ขอต้อนรับสู่ห้องเรียนนิยมเฉพาะยอดคน Ss2

"มันหมดยุคสมัยแล้วครับพ่อที่จะมาคลุมถุงชน" "มันไม่ใช่เรื่องคลุมถุงชนนะลูก มันเป็นเรื่องความเหมาะสม พ่อไม่สนใจว่าลูกจะมีใครอยู่ แต่ผู้หญิงที่พ่อจะรับเข้ามาเป็นสะใภ้ในบ้าน ก็คือเธอคนนี้" "ถ้าพ่อชอบ..พ่อก็แต่งงานเองสิครับจะไปยากอะไร" พอคำนี้ออกจากปากของลูกชาย ที่รักซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลถึงกับตวัดสายตามองไปที่ผู้เป็นสามี "หาเรื่องให้พ่อหัวแตกแล้วไหมล่ะ" ไทเกอร์ก็มองไปที่ภรรยาเช่นกัน "ผมไม่อยากพูดกับพ่อเรื่องนี้แล้วครับ..ไร้สาระสิ้นดี" ว่าแล้วสิบทิศก็ยันกายลุกขึ้นจากโซฟาสุดหรู "ก็ได้..ถ้าลูกเห็นว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ พ่ออุตส่าห์เสนอให้ลูกก่อนนะ ลูกไม่ต้องการงั้นพ่อจะยกให้เข็มทิศ แล้วกัน" "คุณ!" ที่รักใช้สายตาแบบไม่พอใจกับคำพูดของสามี เธอเคยปรามหลายครั้งแล้วว่าไม่ให้เอาลูกทั้งสองมาเปรียบเทียบ หรือถ้าคนนี้ไม่รับก็จะโยนให้คนนั้น

"ก็แค่จูบ" "แค่จูบ?" ถ้าอิทธิไม่เกรงใจพ่อแม่ของไต้ฝุ่น ป่านนี้คงได้กินหมัดท่านไปแล้ว ลูกสาวทั้งคนแต่ผู้ชายกลับบอกว่าแค่จูบ "เอาแบบที่ภรรยาของผมได้กล่าวมา ผมจะให้ลูกชายรับผิดชอบหนูมาย แต่ทั้งสองยังเรียนอยู่เลย.." "ใช่ครับผมยังเรียนอยู่" ไต้ฝุ่นพูดขึ้นทันทีที่พ่อเปิดทาง "เรียนอยู่ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่คะ เราไม่ได้เรียนอนุบาลกันสักหน่อย" มายมิ้นท์ไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่..มั่นหน้าดีนัก "ตกลงเธอเป็นผู้หญิงยังไงกันแน่ อยากจะได้ผัวจนตัวสั่น" เขาหันกลับมาที่เธออีกครั้ง "ไต้ฝุ่นหยุดเดี๋ยวนี้นะ!" "ทำไมต้องหยุดด้วยครับแม่ในเมื่อผมพูดถูก" ขณะที่พูดสายตาคมจ้องมองไปที่ฝ่ายหญิง ในเมื่อเธอเป็นคนเสนอตัวมาเองเขาก็สนองให้ แต่ไม่คิดว่าจะติดกับดักของผู้หญิงคนนี้

รวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 มีเนื้อหา NC เป็นหลัก แนว PWP มีการบรรยายฉากเซ็กส์ อายุต่ำกว่า 18 ปีห้ามอ่าน

**นำทัพ** แค่เด็กเลี้ยงที่เอาไว้สนองความต้องการของตัวเองเท่านั้น คนอย่างเธอไม่คู่ควรกับคำว่า'รัก'ของเขาเลยสักนิด **มิลิน** เธอมันก็แค่นาง'บำเรอ' ไม่ว่าจะที่ไหนหรือเมื่อไหร่..หากเขาต้องการหน้าที่ของเธอทำได้เพียงแค่นอนครางเท่านั้น! "มะ มิลินเจ็บ" "เริ่มพยศแล้วสินะ" "ลินไม่ไหวแล้ว ฮึก~" "อย่าลืมสิมิลิน หน้าที่ของเธอคือนอนคราง ไม่ใช่บีบน้ำตา" "...." "ครางให้ฟังหน่อยสิเด็กดี อย่าทำให้ฉันต้องหมดความอดทนเลยนะ"

ฉันคืออิซา ลูกสาวของเจ้าพ่ออันดับหนึ่งของซิซิลี ฉันเป็นคนหัวรั้นมาตั้งแต่เด็ก พ่อกลัวว่าฉันจะไปแต่งงานกับผู้ชายไม่เอาไหนเพราะอารมณ์ชั่ววูบ จึงออกคำสั่งเด็ดขาดให้ฉันหมั้นหมายกับลูก้าทายาทตระกูลมาริโนที่กำลังเรืองอำนาจ แม้จะเป็นการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง แต่อย่างน้อยฉันก็อยากจะเลือกแหวนที่ถูกใจด้วยตัวเอง ฉันจึงไปเข้าร่วมงานประมูลของตระกูลมาเฟีย เมื่อแหวนอัญมณีซึ่งเป็นไฮไลต์ของงานปรากฏขึ้น ฉันก็ยกป้ายประมูลทันที แต่ยังไม่ทันที่ค้อนประมูลจะเคาะลง เสียงของผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง "เด็กบ้านนอกอย่างเธอ กล้าดียังไงมาแข่งแย่งของกับฉัน? สองล้าน! ถ้าฉลาดหน่อยก็ไสหัวออกไปซะ" บรรยากาศในงานเงียบกริบไปชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงชัตเตอร์กล้องถ่ายรูปดังอย่างแผ่วเบา ฉันหันกลับไปมอง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดราตรีโอต์กูตูร์สีทอง เธอยกยิ้มที่มุมปากอย่างไม่ยี่หระ ราวกับว่าลานประมูลแห่งนี้เป็นเวทีส่วนตัวของเธอ ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยปาก ผู้ดำเนินการประมูลก็รีบเคาะค้อนปิดการขายอย่างลนลาน "ขายแล้วครับ! ขอแสดงความยินดีกับคุณโซเฟียที่ได้ครอบครองแหวน 'หัวใจนิรันดร์' ที่เป็นไฮไลต์ของค่ำคืนนี้ครับ!" ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย ไฟโทสะเริ่มคุกรุ่นในใจ "ประมูลยังไม่จบก็เคาะค้อนได้แล้วงั้นเหรอ? ที่นี่ชักจะไร้กฎเกณฑ์เกินไปหน่อยแล้วมั้ง" โซเฟียหันขวับมา สายตาคมกริบราวกับมีด กวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า "กฎเกณฑ์งั้นเหรอ?" เธอหัวเราะแห้ง "ที่รัก ฉันคือโซเฟียน้องสาวในปกครองสุดที่รักของลูก้า ทายาทตระกูลมาริโน ที่นี่... ฉันนี่แหละคือกฎ!" ฉันอดขำออกมาไม่ได้ ช่างบังเอิญอะไรขนาดนี้ ลูก้าคือชื่อคู่หมั้นของฉันพอดี ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายทันที "ลูก้า 'น้องสาวในปกครอง' ของคุณแย่งแหวนหมั้นที่ฉันเล็งไว้ เรื่องนี้จะเอายังไงดี?"

เฉียวสือเนี่ยนเกิดใหม่แล้ว ชาติก่อน เธอรักฮั่วเยี่ยนฉืออยู่ฝ่ายเดียวมาแปดปี สุดท้ายแลกมาได้แค่ใบหย่าแถมยังต้องมาตายอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชอย่างน่าเวทนาฉะนั้นสิ่งแรกที่เฉียวสือเนี่ยนผู้เกิดใหม่คนนี้จะทำก็คือหย่าขาดกับฮั่วเยี่ยนฉือเสีย!ตอนแรก ฮั่วเยี่ยนฉือยังคงยิ่งยโส ไม่แยแสเหมือนอย่างเคย “เลิกเอาเรื่องหย่ามาขู่ฉันสักที ฉันไม่มีเวลามาทำให้เธอหรอก!”ต่อมา กิจการของเฉียวสือเนี่ยนผู้ผ่านการหย่าร้างดำเนินไปได้อย่างราบรื่น ข้างกายรายล้อมไปด้วยชายหนุ่มเก่งกาจไม่ขาด นั่นแหละฮั่วเยี่ยนฉือถึงกับนั่งไม่ติด!เขาดันเฉียวสือเนี่ยนเข้าหากำแพง “ที่รัก ผมผิดไปแล้ว พวกเรามาแต่งงานกันใหม่...”ใบหน้าของเฉียวสือเนี่ยนเรียบเฉย “ขอบคุณ แต่พวกเราต่างคนต่างอยู่ดีกว่า ฉันหายจากโรคคลั่งรักแล้ว”