تسجيل الدخول“ท่านอย่าเพิ่งเข้าใจผิด ข้าพูดจริง ๆ นะ ทำไมพวกท่านถึงไม่ฟังข้าบ้างเลย ข้ากลับมาที่นี่ก็เพราะหาเรื่องมาเจอท่าน แต่วันนั้นบังเอิญเจอองค์รัชทายาทก่อน ส่วนเรื่องผิงเอ๋อร์ท่านก็รู้ว่าพวกข้าไม่ถูกกันมานาน” แล้วคนตัวเล็กก็ร้องไห้ออกมาด้วยความอึดอัดใจ หลินหย่งจวินที่กำลังจะเดินไปขึ้นม้าหยุดเดินกะทันหันที่ได้ยินเสียงร้องไห้ขององค์หญิง เขารีบหลับตาลง แต่ไหนแต่ไรมาก็แพ้น้ำตาของสตรีผู้นี้มาตลอด“องค์หญิงอาจสับสนระหว่างความรักกับหาที่พึ่งก็ได้พ่ะย่ะค่ะ” แล้วหลินหย่งจวินก็ส่ายหน้าเลิกคิดเพ้อฝันและรีบขึ้นม้าควบขี่จากไป หลิวซีฉานวิ่งตามม้าที่กำลังวิ่งห้อตะบึงออกไปดูน่าเวทนายิ่งนักบ่าวรับใช้ที่ติดตามมาทนดูไม่ได้จึงรีบวิ่งตามมารั้งตัวองค์หญิงไว้ “พวกเราก็กลับแคว้นเยี่ยนกันเถิดเพคะ การหมั้นหมายกับองค์ชายสี่คงหลีกเลี่ยงได้ยากแล้ว”“แต่ข้าพูดความจริงนะ” หลิวซีฉานไม่คิดยอมแพ้ เป็นครั้งแรกที่นางไม่อยากยอมแพ้แบบครั้งที่ถูกองค์รัชทายาทปฏิเสธอีกต่อไปแล้ว“องค์หญิงจะเสด็จไปที่ใดเพคะ” บ่าวรับใช้ถูกทิ้งอยู่ที่ริมแม่น้ำหวงเหอ ส่วนหลิวซีฉานรีบขึ้นม้าควบขี่ตามรองเสนาบดีกรมพระคลังไปครู่ต่อมาหลินหย่งจวินเดินทางมาถึ
“เรื่องนี้องค์ชายไม่ต้องเป็นกังวลใจไปพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมอาสานำคนไปจับพวกขุนนางชั่วเอง” สุดท้ายแม่ทัพใหญ่ก็ต้องออกหน้าเอง แม้ว่าเขาจะเป็นสหายในวัยเด็กของพระชายามาก่อน แต่ไม่ได้คิดลึกซึ้งอย่างที่หลายคนเข้าใจผิด ดังนั้นเรื่องพวกนี้ต้องพิสูจน์ให้องค์รัชทายาทเห็นด้วยตาเท่านั้น“หากเจ้าไปเอง ข้าก็ไม่กังวลอะไรอีกแล้ว” หวางโม่หรานผ่อนคลายความตึงเครียดลงหลายส่วน ช่วงนี้เขารู้สึกว่ารักหลินลั่วลั่วมากเสียจนเห็นใครมารังแกนางไม่ได้ ความเปลี่ยนแปลงเห็นได้ชัดจนหลายคนก็สัมผัสได้หลินหย่งจวินโล่งใจเห็นว่าทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างพระชายาและองค์รัชทายาทได้เปลี่ยนไปในทางที่ดีแล้ว เขาลอบสบตากับแม่ทัพใหญ่แล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ“ถ้าเช่นนั้นพวกกระหม่อมไม่รบกวนเวลาพักผ่อนแล้วพ่ะย่ะค่ะ” หลังจากทั้งสองลากลับจวน หลินหย่งจวินก็ถูกคนขององค์หญิงเจ็ดมาดักรอที่หน้าตำหนักรัชทายาทร่างบางในชุดสีฉูดฉาดยืนละล้าละลังอยู่ที่ริมแม่น้ำหวงเหอ ร่างสูงของบัณฑิตหนุ่มยืนมองแผ่นหลังงดงามนั้น แต่ยังไม่ทันที่เขาจะหันหลังกลับ องค์หญิงต่างแคว้นก็หันหน้ามาเจอเสียก่อน“แม้แต่ท่านก็ไม่อยากเจอหน้าข้าด้วยอย่างนั้นหรือ” น้ำเสียงตัดพ้อน้อ
หลิงจูนได้โอกาสจึงรีบฟ้องทันที “พระชายาองค์รัชทายาทส่งคนมาทำร้ายบ่าวเพคะ” จากนั้นก็ร้องไห้คร่ำครวญเสแสร้งออกมาฮองเฮาแม้ไม่ได้ชื่นชอบการละเล่นแต่ก็อยากเห็นว่าไทเฮาจะแก้สถานการณ์อย่างไร เพราะว่าองค์รัชทายาทก็ประทับอยู่ที่นี่กำลังหารืออยู่กับฝ่าบาท ทางด้านหลิงจูนเห็นฮองเฮาไม่ทรงตรัสคำใดก็ยิ่งคร่ำครวญออกมาอีก“เรื่องนี้ฮองเฮาต้องให้ความยุติธรรมกับบ่าวด้วยนะเพคะ” แล้วนางกำนัลอาวุโสก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง โดยเน้นเฉพาะเรื่องที่ตนถูกคนตำหนักรัชทายาททำร้าย ไทเฮาที่ยืนอยู่ด้านข้างก็แสร้งทำหูทวนลมไม่รู้ไม่เห็นสิ่งใด ราวกับต้องการเห็นพระชายาองค์รัชทายาทถูกฮองเฮาสั่งลงโทษเงาร่างสูงใหญ่ยืนฟังอยู่หลังเสาได้แต่แสยะยิ้มแววตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมโหด เมื่อได้จังหวะเขาถึงเดินออกมาจากหลังเสาแสร้งว่าเพิ่งเดินมาถึง ทันได้ยินสิ่งที่นางกำนัลของไทเฮากำลังใส่ร้ายพระชายา“เหตุใดเจ้าไม่เล่าให้เสด็จแม่ฟังด้วยว่าคนที่สั่งให้เจ้าไปทำร้ายคนของพระชายาก่อนคือใคร” เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยอำนาจน่าเกรงขามดังขึ้นมา และนั่นก็ทำให้หลิงจูนตัวสั่นด้วยความกลัว“อะ องค์รัชทายาท เหตุใดถึงประทับอยู่ที่นี่เพคะ...” นางกำนัลอาวุ
ชิงชิงกลับมาจากสวนบุปผาในสภาพดูแทบไม่ได้ พระชายากำลังสั่งให้คนตกแต่งสถานที่ในตำหนักให้ดูสดชื่นก็ต้องมุ่นคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ“ทำไมสภาพเจ้าถึงเป็นเช่นนี้ โดนใครรังแกมาหรือ” หลินลั่วลั่วรีบเดินเข้ามาดูบ่าวรับใช้ของตนเอง ใบหน้านางกำนัลถูกตบจนขึ้นรอยแดงคล้ายรูปมือ สภาพชุดที่สวมก็ถูกทึ้งจนเกือบขาดชิงชิงวางตะกร้าที่มีแต่เศษดอกเหมยกุ้ยฮวาลงแล้วก็ร้องไห้คร่ำครวญออกมา “คนของไทเฮาเข้ามาขัดขวางตอนที่หม่อมฉันเก็บดอกไม้ให้พระชายาเพคะ” แม้ว่าบ่าวผู้นี้จะไม่ใช่คนขี้ฟ้อง แต่เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่ การที่นางกำนัลส่วนพระองค์ถูกดูแคลนก็เหมือนผู้เป็นเจ้านายถูกหมิ่นเกียรติไปด้วย“คนของไทเฮาอย่างนั้นหรือ” ความโกรธส่องประกายอยู่ในแววตาของพระชายา หลินลั่วลั่วทำท่าจะเสด็จไปสวนบุปผาเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้ชิงชิง แต่องค์รัชทายาทก็เสด็จมาพอดี“เจ้าเป็นอะไรเหตุใดถึงตาแดง” องค์รัชทายาทเพิ่งเสด็จออกมาจากตำหนักหลวง เมื่อเห็นชายารักมีอาการขุ่นเคืองใจ เขาก็ตวัดสายตาไปตำหนิบ่าวรับใช้ เมื่อเห็นว่าชิงชิงมีสภาพเช่นไรจึงเข้าใจเรื่องทุกอย่าง“พวกเจ้าออกไปกันให้หมด” เมื่อไล่บ่าวรับใช้ไปจนพ้นสายตา ร่างสูงก็เข้ามาอุ้มร
ในคืนเดือนมืด สายลับจากกองทัพตงหวงที่นำโดยแม่ทัพใหญ่ก็สามารถเข้ามาภายในค่ายศัตรูเผาทำลายเสบียงได้สำเร็จ และเปิดประตูค่ายนำทัพใหญ่เข้ามาได้ตามแผนที่วางไว้ ไฟร้อนแรงลุกลามเผาผลาญทุกสิ่ง และนั่นก็เป็นวันที่เสี่ยนอ๋องได้ออกรบอย่างเต็มตัว“ฆ่า! ฆ่าพวกมันให้หมด” ความโกรธทำให้ขาดความรอบคอบ เสี่ยนอ๋องเป็นคนเจ้าเล่ห์และโลภมาก แต่ข้อเสียอีกข้อนั่นก็คือใจร้อนขาดความยั้งคิด ไม่เช่นนั้นคงไม่ถูกเสนาบดีฝ่ายซ้ายยั่วยุปลุกปั่นให้ก่อกบฏเฉกเช่นนี้ซุนรั่วถงที่ตื่นมากลางดึกเห็นสถานการณ์ในค่ายโกลาหลดูไม่ดีจึงรีบขึ้นม้าแล้วหลบหนีออกไปพร้อมขุนนางบางส่วน และนั่นก็ทำให้เขารู้ว่าจางเยี่ยนหายตัวไปก่อนหน้านี้แล้ว“ไอ้คนทรยศ! พวกเราไปหาที่กบดานกันก่อน” ซุนรั่วถงสั่งขุนนางที่ร่วมก่อกบฏ พวกเขาไม่มีทักษะทางทหาร แต่ที่พอมีคือทักษะหนีเอาตัวรอดเพียงเท่านั้น พอทุกสิ่งทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนที่วางเอาไว้ กองทัพกบฏแตกความสามัคคี เมื่อคนในอยากออกคนนอกอยากเข้า เลยทำให้เกาอีเฟยที่ยกกองทัพบุกมาอย่างกะทันหันสามารถโจมตีค่ายทหารฝั่งอริศัตรู เข่นฆ่ากองทัพคนทรยศไปเกินกว่าครึ่งค่อน แล้วจับตัวเสี่ยนอ๋องที่คิดจะหลบหนีได้อย่างง่ายดาย“
ณ คุกหลวง ชั้นใต้ดินเต็มไปด้วยความอับชื้น เป็นสถานที่ที่ใช้คุมขังนักโทษกระทำผิดร้ายแรง องค์รัชทายาทที่ยังไม่ได้พักผ่อนตั้งแต่เมื่อคืนก็เพิ่งสอบปากคำกบฏที่จับตัวได้เมื่อคืนนี้เสร็จสิ้น สุดท้ายซุนยวี่มู่ก็จนตรอกยอมปริปากสารภาพแผนการทั้งหมดให้ฟัง เรื่องนี้แม้จะดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไรนัก แต่สิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้นั่นก็คือตัวของคุณชายซุนและท่านหญิงสามารถใช้ต่อรองกับเสี่ยนอ๋องและเสนาบดีฝ่ายซ้ายให้หยุดสงครามในครั้งนี้ได้“ส่งข่าวให้แม่ทัพใหญ่ว่าเราจับลูกนกสองตัวได้” หวางโม่หรานให้ฉีหวู่รีบนำข่าวไปบอกกองทัพที่ปักหลักอยู่หน้าประตูเมืองทันที“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” ฉีหวู่ค้อมศีรษะแล้วรีบไปจัดการทันที ตอนนี้แว่วข่าวมาว่ากองทัพเสี่ยนอ๋องพร้อมบุกตีฝ่าเข้ามาในเมืองหลวงแล้วหยางอิ๋นสังเกตเห็นสีหน้าองค์รัชทายาทดูอ่อนล้าจึงเอ่ยว่า“องค์ชายเสด็จกลับไปพักผ่อนก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ด้วยเกรงว่าพระองค์จะประชวรขึ้นมา แต่องค์รัชทายาทเป็นคนทุ่มเทเพื่อบ้านเมือง ไม่ได้นอนแค่วันสองวันคงไม่ทำให้เขาล้มป่วยได้“ยามศึกสงครามเช่นนี้ให้ข้าพักผ่อนสบายใจได้เช่นไรกัน” บุรุษองอาจตำหนิองครักษ์ข้างกาย จากนั้นก็เสด็จมาตำหนักรั







