ดรีมชาบู

เธอตายจากโลกที่เต็มไปด้วยซอมบี้ จู่ ๆ ดันได้กลับมาเกิดใหม่เป็นสาวน้อยวัยห้าขวบ ฐานะยากจนที่ถูกญาติมิตรรังแก ถึงเวลาแล้วที่ฉินหลิวซีจะถกแขนเสื้อรื้อฟื้นโชคชะตา"ข้าจะพาครอบครัวร่ำรวยมั่งคั่งให้ได้"

ซ่งจื่อเหยียนถูกน้องสาววางแผนร้าย ในงานวันเกิดองค์หญิงหกกลับพบว่านอนกอดก่ายอยู่กับเว่ยเซียวหยาง แต่เขารังเกียจสตรี แต่งกับนางหรือฝันเฟื่องหรือไง นางจึงถูกไล่ไปอยู่จวนร้างไกลเมืองหลวงถึงห้าสิบลี้ ****************** "อ๊ายย  โอ๊ยเจ็บโอ๊ยเวรกรรมฉิบหายยังไม่ทันมีผัว  ไม่ทันได้รู้รสชาติการป๊าบๆกับผู้ชายเลย  ก็ต้องมาเบ่งลูก  อื้อเจ็บ  อ๊ะ อ๊ายยย" "คุณหนู  ท่านเบ่งอีกนิด  น้ำร้อนเตรียมแล้ว  เย่วหลีกำลังไปเอาเจ้าค่ะ  เหตุใดท่านอ๋องพระทัยร้ายนักฮือๆๆ" "พอแล้ว ไอ้อ๋องสุนัขนั่นสมควรไปตายซะ อ๊าย ข้าเจ็บจะตายเจ้าจะมารำพึงรำพันอะไรเย่วเล่อ  ออกแล้วข้าคลอดแล้ว  อ๊ะ อ๊ายยย" หลี่จื่อเหยียนคลอดบุตรชายของร่างเดิมออกมาหนึ่งคน  จากนั้นนางก็เพลียจนหลับไป

ตอนท้องได้ยี่สิบห้าสัปดาห์ หรงซูจับได้ว่าสามีแอบนอกใจตอนไปตรวจครรภ์ รูปร่างของเธออ้วนท้วน หน้าตาน่าเกลียด พยุงท้องไว้อย่างยากลำบาก ถูกชู้รักสาวสวยของสามีเรียกว่าคุณน้า ถูกสามีทอดทิ้งต่อหน้าสาธารณชน แต่ครั้งแรกที่เธอกับเซิ่งถิงเชินพบกัน ก็เป็นคนที่สวยสดงดงามมีแต่คนชื่นชมเหมือนกัน เซิ่งถิงเชินเชื่อว่าเธอไต่เต้าด้วยเรือนร่าง จึงเป็นฝ่ายขอหย่ากับเธอ วินาทีนั้น เธอตายใจอย่างสิ้นเชิง การแอบรักและทุ่มเทแปดปีตั้งแต่วัยเรียนถึงวัยทำงาน ทุกอย่างล้วนไร้ค่า พอคลอดลูก และเซ็นหนังสือสัญญาหย่าก็หันหลังจากไป ห้าปีต่อมา เธอเวิร์กกิ้งวูแมนสายสตรองที่สวยสะกดทุกสายตาค่าตัวเกินพันล้าน เธองามผุดผาดโดดเด่น ความสามารถเหลือล้น มีคนตามจีบเป็นโขยง ทว่าผู้ชายที่เป็นฝ่ายขอหย่ากับเธอกลับไม่เคยไปรับทะเบียนหย่าเลย หรงซูจึงยื่นฟ้องต่อศาล ผู้ชายที่เคยรังเกียจเธอคอยตอแยอยู่ข้างกายไม่ห่าง เมื่อเผชิญหน้ากับคนที่ตามจีบเธอ เขาไล่แก้แค้นทีละคน จนกระทั่งหรงซูควงแขนผู้ชายอีกคนประกาศแต่งงานอย่างเปิดเผย เซิ่งถิงเชินกักหญิงสาวไว้ในมุม แล้วพูดอย่างสติหลุด “หรงซู อยากแต่งงานกับคนอื่นเหรอ ฝันไปเถอะ”

ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปของเขา ทำให้เขาคิดว่า..ถ้าเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนเลื่อนขั้นมาเป็นแฟนมันจะดีไม่น้อย "ไอ้บ้าเฟิล หอมแก้มฉันทำไมเนี่ย" ณิชาเอามือลูบแก้มตัวป้อยๆ ด้วยใบหน้าร้อนผ่าว เมื่อเพื่อนคนตัวสูงเอนตัวยื่นหน้าหอมแก้มของเธอฟอดหนึ่ง "หอมแก้มเมีย เมียน่ารักดูแลผัวดีจริงๆ" "พูดผัวๆ เมียๆ อะไรของนายเนี่ย อย่ามาพูดแกล้งฉันแบบนี้นะ" "ฉันไม่ได้แกล้ง แต่ฉันพูดความจริง" "อมแล้วก็เรียกว่าผัวเมียปะ"

จางอันอันจะทำอย่างไรเมื่อเธอต้องเข้าไปอยู่ในร่างของเด็กหญิงวัยสี่ขวบตัวน้อยที่เป็นครอบครัวของตัวประกอบนิยายใช้แล้วทิ้งจากการเขียนของตน (รู้แบบนี้ข้าเขียนให้ครอบครัวนี้รวยไปเลยซะก็ดี)

"พี่ธาม..." "...พี่ไม่ได้ทำแบบนั้นกับวาใช่ไหม พี่ไม่ได้หลอกวาใช่ไหม มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหมคะ" เจ้าของใบหน้าใสยังคงถามคนตรงหน้าออกไปน้ำตาคลอ "อืม ฉันเข้าหาเธอ...ก็เพื่อสิ่งนั้นเท่านั้น" ทันทีที่ริมฝีปากหนาตอบความจริงกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเฉยชาก็ทำเอารุ่นน้องสาวร้องไห้ออกมาราวกับว่าทุกอย่างนั้นได้พังทลายลง "ฮึก พะ...พี่..."