นางเอกมังกรหยก 2025

ความทุกข์ยากจะหมดไปเมื่อข้าผู้นี้เกิดมาเป็นลูกชายของท่านแม่ เพราะข้ามีพลังนึกคิดต่อจากนี้ครอบครัวของเราจะสุขสบายและร่ำรวย บทนำ หวังต้าหลง เด็กหนุ่มทศวรรษ 2025 ทะลุมิติมาเกิดกับนางเอกละครย้อนยุคตอนเย็นที่คุณแม่ชอบดู เขาเคยบ่นเมื่อเห็นแม่ร้องไห้เพราะชีวิตของนางเอกรันทด ทุกข์ยาก ไม่คิดเลยว่าวันนี้เขาจะได้มาเกิดเป็นลูกชายในท้องของนางเอก แต่จะทำอย่างไรได้อยากกลับมิติก็ไม่สามารถทำได้ ทางเดียวที่จะทำได้คือการยอมรับความจริงและยังมีความโชคดีในความโชคร้ายนี้คือเขามีพลังวิเศษติดตัวมาด้วย ไม่ว่าเขาจะนึกคิดอะไร ทุกสิ่งทุกอย่างมักจะปรากฏตัวหน้าเสมอ หรือนี่คือสวรรค์ดลบันดาลมาให้เขาช่วยเหลือครอบครัวนางเอก เอาล่ะในเมื่อเขาต้องมาเกิดเป็นลูกชายของนางเอก เขาจะช่วยเหลือให้นางร่ำรวยและสุขสบายเอง **นิยายเรื่องนี้แต่งตามความเข้าใจของนักเขียนเท่านั้น ไม่ได้อ้างอิงตามประวัติศาสตร์ สถานที่ และเหตุการณ์ต่าง ๆ เป็นสิ่งที่สมมุติขึ้นมาเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน อ่านเพื่อความบันเทิง สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537

หวังหยูซิน ศิษย์หมอประหลาดต้องอาคมข้ามภพสู่ปี 2025 วรยุทธ์โบราณ การแพทย์ที่สาบสูญกำลังจะสร้างตำนานบทใหม่ที่คนทั้งโลกต้องจดจำ

เบญญา หรือ เบล นางร้ายกลางแถวอย่างเธอ โดนนางเอกแถวหน้าของประเทศกลั่นแกล้ง เธอต้องทำอย่างไร นอนร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด....ฝันไปเถอะ นั่นไม่ใช่วิถีนางร้ายอย่างเธอ เจออย่างนี้ อีนางเอกแสนดีอย่าคิดว่าจะอยู่ร่วมโลกกันได้ อะไรที่มันอยากได้แต่ไม่เคยได้ เธอนี่แหละจะแย่งมันมาอมไว้...เอ๊ย! แย่งมาเก็บไว้ ภาส สัตวแพทย์หนุ่มเรียนหมอหมาเพื่อให้พ่อแม่เลิกบ่น เจ้าของผับ บาร์ คลับ ทั่วกรุงเทพฯ งานอดิเรกเปิดคลินิกรักษาสัตว์ งานหลัก เที่ยวผับ แดกเหล้า เคล้านารี ชีวิตโคตรดี รานี หรือ นีนี่ นางเอกแสนดี ผู้มีรักมั่นคงกับภาสตั้งแต่แรกพบ นางเอกแสนสวย กับ มาเฟียหนุ่มหล่อ กิ่งทองใบหยกอย่างนั้นเหรอ แม่จะหักทั้งกิ่งทองและกระทืบใบหยกให้จมดิน รักแท้หรือจะสู้ชุดแดง

**นำทัพ** แค่เด็กเลี้ยงที่เอาไว้สนองความต้องการของตัวเองเท่านั้น คนอย่างเธอไม่คู่ควรกับคำว่า'รัก'ของเขาเลยสักนิด **มิลิน** เธอมันก็แค่นาง'บำเรอ' ไม่ว่าจะที่ไหนหรือเมื่อไหร่..หากเขาต้องการหน้าที่ของเธอทำได้เพียงแค่นอนครางเท่านั้น! "มะ มิลินเจ็บ" "เริ่มพยศแล้วสินะ" "ลินไม่ไหวแล้ว ฮึก~" "อย่าลืมสิมิลิน หน้าที่ของเธอคือนอนคราง ไม่ใช่บีบน้ำตา" "...." "ครางให้ฟังหน่อยสิเด็กดี อย่าทำให้ฉันต้องหมดความอดทนเลยนะ"

หนานกงเยี่ยวางนางลงยังไม่ทันจะเปิดปากด่าก็ถูกเขาจุมพิตเรียกร้อง  จางซูฉีประท้วงแต่เขาไม่ใส่ใจ  กลิ่นกายนางบวกกับเรือนร่างระหงเขาอยากกดนางลงตรงนี้นัก "ท่านทำอะไร  เยี่ยอ๋องท่านคิดว่าพวกข้าสามคนพี่น้องรังแกง่ายนักหรือ" จางซูฉีโมโหนางตบหน้าเขาอย่างแรง  หนานกงเยี่ยไม่โกรธเขารั้งนางเข้ามากอด จางซูฉีดิ้นรนแต่ไม่สามารถหลุดจากอ้อมกอดเขาได้  หนานกงเยี่ยจูบนางอีกครั้ง  กำปั้นน้อยทุบไหล่เขาประท้วง  จนเขาถอนริมฝีปากออก "เจ้าเขียนนิยายวสันต์เหล่านั้นได้อย่างไร  เวลาโดนเองถึงไม่ประสานักหื้ม  ไปเอาความรู้มาจากไหนทั้งที่ตัวเองแค่จูบยังทำไม่เป็นเลย" จางซูฉีหน้าแดงเขารู้หรือ  จางซูฉีก้มหน้าซบอกหนานกงเยี่ย  ไม่ยอมให้เขาเห็นสีหน้าตนเองตอนนี้  "ทำไมอายหรือ" หนานกงเยี่ยเชยคางนางกระซิบข้างหู "มาเด็กดีข้าสอนให้ดีกว่า  เผื่อนิยายเรื่องต่อไปของเจ้าจะเร่าร้อนกว่าเดิม" "ข้าไม่ได้อยากรู้สักหน่อย อื้อๆ"

"ฉันบอกแล้วไงถ้าไม่มีถุงยางอนามัยฉันไม่ให้" "จะอะไรนักหนา" ชายหนุ่มเริ่มหงุดหงิดเมื่อเธอพยายามหนีบขาไว้ "การที่ผู้หญิงเขาปฏิเสธไม่ให้สด นั่นเพราะเขากลัวเชื้อโรคที่คุณรับมาจากผู้หญิงคนอื่น!" "ไม่เคยสดกับใครสักหน่อย"