Binibining Mia

Dalawampu’t dalawang taong gulang na si Mia Santos, at sa buong buhay niya, laging nandiyan si Ethan Reyes. Tatlumpung taong gulang, matalik na kaibigan ng kaniyang ama, at ninong niya sa binyag. “Kuya” ang tawag niya rito nang mag-isa lang sila, “Ninong” naman kapag may ibang nakikinig. Siya ang nagturo kay Mia magbisikleta, siya ang nagbibigay ng regalo tuwing Pasko — ang matanda at maaasahang gabay na itinuturing niyang parang kapatid. Ngunit walong taon ding nawala si Ethan sa ibang bansa, at nang bumalik siya, wala na ang dating kilala ni Mia. Iba na ang kaniyang mga mata — mas seryoso, mas malalim, at may nakatagong init na hindi niya maipaliwanag. Tahimik at maingat na siya kumilos, pero ang bawat tingin kay Mia ay tila may ibang kahulugan, matindi at mapanganib. “Hindi ka na bata, Mia,” bulong nito. “Pero para sa akin, lagi kang magiging akin.” Nagulo ang mundo ni Mia. Ang pamilya nila ay mariing tumutol — bawal ito, mali, at labag sa dapat. Ninong at inaanak sila; magkaibang mundo at tungkulin ang nag-uugnay sa kanila. Gayunpaman, sa tuwing hahawakan ni Ethan ang kaniyang kamay, tila humihinto ang lahat at nawawala sa isip niya ang bawat pagbabawal. Habang nilalabanan ni Mia ang kaniyang puso, unti-unting nahahayag ang katotohanan sa likod ng pagbabalik ni Ethan. Isang pangakong binitawan noon, isang lihim na kasalanan ng nakaraan, at dahilan kung bakit handa siyang harapin ang lahat — kahit ang galit ng lahat — makasama lang at maprotektahan siya. Ngayon ay nasa harap siya ng matinding pasya: Tatalikuran ba niya ang lahat ng paniniwala at utos ng iba para sa taong ipinagbabawal niyang mahalin? O pipiliin ba niya ang lalaking mula pa sa simula, siya lang at siya pa rin ang tanging nilalaman ng puso at pagmamahal?

HIDING THE MIRACLE HEIRESS BOOK 1 MIREYA, THE MIRACLE HEIRESS BOOK 2 Mireya Ballarta ay isang miracle heiress. Isa siyang mabuting anak at kapatid. Mayaman ang pamilya nila pero mas pinili niyang humiwalay manirahan sa isang maliit na apartment. She wants a simple and peaceful life. Mas pinili niyang maging mag-isa dahil nais niyang maranasan na mamuhay ng normal kagaya ng karaniwang mga tao. Pangarap niyang maging isang mahusay na doktor. Nakatakda rin siyang ikasal sa kanyang kasintahan. Ngunit niloko siya nito. At doon niya makikilala si Alexandro Santillan na isa sa mga driver nila at siyang ring magbabago sa buhay ni Mireya. Isa ba siyang kakampi o isang kaaway?

WARNING: [R18] STORY WITH EXPLICIT CONTENT Sa pagtakas ni Mia mula sa malungkot na buhay na ibinigay sa kaniya ng demonyo niyang kinakasama na si Bernie, isa lang ang hangarin niya. Ang magbagong buhay. Ang maging lubusang masaya. Hanggang sa hindi inaasahang pagkakataon ay muli silang nagkita ni Erik. Si Erik ang unang lalaking minahal ni Mia. Isang uri ng pagmamahal na siya at ang hangin lamang ang nakakaalam. Dahil hindi niya iyon naipagtapat sa binata noong mga bata pa sila. Hindi nawala sa puso niya ang pagmamahal na iyon. Dahil sa loob ng mahabang panahon, aminado siya na ito lamang ang lalaking minahal niya. At iyon ang dahilan kaya nagagawa niyang ibigay kay Erik ang sarili niya. Nang paulit-ulit, kahit pa wala silang relasyon, kahit wala itong sinasabi. Masaya siya at totoong nakakalimutan niya si Bernie sa mga pagkakataon na kasama niya ang binata. Alam niyang hindi titigil si Bernie makuha lamang siya nito. Pero wala narin namang silbi sa kaniya ang buhay niya dahil para sa kaniya patapon na iyon. Kaya bago pa man madamay si Erik sa problema niya, mas nanaisin niyang mamatay nalang.

Isang salitang “diborsyo” ang wawasak sa pitong taong kasal ni Mariel Benning. Sa loob ng isang iglap, ang asawang si Billie Walter—ang lalaking minsang nangakong “habambuhay”—ay humiling ng kalayaan para pakasalan ang ibang babae: si Vicky Singson, ang babaeng sinasabing may anim na buwang taning ang buhay. Habang pinupuri ng mundo si Vicky, unti-unting naglalaho si Mariel sa mga anino ng kasinungalingan. Ngunit sa ilalim ng kanyang katahimikan, may lihim siyang tangan—isang lihim na mag payanig sa lahat. Pag-ibig, pagtataksil, at paghihiganti—isang kwento ng babaeng iniwan, ngunit hindi natalo. Dahil kapag ang puso’y minsang sinugatan, matututunan nitong tumibok muli—hindi para sa iba, kundi para sa sarili. “Hindi ko kailangan maging perpekto para manatili ka. Pero sa pag-alis mo, doon ko natagpuan kung sino talaga ako.”

Isang simpleng College Student at hindi naniniwala sa bampira, werewolf at iba pang lamang lupa si Miren. Para sa kanya isa lamang itong guni-guni o kathang-isip na lamang ng mga tao. Hindi siya naniniwala sa mga iyon. Nagbago ang lahat ng malaman niyang tinakda siyang maging katipan ng susunod na hari sa mundo ng mga bampira. Papayag ba siya ikasal sa Hari ng mga Bampira o gagawin niya lahat para maputol ang nasa propesiya.

“Pipay!” galit na sigaw ng aking madrasta mula sa kanyang silid habang abala sa pag-aayos ng kanyang mukha. Halos magputok ang ugat sa kanyang leeg, na para bang ako ang dahilan ng lahat ng problema niya sa buhay. “Bakit po, Madam?” mahinahon kong sagot habang tuloy sa paglalampaso ng sahig. “Madam”—iyon ang itinawag niya sa akin mula pa noong una, at dahil sa takot, hindi ko na rin inusisa kung bakit. Ako nga pala si Piazza Fontana Vega, o mas kilala bilang Pipay. Dalawampu’t dalawang taong gulang na ako, ngunit hanggang Grade 5 lang ang naabot ko. Natigil ako sa pag-aaral noong mag-asawa muli ang aking ama. Simula noon, naging parang alipin na ako ng aking madrasta. Araw-araw, pareho lang ang eksena sa bahay. Ako ang gumagawa ng lahat ng gawain habang si Madam at ang kanyang anak na si Claire ay nag-e-enjoy sa luho ng buhay. Pero kahit ganoon, may lihim akong pangarap. Minsan, sa mga tahimik na gabi, iniisip ko kung darating ba ang araw na makakawala ako sa ganitong sitwasyon. “PIPAY!” muling sigaw ng aking madrasta, na tila mas nagiging galit pa. Agad kong iniwan ang mop at tumakbo sa kanyang kwarto. Kailangan kong magmadali. Kapag natagalan ako, mas matindi ang parusa. “Madam, may kailangan po ba kayo?” magalang kong tanong sa aking Madrasta. "Bakit ba ang bagal mong kumilos? HETO! Labhan mo pati ang damit ng anak ko!” sigaw niya, sabay hagis sa akin ng maruruming damit. Tumama ito sa aking mukha, pero wala akong nagawa kundi damputin ang mga ito. “Opo, Madam,” sagot ko, habang pinipigil ang pagbagsak ng luha.