นมสำหรับนายน้อย มารดาของเขาเพิ่งเสียชีวิตไป ข้าจึงอยากได้คนที่มีความรัก อ่อนโยน และ... มีน้ำนมบริบูรณ์"

ฉากกั้นถูกเปิดออกเผยให้เห็นชายหนุ่มรูปงาม ใบหน้าคมคาย แววตาเย็นชาทว่าแฝงไปด้วยความโศกเศร้า

"เจ้าพอจะทำหน้าที่นี้ได้หรือไม่"

"ข้า... ข้าจะพยายามอย่างสุดความสามารถเจ้าค่ะ นายท่าน"

"ดี..." หวังหยางหมิงพยักหน้าเล็กน้อย "เช่นนั้น เจ้าก็จงย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลหวังตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป"