พลิกชะตาฮูหยินจวนแม่ทัพ

มีมี่นางแบบสาวสุดเซ็กซี่ หน้าสวยหุ่นดี งานวิ่งเข้ามาชนไม่ขาดสาย ผู้หรือก็มากมี เพียงแต่จะกินหรือไม่เท่านั้น เฮ้อ ชีวิตช่างสุขสันต์ วันนี้มีงานถ่ายแบบด่วน ค่าจ้างงาม เพียงแต่ช่วงนี้งานเยอะไม่มีเวลาพักผ่อน แต่ทนอีกงานเดียวพรุ่งนี้ก็ได้พักแล้ว จึงรีบวิ่งเข้าไปยังห้องแต่งตัว รีบแต่งหน้าทำผมอย่างเร่งด่วน

เมื่อเสร็จเรียบร้อยก็รีบเดินออกไปที่หน้างานเพราะมาถึงสายมากแล้ว เดินไปกำลังจะถึงสตูดิโอเพื่อจะถ่ายงาน อยู่ๆ ก็วูบหมดสติไป

เมื่อลืมตาตื่นมาอีกทีก็เห็นเป็นบรรยากาศแปลกตา   เฟอร์นิเจอร์เครื่องประดับในห้องดูคล้ายฉากที่ใช้ในการแสดงละครพีเรียด เหมือนจะเคยเห็นในซีรีย์จีน  เอ..หรือทีมงานจะพามานอนพัก แต่สตูฯนี้มีถ่ายละครย้อนยุคด้วยเหรอ

ร่างเล็กร่างหนึ่ง เปิดประตูเดินเข้ามาพร้อมกะละมังเคลือบใบหนึ่ง แต่การแต่งตัวดูของหล่อนดูแปลกๆ เหมือนมาเข้าฉากละคร

“ เธอเป็นใคร ถ่ายละครสตูฯนี้เหรอ "  มีมี่ถามขึ้น  เมื่อร่างนั้นเดินมาเกือบจะถึงตัวเธอแล้ว  สตรีร่างเล็กทำหน้างง ๆ

” คุณหนูเป็นอะไรเจ้าค่ะ พูดจาแปลก ๆ เมื่อเช้าคุณหนูลื่นล้มหัวฟาดพื้นเจ้าค่ะ นายท่านให้ท่านหมอมาดูอาการแล้ว บอกว่าถ้าคุณหนูฟื้นขึ้นมาให้รีบตามท่านหมออีกครั้งเจ้าค่ะ  " 

มีมี่อึ้งงงงัน ยกมือขึ้นกุมหัว แต่เอ๊ะ !! มือของฉัน เสื้อผ้านี่ก็ด้วยทำไมดูใหญ่จัง 

" เธอมีกระจกไหม อะไรก็ได้ที่ใช้ส่องหน้าน่ะ " มีมี่บอกสตรีนั้นนางอย่างร้อนใจ   สตรีร่างเล็กรีบไปหยิบคันฉ่องมาหนึ่งบานมาส่งให้

มีมี่หยิบมาส่องดูตัวเอง พลันเห็นใบหน้าอ้วนฉุ ที่ไม่คุ้นเคยมาก่อนมองตอบมาจากในกระจกหรือว่าคันฉ่องสมัยโบราณที่ด้ามจับเป็นไม้นั่น   มีมี่กรีดร้องเสียงดัง

ฉับพลันบานประตูก็เปิดออก  มีผู้ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาแต่งตัวคล้ายเสนาอำมาตย์จีนที่เคยเห็นในซีรีย์  เดินเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก 

"ฮวาเอ๋อเป็นอย่างไรบ้างลูกเจ็บตรงไหนบ้าง  บอกพ่อสิลูก  ร้องเสียงดังลั่นไปจนถึงข้างนอก“  มีมี่ชะงักมองชายคนนี้ที่ดูเป็นห่วงเป็นใยเธอมากมาย   ”ฮวาเอ๋อมองพ่อกัน   ทำไมเป็นอะไรบอกพ่อสิลูก“  มีมี่ส่ายหน้าเบาๆ แม้จะงงงันและจับต้นชนปลายยังไม่ถูกนัก  แต่เธอก็คิดอย่างฉับไวว่า   ตามน้ำไปก่อนแล้วกันเพราะยังคิดอะไรไม่ออก   ”ไม่เป็นอะไร“ เธอตอบเขาไปด้วยเสียงที่ปรับลงให้เป็นปกติแล้ว  

”เดี๋ยวท่านหมอก็มาแล้ว “  ชายผู้นั้นบอกกับเธอ   เพียงไม่นานก็มีชายสะพายล่ามยาเดินเข้ามาในห้อง  ทุกคนล้วนแต่งกายโบราณ และกิริยาท่าทางเหมือนดังเช่นนักแสดงมืออาชีพที่ไม่หลุดคาแร็คเตอร์กันเลยสักคน  มีมี่เฝ้ามองด้วยใจที่เต้นระทึก นี่เธอมาเจอเข้ากับอะไรกันแน่ 

”คุณหนูจางรู้สึกอย่างไรบ้างขอรับ “  นั่นน่าจะหมายถึงเธอ  จึงได้ตอบเขาไปว่า  ” ไม่เป็นอะไร สบายดีแล้ว “  ท่านหมอคนนั้น   ยกข้อมือเธอขึ้นมาจับดู

สักพักก็บอกว่าชีพจรปกติแล้ว  น่าจะไม่เป็นอะไรแล้ว  จากนั้นเขียนใยสั่งยาส่งให้เหม่ยเอ๋อรับไว้  แล้วก็ลากลับไป ” ฮวาเอ๋อ เจ้าเพิ่งรู้สึกตัว งั้นนอนพักก่อนนะ เดี๋ยวพ่อจะให้คนต้มยามาให้ “ ชายในชุดขุนนางโบราณพูดกับมีมี่ด้วยใบหน้าที่คลายความเคร่งเครียดลงอย่างเห็นได้ชัด 

จากนั้นชายในชุดขุนนางที่เรียกแทนตัวเองว่าพ่อกับเธอ  ก็เดินออกไป  มีมี่ครุ่นคิดทบทวนว่าเธอน่าจะข้ามภพมาในยุคจีนโบราณแล้วล่ะ  เพราะดูแล้วทุกอย่างสมจริงเกินไป  หากจะเป็นรายการล้อกันเล่นก็ช่างมันเถอะ  ถือว่าเธอตามน้ำไปก็แล้วกัน 

” คุณหนูเจ้าค่ะ เหม่ยเอ๋อจะออกไป  นำน้ำมาเช็ดตัวให้คุณหนูนะเจ้าคะ “ พูดแล้วสาวใช้ร่างเล็กก็จะเดินออกไปจากห้อง 

 ”เดี๋ยวก่อนเจ้าบอกว่าข้าล้มหัวฟาดพื้น  ข้าจำไม่ค่อยได้ เจ้าชื่อเหม่ยเอ๋อเป็นคนรับใช้ของข้า และเมื่อสักครู่นั่นท่านพ่อใช่ไหม” เหม่ยเอ๋อมองคุณหนูพลางคิดว่าคุณหนูน่าจะได้รับความกระทบกระเทือนที่ศีรษะเลยจำอะไรไม่ค่อยได้

“เจ้าค่ะ ข้าชื่อเหม่ยเอ๋อเป็นสาวใช้ของคุณหนู เมื่อครู่เป็นท่านเสนาบดีจาง ท่านพ่อของคุณหนูเจ้าค่ะ”