ย้อนมิติมาเปิดร้านชาไข่มุก

ย้อนมิติมาเปิดร้านชาไข่มุก

เขียนโดย

วันว่างว่างของหญิงใหญ่

แนะนำตัวละคร

เซียงเจินจู หลานสาวของตายายเจ้าของร้านขายชาเซียงซือ

ไข่มุก หญิงสาวเจ้าของร้านชานมไข่มุกในอาคารสำนักงานอันหรูหรา

หวางชิวเฟิน ขุนนางใหญ่ตำแหน่งเจ้ากรมศึกษา(ซือถู)

มู่หวังเยี่ยน เลขาและเพื่อนสนิทของหวางชิวเฟิน

มู่เยว่ฉี น้องสาวของมู่หวังเยี่ยน

ยายเหลียน ยายเฒ่าของเซียงเจินจู

คิดจะยึดที่ดินร้านชาของนางหรือ ผู้ใดจะยอมกัน แต่เขาทั้งหล่อทั้งมีตำแหน่งใหญ่โต หรือนางจะยอมให้เขายึดทั้งร้านทั้งตัวนางดี ไม่ใช่สิ นางต้องสร้างร้านชาให้เจริญรุ่งเรืองต่อไปต่างหาก

สาวน้อยผู้ย้อนไปอยู่ในร่างของหลานสาวเจ้าของร้านชาชื่อดัง แต่กลับอยู่ในช่วงที่โดนข่มขู่เพื่อจะยึดที่ดินไปสร้างเป็นสำนักศึกษา หญิงสาวจึงไม่ยอมและตั้งใจจะเปิดร้านชาต่อไปโดยนำความรู้ที่มีมาพัฒนา ไม่คาดว่าจะพบกับเจ้ากรมการศึกษาผู้หล่อเหลามาดดี นางจึงเจรจาต่อรองจนได้เปิดร้านชาใหญ่โต สองหนุ่มสาวเริ่มต้นจากความไม่ลงรอย ความสัมพันธ์ค่อยคืบหน้าไปในทางที่ดี ขณะที่ร้านชาเจริญรุ่งเรือง เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป ติดตามได้ใน ย้อนมิติมาเปิดร้านชาไข่มุก

ตอนที่หนึ่ง

เซอร์ไพรส์

หญิงสาวตื่นขึ้นมาเมื่อแสงตะวันสาดส่องสว่างจนมาถึงเตียงนอน

“อาจู ตื่นแล้วหรือ เป็นอย่างไรบ้าง”

เสียงแห่งความห่วงใยดังขึ้นที่หน้าประตูก่อนที่ใบหน้าคุ้นตาจะโผล่เข้ามา

ไข่มุกจำได้ว่าเมื่อคืนเธอร้องไห้อยู่ในร้านชานมไข่มุกของตัวเองจนหมดแรง สองตาบวมแดงแทบลืมไม่ขึ้น จนกระทั่งได้ยินเสียงคนเดินมาใกล้ๆและเห็นหน้าคุณยายคนหนึ่งซึ่งก้มลงมามองด้วยสีหน้าใจดี

            “เป็นอย่างไรบ้าง ร้องไห้เหนื่อยไหม”

            “เหนื่อยค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าตอบ

            “เมื่อสักครู่ได้ยินว่าอยากหาผู้ชายใหม่ที่หล่อกว่า รวยกว่า แล้วก็ดีกว่า ใช่ไหม”

            “ใช่ค่ะ” ไข่มุกรีบพยักหน้าแรงขึ้น ด้วยจำได้ว่าเพิ่งตะโกนลั่นร้านด้วยความเจ็บใจว่า

“คอยดูนะ ฉันจะหาแฟนใหม่ที่หล่อกว่า รวยกว่า ดีกว่า แล้วยังเอามันส์ คราวนี้ฉันจะไม่เล่นตัวแล้ว จะจับกินเสียตั้งแต่ทีแรกจะได้ไม่ต้องมีข้ออ้างทุเรศแบบนี้อีก ฮือๆๆๆๆ”

โชคดีที่คุณยายไม่ถามถึงประโยคหลังสุด ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

            “ถ้าอย่างนั้นตามฉันมา จะพาไปหา”

            ไข่มุกจำได้ว่าตัวเองลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามคุณยายไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว จากนั้นเธอก็จำไม่ได้แล้ว