LOGIN
-นิยายนามปากกา ศศิชา เป็นนิยาย PWP สำนวนอีโรติก
-ไม่เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี
-เรื่องทุกเรื่องเป็นเรื่องแต่ง ไม่มีตัวละครอยู่จริงและแสดงถึงความกระหายด้านมืดของตัวละคร โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
**********************
ท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย ถนนสายหลักของเมืองหลวงเนืองแน่นไปด้วยผู้คน แต่ความสนใจของชาวบ้านกลับถูกดึงดูดไปยังประกาศแผ่นใหญ่สีแดงสดที่แปะอยู่หน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ตระกูลหวัง ตระกูลมหาเศรษฐีที่ทรงอิทธิพลที่สุดในแถบนี้
"นั่นไง! ประกาศรับสมัครแม่นมของตระกูลหวัง" เสียงสตรีวัยกลางคนคนหนึ่งดังขึ้น เรียกความสนใจจากหญิงสาวหลายคนที่ยืนออกันอยู่
ชาวบ้านต่างจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสารและสลดใจ
"น่าเวทนานายน้อยนัก พึ่งจะลืมตาดูโลกได้ไม่ถึงเดือน มารดาก็พึ่งเสียชีวิตจากโรคระบาดไปเสียแล้ว ช่างเป็นชะตาที่อาภัพเหลือเกิน"
"ใช่... แล้วคุณชายรองล่ะ? ใครๆ ก็รู้ว่าเขารักภรรยามากเพียงใด ตอนนี้คงกำลังโศกเศร้าเสียใจมากแน่ ข้าได้ยินมาว่าเขาไม่ยอมออกจากห้องตั้งแต่ภรรยาเสียชีวิต"
เสียงซุบซิบกระซิบกระซาบเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจทารกน้อยและสามีผู้สูญเสีย
แม้ความโศกเศร้าจะปกคลุมไปทั่ว แต่ประกาศรับสมัครแม่นมของตระกูลหวังกลับดึงดูดความสนใจจากสตรีชาวบ้านมากมาย
“เงินค่าตอบแทนมากโขหนัก และยังได้รับเกียรติจากตระกูลหวังอีกด้วย” หญิงสาวหลายคนต่างจับกลุ่มพูดคุยด้วยความสนใจและตื่นเต้น โดยเฉพาะค่าตอบแทนมหาศาล
“ข้า!! ข้าสนใจ”
“ข้าก่อน ข้ามาก่อน”
ท่ามกลางฝูงชนที่วุ่นวาย มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ห่างๆ ใบหน้าของนางซูบผอมและดวงตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า นางคือ หลินเมี่ยวอิน หญิงสาวชาวบ้านผู้มีชะตากรรมอาภัพ สามีของนางเสียชีวิตในสงคราม ทิ้งนางให้เป็นหม้ายตั้งแต่ยังสาวพร้อมลูกน้อยที่เพิ่งคลอด แต่แล้วโชคร้ายซ้ำสองเมื่อลูกของนางเสียชีวิตด้วยโรคระบาด เมี่ยวอินที่อยู่ในความโศกเศร้าและความสิ้นหวังได้รับแจ้งจากเพื่อนบ้านเรื่องประกาศรับสมัครแม่นมของตระกูลหวัง นางจึงมายืนอ่านประกาศด้วยความหวังอันริบหรี่ นางเป็นหม้าย ลูกน้อยเพิ่งเสียชีวิต มีน้ำนมบริบูรณ์ รูปร่างของนางแม้จะซูบผอมแต่ก็สมส่วน สุขภาพแข็งแรงดี และที่สำคัญที่สุดคือนางซื่อสัตย์และกิริยาวาจาสุภาพ เมี่ยวอินตัดสินใจเข้าร่วมการคัดเลือก
บรรยากาศหน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลหวังเงียบกริบลงทันทีเมื่อประตูบานใหญ่เปิดออก ชายร่างยักษ์เดินนำกลุ่มหญิงสาวผู้สมัครแม่นมผ่านสวนกว้างใหญ่ เข้าสู่ห้องโถงกลางอันโอ่อ่า ตระการตาด้วยเครื่องเรือนหรูหรา
ที่ด้านในสุดของห้องโถง มีฉากกั้นไม้แกะสลักโปร่งลายมังกรและหงส์ ตั้งกั้นไว้ ด้านหลังฉากกั้นนั้นปรากฏเงาร่างของชายสองคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ คนหนึ่งคือ 'นายท่านใหญ่' ผู้นำตระกูลหวังผู้มีสายตาแหลมคม และอีกคนคือ 'คุณชายรอง' สามีผู้เพิ่งสูญเสียภรรยา สายตาของชายทั้งสองผ่านฉากกั้นโปร่งนั้น สามารถมองเห็นเรือนร่างของผู้สมัครทุกคนได้อย่างชัดเจน
เมี่ยวอินเป็นสาวแรกรุ่นหน้าตาเนียนใส ไร้เดียงสา เสื้อผ้าเนื้อบางของนางเริ่มเปียกชื้นแนบเนื้อจนเห็นสัดส่วนโค้งเว้าลางๆ แม้ยืนรวมกลุ่มกับสาวนางอื่น แต่ความงามนุ่มนวลก็โดดเด่นออกมา
"การคัดเลือกแม่นมแห่งตระกูลหวังมิใช่เรื่องเล่นๆ" พ่อบ้านใหญ่เอ่ยเสียงดังฟังชัด "นอกจากประวัติที่สะอาดบริสุทธิ์แล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือคุณภาพของน้ำนมและรูปทรงเต้าที่อุดมสมบูรณ์! ขอให้พวกเจ้าทุกคน ปลดเสื้อออกเพื่อรับการทดสอบ!"
เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ หญิงสาวหลายคนหน้าแดงด้วยความเหนียมอาย แต่ด้วยเงินรางวัลมหาศาล พวกนางจึงยินยอมปลดอาภรณ์ออก
"อื้อออ..."เสียงครางของเมี่ยวอินอู้อี้ในลำคอด้วยรสจูบอันเร่าร้อนของคุณชายรอง ความเสียวซ่านจากทั้งสองทิศทางกระตุ้นให้รูรักบีบรัดเกร็งตอดแน่นขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว หวังหยางหมิงครางคำรามในลำคอด้วยความซาบซ่าน เร่งกระแทกลึงค์ซ้ำๆ เข้าใส่จุดกระสันลึกสุดโคน ส่งสัญญาณความกำหนัดที่ใกล้จะระเบิดออกมารวมกันในอีกเพียงไม่กี่อึดใจ!“โอ้ววว โอ้ววว ห แม่นมแน่นอะไรอย่างนี้”"ซี้ดดด... ข้าน้อย... ข้าน้อยไม่ไหวแล้ว น้ำจะแตกแล้ว อ๊ะ ๆ ๆ ๆ จะแตกแล้วเจ้าค่ะ!" เมี่ยวอินเนื้อตัวเกร็งกระตุก ตอดขมิบรัดแน่นสั่นระริก ก่อนจะกรีดร้องครางลั่นยามเมื่อเสร็จสมอารมณ์หมาย น้ำรักสาวแตกทะลักฉีดล้นชโลมท่อนเอ็นอุ่น“อ๊าาา!! อ๊าาา!! อ๊าาา!!”"แตกพร้อมกันเลยเมี่ยวอิน! ซี้ดดดส์!"หวังหยางหมิงกัดฟันกรอด เร่งสะโพก บดอัดมิดโคนกระแทกเน้น ๆ อีกสามสี่ครั้งจนนางกระเด้งกระดอนขึ้นลงตามจังหวะ ก่อนจะระเบิดน้ำกามร้อนผ่าวทะลักเต็มความลึกของรูรักจนเยิ้มไหลย้อนออกมาตามง่ามขา ทั้งสองนอนหอบหายใจรวยรินกอดก่ายกันบนเบาะหนานุ่มอย่างสุขสม“อูยย... อา...”เมี่ยวอินนอนตัวสั่นระริก ดวงตาคู่สวยเลื่อนลอย ร่างกายอ่อนระทวยปวกเปียกแทบไม่มีแรงขยับ นอนหอบหา
“ซี้ดด... อ๊า... อ๊า... ค นายท่านใหญ่ จุก ห”“ไม่ต้องกลัว อดทนอีกนิด”หวังหยางหมิงไม่รอช้า เริ่มโยก ค กระหน่ำยิบ ตอก ห จนบานปลิ้นยับเยิน เข้าสุดออกสุดโคน ตั่งไม้ถึงกับโยกเยกสั่นคลอนไปตามจังหวะขับควบอันบ้าคลั่งตับ ๆ ๆ ๆ ๆ!"ซี้ดดด... อื้อออ..." เมี่ยวอินพยายามก้มหน้าด้วยความประหม่า ทว่าความเสียวกลับทวีคูณเป็นเท่าตัวยามที่นางสบตากับคุณชายรอง ที่ยืนมองการบำเรอสวาทอยู่ไม่ห่าง สายตาอันร้อนแรงที่จับจ้องกลีบแบะปลิ้นของนางอย่างไม่คลาดสายตา ยิ่งจุดประกายความวูบวาบให้สั่นสะท้านไปทั่วทั้งกายนางพยายามเกร็งเรือนร่าง เม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือดเพื่อกลั้นเสียงครางสยิว เพราะเกรงว่าพวกสาวใช้ที่อยู่ด้านนอกเรือนจะได้ยินเสียงอันผิดปกติและนำเรื่องนี้ไปแพร่งพรายหวังหยางหมิงผู้เป็นนายท่านใหญ่ ซึ่งกำลังกุมสะโพกกลมกลึงของนางไว้แน่น รู้สึกได้ถึงอาการเกร็งตึงและจังหวะหายใจที่ติดขัด เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าแดงก่ำและชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ ก่อนจะคลี่ยิ้มอบอุ่นเพื่อปลอบประโลม"ช่างบ่าวพวกนั้นเถิด เมี่ยวอิน... ไม่ต้องกลัวไป" หวังหยางหมิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทรงอำนาจ "ไม่มีใครกล้าเข้ามารบกวนหรือแอบฟังอย่างแน่นอน ปล่
หวังหยางหมิงมองดูใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงระเรื่อและลมหายใจหอบกระเส่าของเมี่ยวอินด้วยสายตาคมกริบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแฝงความจริงจัง"เมี่ยวอิน... มีตำราแพทย์โบราณเล่มหนึ่งได้บันทึกเอาไว้" หวังหยางหมิงใช้นิ้วแกล้งไล้ไปตามกรอบหน้าและริมฝีปากอวบอิ่มของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา "ในตำราระบุว่า หากสตรีได้รับการกระตุ้นหล่อเลี้ยงด้วย 'น้ำกาม' หรือพลังหยางจากบุรุษอย่างสม่ำเสมอ จะช่วยเปิดลมปราณภายใน ทำให้ร่างกายสมบูรณ์ และผลิตน้ำนมออกมาได้มาก ทั้งยังเข้มข้นมีสารอาหารมากกว่าปกติหลายเท่าตัว"หวังจิ้งเทียนก้าวเข้ามาชิดด้านหลังของเมี่ยวอิน โน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหูของนาง"เช่นนั้นแล้ว การที่ข้าและท่านพ่อช่วยกระตุ้นเจ้าด้วยวิธีนี้ ย่อมมิใช่เพียงเพื่อความปรารถนาส่วนตนเท่านั้น... แต่ยังเป็นการทำเพื่อประโยชน์และสุขภาพของชายน้อยโดยตรงอีกด้วย"“ข้าน้อยทราบแล้วเจ้าค่ะ”เมี่ยวอินหัวใจเต้นระสั่นด้วยความสับสนและเหนียมอาย ก้มหน้ารับคำอย่างยินยอม"อ๊ะ... อูยยย เสียว" เสียงหวานครางกระเส่า ร่างกายของนางสั่นสะท้านเมื่อถูกถลกกระโปรง และกางเกงชั้นในถูกรูดรั้งออกจากเรียวขาขาวผ่อง เผยให้เห็นร่องเนื้อสาวสีช
บทที่ 2 รสน้ำนมหวังหยางหมิงและหวังจิ้งเทียนโน้มตัวลงประชิดเต้าอวบอิ่มทั้งสองข้างของเมี่ยวอินเพื่อลิ้มรสชาติของน้ำนมสดๆ จากเต้าโดยตรง นายท่านใหญ่ก้มหน้าลงไปตะโบมจูบ ลากลิ้นสากตวัดเลียหัวนมสลับกับมือหนาที่ขยำบี้ฟอนเฟ้นเนื้อนุ่มเสียงดังจ๊วบ... จ๊วบ... จนเมี่ยวอินสะดุ้งแอ่นเต้า แอ่นสะโพกรับด้วยความเสียวซ่านที่ไม่เคยพบเจอ“อ๊ะ... อูยย...”หวังหยางหมิงครอบริมฝีปากลงบนยอดอกข้างขวาแล้วออกแรงดูดเบาๆ หยาดน้ำนมหวานอุดมไปด้วยสารอาหารก็ไหลทะลักเข้าสู่ลำคออย่างง่ายดายทว่าทางฝั่งซ้าย หวังจิ้งเทียนออกแรงดูดอยู่หลายครั้ง แต่กลับไม่มีน้ำนมไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ พลันผละริมฝีปากออกมามองเต้านุ่มอย่างงุนงง"เหตุใดฝั่งข้าจึงไม่มีน้ำนมไหลออกมาเลยเล่า?" หวังจิ้งเทียนเอ่ยถามเสียงพร่าหวังหยางหมิงหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะผละออกจากเต้าขวาแล้วเอ่ยชี้แนะบุตรชาย "การดูดนมจากเต้ามิใช่เพียงใส่อารมณ์ออกแรงดูดปาโถมอย่างเดียว เจ้าต้องใช้วิธีดันลิ้นประคองที่ฐานลานนม ไม่ใช่งับแค่ตรงยอด"พูดจบ หวังหยางหมิงก็ใช้นิ้วหนาประคองฐานเต้าข้างซ้ายของเมี่ยวอินให้ดู แล้วสาธิตให้บุตรชายดูใกล้ๆ "ดูให้ดี..
ยามที่เมี่ยวอินให้นมคุณชายน้อย หวังจิ้งเทียนมักจะขยับเข้ามานั่งชิด มือหนาที่เคยเว้นระยะเริ่มยื่นเข้ามาสัมผัสเรียวแขนและแผ่นหลังเนียนนุ่ม อ้างเหตุผลเพื่อช่วยประคองท่าทางให้นาง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมาแตะต้องเต้าเต่งตึงอวบอิ่ม"อ๊ะ... นายท่าน..." เมี่ยวอินสะดุ้งเบาๆ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวด้วยความเหนียมอาย"อย่าเกร็งไปเลยเมี่ยวอิน... ข้าเพียงแค่ตรวจดูความสมบูรณ์ของเต้าเท่านั้น" หวังจิ้งเทียนเอ่ยอ้าง ฝ่ามือร้อนผ่าวเริ่มนวดเฟ้นเค้นคลึงเนื้อนุ่มเบาๆ ความฉ่ำชื้นและเต่งตึงของหัวนมชูชันสู้มือทำเอาลมหายใจของเขาเริ่มหนักหน่วง ใช้นิ้วเรียวยาวสะกิดลูบไล้ไปตามเต้าขาวเนียนขณะนั้นเอง หวังหยางหมิงผู้เป็นนายท่านใหญ่ก็ก้าวเข้ามาประชิดอีกฝั่งหนึ่ง ฝ่ามือใหญ่และอบอุ่นของเขายื่นเข้ามาโอบอุ้มเต้าเต่งตึงอีกข้างของเมี่ยวอินเอาไว้ สองพ่อลูกตระกูลหวังช่วยกันบีบเค้นคลึงเต้าอวบอิ่มทั้งสองข้างของหญิงสาวพร้อมๆ กัน"อ๊ะ... นายท่านใหญ่... นายท่าน..." เมี่ยวอินส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ ใบหน้าเนียนหวานร้อนผ่าวขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเสียวซ่านและเหนียมอายเพียงแค่ออกแรงบีบกระชับลงบนเต้านุ่มเบาๆ สายธารน้ำนมสีขาวบริสุทธิ์ก็พุ่งฉ
บทที่ 1 แม่นมคนใหม่พ่อบ้านและสาวใช้เดินนำทางหลินเมี่ยวอินไปยังเรือนทารกที่เงียบสงบ ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องเด็กอ่อน เสียงร้องไห้กระจองอแงของทารกตัวน้อยก็ดังลอยมาตามสายลม คุณชายน้อยนอนดิ้นขลุกขลักอยู่ในเปลหรูหรา ร่างกายผ่ายผอมดูน่าสงสาร ทำเอาหัวใจของเมี่ยวอินกระตุกวูบด้วยความสะเทือนใจเมี่ยวอินไม่รอช้า นางรีบตรงเข้าไปโอบอุ้มร่างเล็กกระจิริดขึ้นมาจากเปลอย่างเบามือ ประคองทารกน้อยเข้าสู่อ้อมอกอันอุ่นชีวา พร้อมกับปลดเสื้อแหวกผ้าชั้นในออก เผยเต้าเต่งตึงอวบอิ่มที่ฉ่ำวาวไปด้วยหยดน้ำนมบริสุทธิ์ทารกน้อยที่กำลังหิวโหย เมื่อสัมผัสได้ถึงอกอุ่นและกลิ่นหอมของน้ำนมแม่ ก็ซุกใบหน้าเข้าหาตามสัญชาตญาณ อ้าปากเล็กๆ ออดอ้อนงับเข้าที่ยอดอกชมพูระเรื่อ แล้วเริ่มดูดกลืนน้ำนมอย่างหิวโหย เสียงร้องไห้ระเบ็งเซ็งแซ่เมื่อครู่พลันเงียบกริบลงทันตา เหลือเพียงเสียงกลืนน้ำนมดังเป็นจังหวะชวนให้อุ่นใจไออุ่นจากเรือนร่างทารกน้อยที่กำลังแนบชิดซุกทรวงอก ทำให้น้ำตาของเมี่ยวอินร่วงเผาะลงบนแก้มนุ่ม ภาพของลูกน้อยของนางที่เพิ่งด่วนจากไปซ้อนทับขึ้นมาในความคิด ความรักและความโหยหามารดาของเด็กน้อย สอดประสานกับสัญชาตญาณความเป็นแม่ของเ







