บทที่ 1 แม่นมคนใหม่ 2

ยามที่เมี่ยวอินให้นมคุณชายน้อย หวังจิ้งเทียนมักจะขยับเข้ามานั่งชิด มือหนาที่เคยเว้นระยะเริ่มยื่นเข้ามาสัมผัสเรียวแขนและแผ่นหลังเนียนนุ่ม อ้างเหตุผลเพื่อช่วยประคองท่าทางให้นาง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมาแตะต้องเต้าเต่งตึงอวบอิ่ม

"อ๊ะ... นายท่าน..." เมี่ยวอินสะดุ้งเบาๆ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวด้วยความเหนียมอาย

"อย่าเกร็งไปเลยเมี่ยวอิน... ข้าเพียงแค่ตรวจดูความสมบูรณ์ของเต้าเท่านั้น" หวังจิ้งเทียนเอ่ยอ้าง ฝ่ามือร้อนผ่าวเริ่มนวดเฟ้นเค้นคลึงเนื้อนุ่มเบาๆ ความฉ่ำชื้นและเต่งตึงของหัวนมชูชันสู้มือทำเอาลมหายใจของเขาเริ่มหนักหน่วง ใช้นิ้วเรียวยาวสะกิดลูบไล้ไปตามเต้าขาวเนียน

ขณะนั้นเอง หวังหยางหมิงผู้เป็นนายท่านใหญ่ก็ก้าวเข้ามาประชิดอีกฝั่งหนึ่ง ฝ่ามือใหญ่และอบอุ่นของเขายื่นเข้ามาโอบอุ้มเต้าเต่งตึงอีกข้างของเมี่ยวอินเอาไว้ สองพ่อลูกตระกูลหวังช่วยกันบีบเค้นคลึงเต้าอวบอิ่มทั้งสองข้างของหญิงสาวพร้อมๆ กัน

"อ๊ะ... นายท่านใหญ่... นายท่าน..." เมี่ยวอินส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ ใบหน้าเนียนหวานร้อนผ่าวขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเสียวซ่านและเหนียมอาย

เพียงแค่ออกแรงบีบกระชับลงบนเต้านุ่มเบาๆ สายธารน้ำนมสีขาวบริสุทธิ์ก็พุ่งฉีดออกมาจากหัวนมชมพูระเรื่อเป็นสายยาว พุ่งกระฉูดสมบูรณ์ยิ่งนัก ปริมาณน้ำนมที่บริบูรณ์และไหลทะลักออกมาดีดั่งใจ ทำให้นายท่านใหญ่และนายท่านพึงพอใจอย่างที่สุด

"น้ำนมพุ่งดีปานนี้... สมแล้วที่เป็นแม่นม" หวังหยางหมิงใช้นิ้วรองหยาดน้ำนมที่ไหลเปรอะขึ้นมาแตะแต้มริมฝีปากลองชิม พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความใส่ใจ "แล้วเรื่องสุขภาพของเจ้าตัวเล็กเป็นอย่างไรบ้าง? ยามนี้หลานชายของข้าดูดน้ำนมของเจ้ามากน้อยเพียงใด?"

หวังจิ้งเทียนที่ยังคงใช้นิ้วบี้คลึงยอดอกของเมี่ยวอินไม่ห่าง ก็เอ่ยถามขึ้นสอดรับกัน "ใช่... วันหนึ่งเขาดูดนมวันละกี่ครั้ง? แล้วเจ้าต้องสลับเต้าให้เขาดูดเมื่อใดกันหรือ?"

เมี่ยวอินพยายามรวบรวมสมาธิที่กำลังกระเจิดกระเจิงจากสัมผัสรัญจวนของสองนายท่าน นางเม้มริมฝีปากแน่น ก้มหน้าลงตอบคำถามด้วยเสียงสั่นสะท้าน

"เรียนนายท่านใหญ่และนายท่าน... คุณชายน้อยแข็งแรงขึ้นมากเจ้าค่ะ ยามนี้ดูดน้ำนมได้ดีและถี่ขึ้น วันหนึ่งราวๆ แปดถึงสิบครั้งได้เจ้าค่ะ... ส่วนเรื่องการให้นม ข้าน้อยจะให้คุณชายน้อยดูดเต้าหนึ่งจนแห้งและนิ่มลงก่อน เพื่อให้ได้ทั้งน้ำนมส่วนหน้าและน้ำนมส่วนหลังที่อุดมไปด้วยสารอาหาร จากนั้นยามถึงรอบถัดไปจึงค่อยสลับให้อีกเต้าหนึ่ง เพื่อให้เต้าทั้งสองข้างสร้างน้ำนมได้สมดุลและไม่คัดตึงจนอักเสบเจ้าค่ะ..."

"ดีมาก..." หวังหยางหมิงเอ่ยชม พลางเพิ่มแรงบีบเค้นเต้านุ่มชุ่มน้ำนมขึ้นอีกระดับ กลิ่นกายสาวแรกรุ่นทำให้ท่อนเอ็นร้อนใต้กางเกงของเขาเริ่มขยายตัวจนค้ำเป้า "เช่นนั้นยามที่เต้าของเจ้าบวมตึงขึ้นมาแล้วหลานชายข้ายังไม่ตื่น... พวกข้าสองคนนี่แหละ จะเป็นคนช่วยบีบระบายและสลับเต้าลูบไล้ให้เจ้าเอง"

เมี่ยวอินเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความรู้สึกสับสน สัมผัสรัญจวน ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีระเรื่อเพราะความประหม่า

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะนายท่าน” นางเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม ก้มหน้าหลบสายตาก่อนจะบอกตามตรงด้วยความอับอาย "ข้าน้อยเป็นเพียงแม่หม้าย รับจ้างทำงานเป็นแม่นม นายท่านทำเช่นนี้ อาจกลายเป็นเรื่องครหาได้นะเจ้าคะ”

หวังหยางหมิงยิ้มบางๆ มือหนาข้างนั้นยังคงคาไว้ที่เต้านุ่มเนียนของเมี่ยวอินอย่างไม่ยอมถอยห่าง สายตาคมกริบของผู้นำตระกูลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาไหวระริกของนาง

"เรื่องครหารือ? ในคฤหาสน์ตระกูลหวังแห่งนี้ คำพูดของข้าคือวาจาสิทธิ์ ใครเล่าจะกล้าปริปาก" หวังหยางหมิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้จริงจังขึ้นเมื่อเข้าสู่ข้อเสนอ "เมี่ยวอิน... ข้าจะพูดกับเจ้าตามตรง ในเรือนนี้ทั้งข้าและจิ้งเทียนบุตรชาย ต่างก็ไร้สตรีข้างกายมาพักใหญ่ และเราทั้งสองก็ยังไม่มีความคิดที่จะแต่งฮูหยินใหม่เข้าเรือนในเร็ววัน..."

เมี่ยวอินชะงัก นายท่านใหญ่โน้มตัวลงมาประชิดใบหูของนาง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวคอระหง

"ยามที่ความต้องการและไฟกำหนัดมันคุกรุ่นขึ้นมา เราย่อมต้องการสตรีที่ไว้ใจได้มาช่วยปลดปล่อยระบายออกเป็นครั้งคราว... และเจ้ามีเรือนร่างอันเย้ายวนและงดงามเช่นนี้ ย่อมเป็นคนที่เหมาะสมที่สุด หากเจ้ายินดีรับหน้าที่ 'งานพิเศษ' คอยบำเรอความสุขให้ข้าและจิ้งเทียน ตระกูลหวังจะดูแลเจ้าอย่างดีที่สุด"

คำเสนอตรงไปตรงมาทำเอาหัวใจของเมี่ยวอินเต้นระสั่น ร่างกายสะดุ้งแผ่วเบายามมือหนาของคุณชายหวังเริ่มลูบไล้ขึ้นมาสูงถึงโคนขาอ่อน "หมายความว่า... ข้าน้อยต้อง..."

“เจ้าต้องปรนนิบัติพวกข้า”

หญิงสาวนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ นางสบตานายท่านใหญ่ด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว แม้ใบหน้ายังคงขึ้นสีระเรื่อ

"หากนายท่านใหญ่ต้องการเช่นนั้น... ข้าน้อยก็ยินยอมรับหน้าที่เจ้าค่ะ" เมี่ยวอินเอ่ยตอบเสียงเบาแต่หนักแน่น ก่อนจะก้มหน้าเอ่ยเงื่อนไขของตน "แต่ข้าน้อยมีเรื่องขอร้องเป็นข้อแลกเปลี่ยนสองประการ... ประการแรก ขอให้นายท่านช่วยสร้างหลุมฝังศพใหม่ให้แก่สามีผู้ล่วงลับของข้าให้สมเกียรติ และประการที่สอง... ได้โปรดช่วยปลดหนี้สินของครอบครัวสามีเก่าของข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ"

หวังหยางหมิงหัวเราะในลำคอด้วยความพึงพอใจในความกตัญญูและตรงไปตรงมาของหญิงสาว ฝ่ามือหนานวดเค้นเต้าอวบอิ่มหนักขึ้นอีกนิดเป็นการตีตราจอง

"ตกลง! เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ ข้าจะจัดการให้เรียบร้อยพรุ่งนี้เช้า...”