ทะลุไปเป็นอาจารย์ตัวประกอบเพื่อสอนรัก...พระเอก

ทะลุไปเป็นอาจารย์ตัวประกอบเพื่อสอนรัก...พระเอก

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-07-03
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
224บท
4.5Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อสาวเวอร์จิ้นยุคปัจจุบันที่ไม่รู้จักแม้แต่การตกหลุมรักใครสักคน หรือความรักในรูปแบบของคนรัก กลับถูกส่งตัวเข้าไปในนิยายเพื่อสอนเรื่องรัก ๆ ให้กับพระเอก งานนี้จะรุ่งหรือร่วงก็คงต้องวัดกันเสียแล้ว

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 (1/2) : อย่าบอกนะว่า...(1)

Alexander

O dia em que tudo mudou

Eu sempre achei que algumas coisas eram imutáveis.

A minha casa. A minha rotina. A escola. E ela.

Mas bastou uma única conversa na sala de jantar para o meu mundo desabar em silêncio.

Meu pai falou com naturalidade demais, como se estivesse anunciando uma simples viagem de férias. Disse que a indústria finalmente sairia do papel, que Michigan era o lugar certo, que os investidores estavam confiantes. Eu ouvi tudo como quem escuta um idioma desconhecido, porque nenhuma daquelas palavras fazia sentido para mim.

Estados Unidos.

A palavra ficou suspensa no ar, pesada, sufocante.

Minha mãe sorriu, orgulhosa. Meu pai parecia realizado. E eu… eu só conseguia pensar nela. No rosto dela, quando soubesse. Nos olhos que sempre me encontravam no corredor da escola. No jeito como ela falava o meu nome, como se ele fosse importante.

— Quando iremos? — perguntei, mesmo sabendo que não queria ouvir a resposta.

— Em um mês — meu pai disse. — Tempo suficiente para organizar tudo.

Um mês.

Trinta dias.

Uma contagem regressiva para perder tudo o que eu achava que era eterno.

Subi para o meu quarto antes que alguém percebesse que eu mal conseguia respirar. Fechei a porta e encostei a testa nela, sentindo o peso daquela decisão esmagar o meu peito. Eu ainda era só um adolescente. Não estava pronto para decisões irreversíveis. Muito menos para deixar para trás a única pessoa que fazia o mundo parecer um lugar seguro.

Ela esteve comigo desde sempre.

Crescemos juntos. Dividimos lanche, cadernos, segredos bobos. Aprendemos a gostar das mesmas músicas, a rir das mesmas piadas, a nos procurar em qualquer lugar cheio demais. Quando não estávamos juntos, parecia faltar alguma coisa. E quando estávamos, tudo se encaixava.

Nunca precisei dizer que a amava.

Ela sempre soube.

Eu sempre soube.

Esperávamos. Pelo tempo certo. Pela idade certa. Pelo momento certo.

E agora o tempo me traía.

Sentei na cama e observei o quarto como se estivesse me despedindo dele. As paredes guardavam marcas invisíveis de quem eu fui. O garoto que acreditava que algumas promessas não precisavam ser ditas em voz alta. O garoto que acreditava que o destino era justo.

Peguei o chaveiro que ela tinha me presenteado — algo simples, quase insignificante para qualquer outra pessoa. Mas, para mim, era tudo. Fechei os dedos em volta dele, tentando segurar também as lembranças, os planos, o futuro que não viveremos.

Senti os olhos arderem, mas não chorei. Ainda não.

Eu não sabia como contar.

Não sabia como dizer que estava indo embora.

Não sabia como suportar o olhar dela, quando entendesse que não havia escolha.

Talvez o pior de tudo não fosse a distância.

Mas o medo de que o tempo fizesse o que o oceano faz: apagar.

Naquela noite, deitado na cama, encarei o teto por horas. Cada pensamento era um golpe. Cada silêncio, uma confirmação.

O destino tinha sido cruel.

Separou dois corações que nem chegaram a se escolher oficialmente.

Mas, enquanto o sono finalmente vencia-me, uma certeza formou-se dentro de mim, silenciosa e obstinada:

Alguns amores não acabam.

Eles apenas esperam.

E eu esperaria. Mesmo que levasse anos. Mesmo que doesse todos os dias.

Dois dias antes da minha partida, eu não fui  à escola.

O meu peito doía de um jeito estranho, como se algo estivesse pressionando por dentro, sem descanso. O choro estava entalado na garganta desde a hora em que acordei, pesado demais para sair, sufocante demais para ser ignorado. Eu simplesmente não consegui levantar. Não consegui sair. Fiquei.

Ela mandou-me diversas mensagens naquele dia. E no dia seguinte também. Mensagens preocupadas, insistentes, cheias de cuidado. Perguntava o que tinha acontecido, por que eu não tinha ido à escola dois dias seguidos, se eu estava doente, se precisava de alguma coisa.

Cada notificação fazia o meu coração apertar ainda mais.

Eu lia.

Relia.

Digitava… e apagava.

Não conseguia responder. Não havia palavras. Não havia argumentos. Não havia explicação possível que não doesse. Só existia dor emocional, crua, silenciosa, tomando conta de tudo. Eu sentia-me pequeno, fraco, incapaz de enfrentar a verdade.

E então chegou a noite.

A última noite.

A chuva caía forte, pesada, incessante. Raios rasgavam o céu, e os trovões ecoavam como se anunciassem o fim de alguma coisa — talvez o meu mundo. O som da tempestade entrava pelas frestas da janela, misturado ao barulho acelerado do meu próprio coração.

Ele estava apertado. Dolorido.

A culpa me corroía por dentro.

Eu estava sendo um covarde.

Indo embora sem falar com ela.

Eu não podia fazer aquilo.

Ela não merecia.

Olhei o relógio. Uma e vinte da manhã.

Desci as escadas em silêncio, sentindo o frio do chão nos pés, o coração martelando no peito. Coloquei o tenis e peguei a minha bicicleta na garagem. Eu sabia dirigir, mas era menor de idade, e fazer barulho com o carro do meu pai naquela hora da madrugada chamaria atenção demais. A bicicleta era silenciosa. Discreta. Era tudo o que eu tinha.

Pedalei.

Pedalei até o bairro vizinho, sob a chuva gelada, sentindo a água encharcar as minhas roupas, o vento cortar o meu rosto, as mãos quase dormentes no guidão. Mas eu não diminuí. Não consegui.

Só pensava nela.

Em Elizabeth.

Como eu iria suportar toda aquela distância? Como aceitar um oceano inteiro entre nós? Pensava nisso enquanto pedalava em alta velocidade pelas ruas desertas, vazias, cobertas de água por todos os lados. Os relâmpagos iluminavam tudo por segundos, transformando a noite em dia, revelando casas silenciosas, árvores agitadas pelo vento, o caminho que me levava até ela.

Cada raio parecia marcar o tempo que eu estava perdendo.

Cada trovão, a urgência de não fugir mais.

O meu coração batia descompassado, não só pelo esforço, mas pelo medo. Medo do que eu diria. Medo do que ela sentiria. Medo de que aquele fosse o nosso último encontro. E para ser sincero, sim, seria o ultimo!

Mas, acima de tudo, medo de ir embora sem olhar nos olhos dela uma última vez.

E eu sabia, enquanto pedalava sob a tempestade, que aquela noite mudaria tudo.

Quando finalmente cheguei à casa dela, bairro simples, casa pequena, humilde, mas aconchegante, tudo estava em silêncio. As luzes apagadas, as janelas fechadas, o mundo parecia suspenso no meio da tempestade. Todos dormiam. Desci da bicicleta com cuidado, o coração disparado, e dei a volta pelos fundos.

Havia uma passagem secreta.

Uma ideia dela.

Um pequeno caminho entre o muro e o jardim, escondido pela sombra das árvores, criado para que eu pudesse aparecer à noite quando estivesse sem sono. Quantas vezes passamos por ali rindo de coisas banais, sussurrando histórias sem importância, acreditando que aquelas noites se repetiriam para sempre.

Que pena.

Essa noite não seria como as outras.

Adentrei o quintal no escuro, sentindo a grama molhada sob os tênis encharcados, e parei ao lado da janela do quarto dela. O meu coração parecia querer saltar para fora do peito. Levantei a mão e toquei suavemente no vidro, como tínhamos combinado para que ela soubesse que era eu.

Três toques seguidos.

Depois, mais dois, bem lentos.

Esperei.

Nada.

Repeti o processo. Uma, duas, três vezes. O silêncio continuava, interrompido apenas pela chuva forte e pelos trovões que cortavam o céu. Pensei que ela estivesse dormindo profundamente.

Quando estava prestes a bater pela quarta vez, ouvi um barulho leve na janela.

Era ela.

Elizabeth abriu a janela assustada. A chuva caía com força, os relâmpagos iluminavam o rosto dela por segundos. Quando me viu ali, encharcado, tremendo, arregalou os olhos, tomada pela preocupação.

— Meu Deus, Alex… — disse, a voz quase perdida no som da tempestade. — O que houve com você? O que faz aqui a essa hora, nessa chuva? Olha esses raios…

Foi nesse instante que tudo desabou.

Todo aquele choro entalado finalmente se soltou. Eu chorava sem vergonha, sem controle, o corpo tremendo não só pelo frio, mas pelo medo. Medo de falar. Medo de machucá-la. Medo de perder tudo.

Ela abriu a janela completamente, sem pensar duas vezes, e eu pulei para dentro, molhando o chão, todo encharcado. Chorando.

— Alex, o que houve? — ela perguntou, desesperada. — Por que você está assim? Me fala… Está me deixando nervosa.

Não consegui responder. Apenas a abracei com força. Uma força desesperada, como se aquele abraço fosse a última coisa que me mantinha inteiro.

— Alex, eu estou ficando sem ar — ela reclamou, tentando se soltar um pouco. — Me fala o que houve, por favor.

Demorou alguns minutos. Minutos em que ela me conduziu até a cama, trouxe uma toalha quente, secou o meu cabelo com cuidado e colocou um copo de chocolate quente entre as minhas mãos trêmulas. Aos poucos, a respiração desacelerou. O choro virou soluço. O caos dentro de mim ficou um pouco mais silencioso.

Foi então que comecei a falar.

— Liz… meus pais vão embora.

Ela franziu a testa, confusa.

— Como assim? — perguntou. — Eles vão mudar de cidade? Seus pais têm dinheiro, Alex… eles sempre buscam viver em lugares melhores.

Eu apenas balancei a cabeça em negativa. O nó voltou à garganta.

— Não é isso… — interrompi, a voz falhando. — Vamos todos embora para os Estados Unidos.

Foi nesse momento que vi a surpresa nos olhos dela. Aqueles olhos negros, profundos, parecidos com duas jabuticabas, agora cheios de incredulidade.

— O quê? — ela disse, quase engasgando com as próprias palavras. — Mas… e você? E a gente? Alex, e a gente?

E ali, naquele quarto, sob o som da chuva e dos trovões, eu soube que nada nunca mais seria simples.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
224
บทที่ 1 (1/2) : อย่าบอกนะว่า...(1)
“มีเมียทั้งหมดสี่ร้อยยี่สิบเก้าคน!” ใบหม่อนหรือเมิ่งเจียวซินอุทานออกมาอย่างลืมตัว หลังจากที่เธอต้องเอาเวลาพักของตัวเองมาทนอ่านนิยายของผู้เป็นน้องชายเกือบสองวัน ซึ่งตอนนี้เธอก็ได้อ่านมาจนถึงบทสุดท้ายของเรื่องแล้ว “ที่ไม่มีลูก ไม่ใช่เพราะฝีมือของตัวร้าย แต่เป็นเพราะพระเอกส่งคนไปผสมยาห้ามครรภ์ในอาหารและน้ำดื่มของสตรีทุกคนทันที หลังจากที่เจ้าตัวไปมีอะไรด้วยเนี่ยนะ เหอะ!” ยิ่งอ่าน เธอก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด แต่ใบหม่อนก็ยังคงพยายามฝืนล้มตัวลงไปนอนอ่านนิยายต่อ...จนมาถึงบรรทัดสุดท้าย “พระเอกระเบิดตัวเองตาย อาหวงนิยายอะไรของแกเนี่ย!” ใบหม่อนรีบยกมือขึ้นมาปิดปากของตัวเอง ก่อนจะพยายามสงบสติอารมณ์ หลังจากอ่านคำว่า ‘จบ’ ที่โชว์หลาอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ จากนั้นเธอจึงรีบลุกขึ้นมานั่ง แล้วไถหน้าจอลงไปไล่อ่านข้อความของนักอ่านคนอื่น ๆ โดยทุกข้อความแสดงออกให้รู้ว่านักอ่านคนอื่น ๆ ก็รู้สึก และมีความคิดเห็นไม่ต่างไปจากเธอเลย ซึ่งบางคนก็ดูเหมือนว่าจะมีอาการหนักกว่าเธอด้วยซ้ำ เพราะอีกฝ่ายเสียเงินซื้อตอนติดเหรียญ เพื่อเข้าไปอ่านฉากเซอร์วิสระหว่างพระเอกกับเหล่าบรรดาเมีย ๆ ของเจ้าต
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1 (2/2) : อย่าบอกนะว่า...(2)
กริ๊ง...กริ๊ง... ใบหม่อนเอื้อมมือไปปิดเสียงนาฬิกาปลุก ก่อนจะกล่าว “อาหวง เอาเป็นว่า แกก็ลองไปไล่อ่านข้อความของนักอ่านในบทสุดท้ายดูแล้วกันนะ เพราะพี่เองก็คิดเห็นไม่ต่างไปจากนักอ่านส่วนใหญ่ของแกเลย แค่นี้ก่อนนะ ถึงเวลาที่พี่ต้องเข้าไปตรวจดูอาการของคนไข้แล้วน่ะ” (ได้ แต่พี่หม่อน...ถ้าว่างพี่ก็เข้ามาหาแม่บ้างนะ) “อืม” (อย่างนั้นผมไม่กวนละ ดูแลตัวเองด้วยนะพี่) หลังจากวางสาย ใบหม่อนก็เลื่อนปิดหน้าอ่านนิยายที่แสดงอยู่บนหน้าจอ แล้วนำโทรศัพท์มือถือไปวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะหยิบสมุดกับปากกา จากนั้นเธอจึงเดินออกมาจากห้องนอนของตัวเอง เพื่อไปตรวจดูอาการของคนไข้ที่ยังคงนอนไม่ได้สติมาเกือบสามเดือนแล้ว ซึ่งเธอได้รับหน้าที่มาเป็นพยาบาลพิเศษให้เป็นการชั่วคราว เนื่องจากคนไข้ที่เธอต้องเข้ามาดูแลก็คือ หลานชายคนโตของท่านเจ้าสัวหลี่อวิ้นเจียง โดยท่านเจ้าสัวหลี่อวิ้นเจียงเป็นทั้งเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง แล้วยังเป็นหุ้นส่วนรายใหญ่ของโรงงานผลิตอาหารไทยแช่แข็ง ซึ่งโรงงานดังกล่าวเป็นของคุณยายใบบัว ยายแท้ ๆ ของใบหม่อน แล้วที่สำคัญท่านเจ้าสัวหลี่อวิ้นเจียงยังเป็นเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 (1/2) : ทำไมถึงต้องเป็นเธอ? (1)
“ไม่จริงใช่ไหมเนี่ย?” ใบหม่อนหรือเมิ่งเจียวซินเอ่ยขึ้น เพราะเธอยังตั้งรับกับเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้ไม่ทัน (โฮสต์ไม่จำเป็นต้องพูดโต้ตอบกับทางระบบค่ะ เพราะทางที่ดีพวกเราควรสื่อสารกันทางจิตน่าจะสะดวกกับทางโฮสต์มากกว่าค่ะ) “เดี๋ยวก่อนนะคะ ฉันขอตั้งสติสักครู่ค่ะ” เมิ่งเจียวซินยังคงตอบกลับอีกฝ่ายด้วยการพูด ก่อนจะหลับตาลงเพื่อรวบรวมสติแล้วลืมตากลับขึ้นมามองมือ แขน และชุดที่เธอกำลังสวมใส่ จากนั้นเธอจึงมองไปยังบริเวณโดยรอบพร้อมกับคิดในใจ ‘อย่าบอกนะว่า...ตอนนี้ฉันทะลุมิติเข้ามาในนิยาย แล้วถ้าหากเป็นเรื่องจริงในนิยายส่วนใหญ่คนที่ทะลุมิติเข้าไปในนั้น ก็มักจะทะลุเข้าไปในนิยายเรื่องที่เพิ่งจะอ่านจบ หรือกำลังอ่านอยู่ก่อนตาย...’ (โฮสต์ใจเย็นก่อนนะคะ ตอนนี้อีกร่างหนึ่งของโฮสต์ยังไม่ตายค่ะ แต่ที่โฮสต์คิดเกี่ยวกับเรื่องของนิยายนั้นถูกต้องแล้วนะคะ เนื่องจากทางเราได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดใจของนักอ่าน ที่ได้เข้าไปอ่านนิยายของน้องชายโฮสต์ ซึ่งตอนนี้ก็มีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ และหนึ่งในความเจ็บปวดใจนั้นก็คือตัวโฮสต์เอง ดังนั้นในฐานะที่โฮสต์เป็นพี่สาวของคนเขียนนิยายเรื่องนี้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 (2/2) : ทำไมถึงต้องเป็นเธอ? (2)
เมิ่งเจียวซินรีบสลัดสิ่งที่คิดออกจากสมอง แล้วลองตอบกลับอีกฝ่ายทางจิต ‘ได้ค่ะ’ (เงื่อนไขอย่างแรก เป็นสิ่งที่โฮสต์จะต้องรับรู้ คือ เวลาในโลกใบนี้หากเทียบกับเวลาในโลกใบเดิมของโฮสต์จะแตกต่างกันอยู่สามสิบวันค่ะ หมายถึง เวลาที่โฮสต์ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่สามสิบวันจะเทียบเท่ากับเวลาในโลกใบเดิมของโฮสต์เพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้น เงื่อนไขอย่างที่สอง คือ เรื่องที่ทางเราเปิดระบบพิเศษให้กับโฮสต์ภายใต้ชื่อที่ว่า ‘รับรู้แล้วแก้ไขไปพร้อมกับการเรียนรู้ด้วยชีวิตจริง’ ความหมายก็ตรงตามนั้นเลยว่า ชีวิตในโลกใบนี้เปรียบประดุจดังชีวิตจริงของโฮสต์ เพราะในโลกใบนี้โฮสต์ทั้งบาดเจ็บได้ เจ็บป่วยได้ ตายจริง และมีเพียงแค่ชีวิตเดียว ซึ่งถ้าหากโฮสต์เสียชีวิตลงในโลกใบนี้ ก่อนจะทำภารกิจที่ทางระบบมอบให้เสร็จ อีกร่างหนึ่งในโลกใบเดิมของโฮสต์ก็จะเสียชีวิตลงไปด้วยทันทีค่ะ ดังนั้นสองปีในโลกใบนี้โฮสต์จะต้องดูแลชีวิตของตัวเองให้ดี แต่ทางเราก็มีเงื่อนไขพิเศษเพิ่มให้กับโฮสต์ด้วยนะคะ คือ...ตัวละครตัวนี้หากเป็นไปตามบทเดิมจะต้องเสียชีวิตในอีกหนึ่งปีข้างหน้า หากในช่วงเวลานั้นโฮสต์ทำภารกิจสามในห้าสำเร็จ โฮสต์ก็จะสาม
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 (1/2) : หาข้อดีในเวลาที่รู้สึกแย่ (1)
เมิ่งเจียวซินนั่งทำใจสักพัก ก่อนจะเดินไปเปิดบานหน้าต่างเพื่อสำรวจสิ่งต่าง ๆ รอบเรือน พอเห็นบรรยากาศโดยรอบ ตอนนี้น่าจะเข้าสู่ต้นยามโหย่วแล้ว (ยามโหย่ว เวลา 17:00 – 18:59 น.) หลังจากนั้นเมิ่งเจียวซินจึงนึกไปถึงสิ่งที่คุณยายใบบัวเคยสอนเธอเอาไว้ว่า ‘ให้หาข้อดีในเวลาที่รู้สึกแย่ที่สุด’ ก่อนที่เธอจะหลับตาของตัวเองลง แล้วคิดในใจว่า... ‘ดี! ที่นิยายเรื่องนี้ของอาหวงเป็นแนวจีนโบราณ’ ‘ดี! ที่เราชอบอ่านนิยายแนวนี้อยู่แล้ว’ ‘และโชคดี! ที่ชีวิตในโลกใบเดิมของเรามักจะได้ออกเดินทางไปตามสถานที่ต่าง ๆ พร้อมกับหน่วยแพทย์อาสาอยู่บ่อยครั้ง เพราะมันได้ช่วยฝึกให้เราต้องคอยตั้งรับ ปรับตัว และยังต้องคอยเตรียมรับมือกับทุกการเปลี่ยนแปลงที่ผ่านเข้ามาในระหว่างการปฏิบัติหน้าที่อยู่เสมอ ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงในชีวิตของเราเวลานี้ เราก็แค่ต้องคอยรับมือ เตรียมทำทุกอย่าง และหาวิธีก้าวผ่านมันไปให้ได้ก็เท่านั้นเอง’ เมื่อคิดได้ดังนั้นเมิ่งเจียวซินจึงนึกไปถึงข้อมูลคร่าว ๆ ของโลกใบนี้ รวมไปถึงข้อมูลเบื้องต้นของพระเอกที่อาหวงได้บรรยายเอาไว้ในช่วงแรกของนิยาย... โลกใบนี้ได้ถูกแบ่งเขตแ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 (2/2) : หาข้อดีในเวลาที่รู้สึกแย่ (2)
หลี่อวิ้นกุยเกิดมาพร้อมกับการจากไปของผู้เป็นมารดา เขาจึงไม่เป็นที่ต้อนรับของคนในครอบครัว ชีวิตความเป็นอยู่ของเขาในยามนั้นแย่ยิ่งกว่าบ่าวรับใช้ในเรือนหลังนั้นเสียอีก แม้ว่าผู้เป็นตากับยายจะรับตัวเขากลับมาอยู่ที่เรือนหลักของตระกูลแล้ว แต่ก็ได้ส่งตัวเขาให้บ่าวก้นครัวเป็นผู้ดูแล เขาจึงเติบโตมาพร้อมกับความเกลียดชังของคนในครอบครัว แล้วในทุกครั้งที่มีคนในครอบครัวบังเอิญเดินมาเจอกับหลี่อวิ้นกุย ก็มักจะด่าทอเขาด้วยคำพูดที่ว่า เขาคือคนทำให้มารดาของตัวเองต้องตาย! แล้วทุกอย่างก็ได้ผ่านล่วงเลยไปแบบนั้น จนมาถึงวันหนึ่งในขณะที่หลี่อวิ้นกุยวัยเจ็ดหนาวตามคนครัวออกไปช่วยซื้อของในตลาดเหมือนทุกวัน เนื่องจากในช่วงเช้าแม่ครัวทุกคนจะยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหารจนไม่มีเวลามาคอยดูแลเขา ซึ่งทุกคนในครัวต่างก็รู้ดีว่าหากทิ้งเด็กชายเอาไว้เพียงลำพัง บุตรของบ่าวในเรือนส่วนอื่น ๆ จะเข้ามาล้อเลียน กลั่นแกล้ง และคอยมารังแกคุณชายน้อยผู้นี้อยู่เสมอ แต่ในวันนั้นหลี่อวิ้นกุยได้พลัดหลงกับแม่ครัวที่ออกมาซื้อของด้วยกัน แล้วเดินไปชนเข้ากับกลุ่มบุตรชายของแม่ค้าในตลาด จึงทำให้เขาถูกเด็กโตกลุ่มนั้นรุมทำร้าย แม้ว่าหล
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 (1/2) : ไม่คิดที่จะถอย (1)
เมิ่งเจียวซินก้าวขาลงไปนั่งแช่ตัวในอ่างอาบน้ำ ก่อนจะลองนำเอาความทรงจำของร่างนี้รวมเข้ากับเนื้อหาในนิยาย ตอนนี้น่าจะอยู่ช่วงที่ซุนเย่ผิงพาตัวเองไปขายให้กับหอโคมเขียวประจำเมืองเป็นแน่ เนื่องจากเนื้อหาในนิยายมีบรรยายเอาไว้ว่า... หลังจากที่ซุนเย่ผิงไปทำความรู้จักและพูดคุยกับสตรีในหอโคมเขียวนางหนึ่งมาได้สักพัก นางก็เริ่มมีความคิดที่จะใช้หน้าตาและเรือนร่างของตัวเองหลีกหนีจากความเป็นบ่าว แล้วด้วยความทะเยอทะยานและความรักสบายของนาง ซุนเย่ผิงจึงเริ่มวาดฝันเอาไว้ว่า ด้วยใบหน้านี้ของนาง หากนางก้าวขาเข้าไปในหอโคมเขียวก็คงจะได้ขึ้นเป็นนางคณิกาอันดับหนึ่งของที่นั่นเป็นแน่ แล้วเมื่อจูมี่ผู้เป็นป้าห่าง ๆ ของนางขอลากลับไปเยี่ยมบุตรชายที่บ้านเดิมเป็นเวลาหนึ่งเดือน นางก็รีบใช้ช่วงเวลานั้นขายตัวเองเพื่อเข้าไปฝึกศาสตร์ด้านต่าง ๆ ที่นางคณิกาพึงมีในหอโคมเขียวทันที ถึงแม้สุดท้ายซุนเย่ผิงจะไม่สามารถขึ้นเป็นนางคณิกาอันดับหนึ่งของหอโคมเขียวแห่งนั้นได้ แต่นางก็ได้ติดหนึ่งในสามของนางคณิกาผู้มีใบหน้างดงามของที่นั่น แล้วก็ด้วยเพราะเงินจากการประมูลคืนแรกของนาง เมื่อจูมี่เดินทางกลับมาถึงเรือนของเมิ่งเจ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 (2/2) : ไม่คิดที่จะถอย (2)
เช้าวันถัดมา เมิ่งเจียวซินได้ยินเสียงคล้ายกับคนพยายามเปิดบานหน้าต่างดังมาจากทางบริเวณห้องครัวในช่วงต้นยามเหม่า (ยามเหม่า เวลา 05:00 – 06:59 น.) นางจึงมั่นใจแล้วว่าร่องรอยแปลก ๆ แถวบานหน้าต่างที่นางเห็นเมื่อคืน คือทางเข้าออกฉุกเฉินที่ซุนเย่ผิงได้เตรียมเผื่อเอาไว้ เนื่องจากสามคืนที่ผ่านมาเมิ่งเจียวซินคนเก่าจะไม่ลงกลอนที่บานประตูหลังเรือน เพราะรู้ว่าซุนเย่ผิงยังไม่กลับมา ซึ่งนางมองว่าเมิ่งเจียวซินคนเก่าได้สร้างโอกาสที่จะเกิดเรื่องเลวร้ายให้กับตนเอง แม้ว่าในนิยายมันอาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะไม่มีการบรรยายถึงตัวละครเมิ่งเจียวซินในช่วงเวลานี้ แต่นางที่ต้องมาอาศัยร่างนี้ต่อไม่อาจทนแบกรับความเสี่ยงแบบที่เจ้าของร่างเดิมทำได้ แล้วอีกอย่างนางก็อยากรู้ด้วยว่า หากนางปิดพร้อมกับลงกลอนประตูและหน้าต่างทุกบาน ซุนเย่ผิงจะกลับเข้ามาในเรือนได้อย่างไร? พอเมิ่งเจียวซินเดินออกมาจากห้องพัก นางก็เห็นว่าซุนเย่ผิงกลับเข้ามาในเรือนได้แล้ว และยามนี้เจ้าตัวก็กำลังจัดการกับงานต่าง ๆ ของตนเองอยู่ เมิ่งเจียวซินจึงคิดอยากจะลองว่า ตนเองจะสามารถพูดคุยโต้ตอบกับคนในโลกใบนี้ได้หรือไม่? นางจึงเดินเข้าไปทักทายอี
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 (1/2) : เจ้าต้องรอดนะ (1)
เมิ่งเจียวซินพยายามรื้อความทรงจำ ก่อนจะหยุดฝีเท้าแล้วเงยหน้าขึ้นมาสนทนากับบุรุษและสตรีที่เดินตรงเข้ามาหานาง “ใช่เจ้าค่ะ” “ข้ามีนามว่าหมิงลู่ ส่วนนี่น้องสาวของข้ามีนามว่าหมิงจิวขอรับพวกข้าสองคนอยู่เรือนถัดจากเรือนของคุณหนูเมิ่งไปสองเรือน แล้วข้าก็เคยนำสมุนไพรไปขายให้กับท่านหมอเมิ่งที่เรือน คุณหนู...” “ข้าจำพวกท่านได้เจ้าค่ะ” เมิ่งเจียวซินตอบพร้อมกับยิ้มให้กับคนทั้งสองตรงหน้า “ข้าขออภัยนะขอรับ คุณหนูเมิ่งกำลังจะไปที่ใดหรือขอรับ?” “ข้ากำลังจะไปเก็บสมุนไพรที่ป่าท้ายหมู่บ้านเจ้าค่ะ” “เช่นนั้นคุณหนูเมิ่งรอข้าสักครู่ได้หรือไม่ขอรับ? คือข้า... เออ...คือพวกข้าว่าจะกลับเข้าไปล่ากระต่ายมาทำสำรับเย็นอยู่พอดีเลยขอรับ” เมิ่งเจียวซินเมื่อได้ยินที่บุรุษตรงหน้าพูด แล้วได้เห็นสีหน้าและท่าทางของอีกฝ่าย ดูเหมือนว่าบิดาของร่างนี้คงฝากให้หมิงลู่มาคอยช่วยดูแลความปลอดภัยให้กับนางเป็นแน่ เนื่องจากในความทรงจำที่ได้รับมา บิดาของร่างนี้เคยเอ่ยปากบอกกับเมิ่งเจียวซินคนเก่าเอาไว้ว่า หากในช่วงที่เจ้าตัวไม่อยู่แล้วมีอะไรเกิดขึ้น หรือหากต้องการความช่วยเหลือก็ให้ไปบอกกับบุรุษตรงห
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 (2/2) : เจ้าต้องรอดนะ (2)
เมื่อกลับเข้ามาในเรือนของตัวเอง เมิ่งเจียวซินก็นำสมุนไพรที่เก็บมาได้ไปทำความสะอาด ก่อนจะนำออกไปตาก จากนั้นนางจึงเดินเข้าไปจัดเตรียมสมุนไพรส่วนที่เหลือพร้อมกับอุปกรณ์สำหรับการปรุงยาสูตรแรกเอาไว้ หากเย็นนี้นางได้รับสมุนไพรอีกสองตัวมาจากหมิงลู่ พรุ่งนี้เช้านางก็จะสามารถเริ่มปรุงยาสูตรแรกได้เลย โดยยาตัวแรกที่นางคิดจะปรุงก็คือ ยาเม็ดที่พระเอกของนิยายเรื่องนี้ต้องกินทุกวัน เพื่อลดอาการเจ็บปวดจากยาพิษร้ายแรงในร่างกาย ซึ่งแน่นอนว่ายาที่นางปรุงย่อมต้องได้ผลดีกว่ายาที่หลี่อวิ้นกุยมีอยู่ แม้เนื้อหาในนิยายจะไม่ได้บอกว่า หลี่อวิ้นกุยถูกวางยาพิษชนิดไหน แต่ด้วยบทบรรยายที่เจ้าตัวได้กล่าวเย้ยหยันกับโชคชะตาชีวิตของตัวเองที่ว่า ‘เมื่อถึงเวลาที่พิษในร่างกายของข้าสำแดงอาการ แม้ข้าจะได้กินยา...แต่มันก็ทำได้เพียงแค่ช่วยลดความเหน็บหนาวที่ข้าจะต้องเผชิญในทุกค่ำคืนลงเท่านั้น เพราะตัวข้าไม่อาจเดินลมปราณหรือใช้พลังได้ดั่งใจต้องการอยู่ดี’ หากนำเอาประโยคนี้ไปรวมเข้ากับบทบรรยายที่ว่า ‘หลี่อวิ้นกุยไม่อาจถอนพิษออกจากร่างกายได้ทันการ’ เมิ่งเจียวซินก็มั่นใจไปถึงแปดในสิบส่วนเลยว่า หลี่อวิ้นกุยถูกวางยาพิษ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status