บลูเอกโซซิส

เวลาอยากได้ของ 'Blue Exorcist' ของแท้ ผมมักจะเริ่มจากร้านที่เป็นตัวแทนหรือร้านผู้ผลิตโดยตรงก่อนเสมอ เพราะโอกาสได้ของแท้และสภาพใหม่สูงกว่าเยอะ

เราเป็นพวกสะสมที่ชอบซื้อฟิกเกอร์กับสินค้าพรีเมียม ดังนั้นสโตร์อย่าง Animate (ญี่ปุ่น), AmiAmi, CDJapan และเว็บของผู้ผลิตอย่าง Good Smile Online Shop หรือร้านของ Kotobukiya มักเป็นจุดเริ่มต้นที่มั่นใจได้ว่าของที่ได้มาจะมีสติกเกอร์ลิขสิทธิ์ ตราผู้ผลิต และบรรจุภัณฑ์ที่ถูกต้อง ซื้อจากเว็บเหล่านี้มีข้อดีคือประกาศรายละเอียดชัดเจน ว่าผลิตโดยใคร รุ่นไหน และมาพร้อมซีลปิดอยู่กับกล่อง ทำให้เราไม่ต้องเสี่ยงกับของก๊อป

อีกเรื่องที่เราพูดกับตัวเองตลอดคือให้เช็กสัญลักษณ์ลิขสิทธิ์บนสินค้ารวมถึงสภาพกล่อง ถ้าของราคาต่ำกว่าที่ควรหรือรูปภาพสินค้าคนอัปโหลดดูผิดเพี้ยน ให้คิดไว้ก่อนว่ามีความเสี่ยงสูง โดยเฉพาะฟิกเกอร์และอาร์ตบุ๊ก ส่วนถ้าซื้อจากต่างประเทศก็เลือกเว็บที่มีรีวิวดี มีนโยบายคืนเงิน และตรวจสอบว่าผู้ขายเป็นร้านทางการหรือร้านที่ได้รับอนุญาต สุดท้ายแล้วความสุขของการได้ 'Blue Exorcist' ของแท้อยู่ที่การแกะกล่องครั้งแรก ถ้ารู้สึกว่าได้ของดีก็เป็นโมเมนต์ที่คุ้มค่าเลย

ภาพประกอบและการจัดหน้าของ 'บลูเอกโซซิส เล่ม 1' ทำให้ฉันหยุดอ่านเพื่อดูรายละเอียดหลายครั้งก่อนจะเปลี่ยนหน้า

เส้นลายของผู้วาดมีความคมชัดแบบที่ยังคงกลิ่นอายความเป็นมังงะยุคใหม่ แต่ก็ยังมีเสน่ห์ของงานมือที่ไม่รู้สึกเป็นเครื่องจักรสมบูรณ์แบบ ฉากแอ็กชันแรก ๆ ถูกวางจังหวะให้รู้สึกหนักแน่นและชัดเจน ไม่ได้หวือหวาจนเกินไปจนเสียความต่อเนื่องของเรื่อง ตัวเอกได้รับการเปิดเผยผ่านการกระทำก่อนคำพูด ซึ่งทำให้ฉันเริ่มสนใจในตัวตนของเขาจากบรรทัดแรก

โทนของเล่มนี้ผสมทั้งขันและดาร์กได้อย่างลงตัว ฉากเล็ก ๆ ที่ทำให้ยิ้มได้ช่วยบาลานซ์กับธีมของความเป็นพ่อ-ลูก ความศรัทธา และตัวตนที่ซับซ้อน ฉันชอบวิธีที่งานเล่าแบ็คกราวด์ของโลกปีศาจแบบหยาบ ๆ แต่ชวนให้จินตนาการ เหมือนกับตอนอ่าน 'นารูโตะ' ที่บางครั้งมีมุกคลายเครียดแทรกอยู่ท่ามกลางการต่อสู้หนักหน่วง ความสมดุลระหว่างเนื้อหาและจังหวะทำให้เล่มแรกอ่านจบแล้วอยากรู้ต่อโดยไม่รู้สึกว่าถูกรีบเร่งไปไหน

เริ่มจากฉากเปิดที่พลังและความเป็นพี่น้องปะทะกันอย่างหนักหน่วงแล้วดึงฉันเข้าไปแบบไม่ปล่อยมือเลย

ดิฉันเล่าได้ตรงๆ ว่า 'บลูเอกโซซิส 1' พาเราไปรู้จักกับชีวิตของริวิโนะ คนธรรมดาที่ค้นพบว่าเขาเป็นลูกของซาตานเมื่อพลังปีศาจภายในตื่นขึ้นในวันที่ชีวิตเปลี่ยนไป การตายของผู้ปกครองที่คอยปกป้องกลายเป็นเหตุการณ์ช็อกที่ผลักให้ริโน่ต้องเลือกระหว่างความโกรธกับการเป็นคนดี

ฉากการสมัครเข้าโรงเรียนฝึกขับไล่ปีศาจ True Cross Academy เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้เรื่องไม่ใช่แค่การต่อสู้ แต่กลายเป็นการฝึกฝน พันธะ และการพิสูจน์ตัวตน ดิฉันชอบว่าหนังสือเล่มนี้ผสมทั้งฉากบู๊ แง่คิดเกี่ยวกับชะตากรรม และความอบอุ่นของความผูกพันในแบบที่ยังคงทำให้รู้สึกตื่นเต้นจนวางไม่ลง

ฉันชอบเล่าให้เพื่อนฟังว่าผู้เขียนของ 'บลูเอกโซซิส' คือ คาโต้ คะซุเอะ (Kazue Kato) และผลงานชิ้นนี้ก็เป็นจุดเปลี่ยนให้เธอเป็นที่รู้จักในวงกว้าง

คาโต้เริ่มตีพิมพ์ 'บลูเอกโซซิส' ในนิตยสาร 'Jump SQ.' และงานชิ้นนี้กลายเป็นมังงะยาวที่มีอนิเมะทำตาม ซึ่งช่วยเปิดประตูให้เธอได้ทำงานที่หลากหลายขึ้น แม้จะมีชื่อเสียงจากเรื่องนี้เป็นหลัก แต่เธอก็มีผลงานสั้นๆ หลายชิ้น ทั้ง one-shot และเรื่องสั้นที่ลงในนิตยสาร รวมถึงภาพประกอบและอาร์ตบุ๊กที่แฟนๆ รวบรวมความงานศิลป์ของเธอไว้ด้วยกัน

ถ้าถามว่ามีซีรีส์ยาวเรื่องอื่นแทนที่ไหม คำตอบคือยังไม่มีผลงานยาวระดับเดียวกับ 'บลูเอกโซซิส' แต่ผลงานสั้นและโปรเจ็กต์ภาพประกอบของเธอมักสะท้อนสไตล์การวาดที่ชัดเจนและจินตนาการแบบมืดๆ ผสมกับอารมณ์น่ารัก ทำให้คนที่ชอบงานของเธอตามสะสมได้เรื่อยๆ ส่วนสปินออฟหรือไลท์โนเวลที่เกี่ยวข้องกับ 'บลูเอกโซซิส' ก็มีผู้เขียนร่วมและทีมงานอื่น แต่คาโต้ยังคงมีบทบาทกำกับดูแลเชิงศิลป์อยู่เสมอ — นั่นแหละที่ทำให้งานทุกชิ้นยังคงคอนเน็กต์กับโลกที่เธอสร้างไว้

ฉากจบของ 'Blue Exorcist' เป็นเหมือนแผนที่ที่ซ้อนความหมายหลายชั้นไว้ให้คนดูไล่ตามเล่นทีละชั้น

ไว้มองเป็นเรื่องของตัวตนก่อนแล้วกัน — เหตุการณ์สุดท้ายไม่ได้บอกว่าพระเอกต้องเป็นฝ่ายชัดเจนอย่างเดียว แต่ชี้ให้เห็นถึงความจริงใจและการยอมรับตัวเอง ภาพเปลวไฟสีน้ำเงินที่ยังคงอยู่ไม่ใช่สัญลักษณ์ของความชั่วร้ายเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเครื่องหมายของพลังที่ต้องเรียนรู้จะควบคุมและใช้ให้เกิดประโยชน์ ฉากที่มีการเผชิญหน้าระหว่างความเป็นมนุษย์กับความเป็นปีศาจจึงกลายเป็นหน้าต่างให้เห็นว่าเส้นแบ่งระหว่างสองฝั่งนั้นอาจพร่าเลือนไปเมื่อมีความสัมพันธ์และความรับผิดชอบ

อีกมุมหนึ่งที่ฉันให้ความสนใจคือประเด็นครอบครัวกับพันธะ ความสัมพันธ์ของพี่น้องและการยอมรับจากสังคมถูกถักทอเข้ากับชะตากรรมของโลกทั้งใบ ฉากปิดที่แสดงความร่วมมือหรือการยืนเคียงข้างกันไม่ได้จบแบบชัดแจ้งว่าทุกปัญหาหมดไป แต่มันสื่อว่าการเลือกเดินหน้าด้วยความเข้าใจและความเชื่อใจกันคือหนทางหนึ่ง การยืนยันว่าพลังไม่ใช่คำตัดสินสุดท้าย แต่เป็นสิ่งที่กำหนดรูปแบบการกระทำมากกว่า ย่อหน้าสุดท้ายของเรื่องจึงรู้สึกอบอุ่นพอที่จะให้คนดูคิดต่อ และนั่นทำให้ฉากจบยังคงก้องอยู่ในใจฉัน

ฉากปิดของ 'บลูเอกโซซิส' ซีซันหนึ่งให้ความรู้สึกเหมือนการระเบิดของอารมณ์และความรับผิดชอบที่ซ้อนทับกัน เมื่อเหตุการณ์เข้าสู่จุดตึงสุด ทั้งการต่อสู้จริงจังและการเปิดเผยตัวตนของตัวละครสำคัญถูกยกมาเป็นจังหวะเดียวกัน

ผมเห็นว่าพื้นฐานของตอนจบคือการเลือกของริ่น—ไม่ใช่แค่เลือกว่าตัวเองเป็นใคร แต่เลือกจะใช้พลังนั้นเพื่อปกป้องคนรอบข้าง ถึงแม้โลกจะมองเขาเป็นลูกของซาตาน การกระทำและความสัมพันธ์กับยูกิโอะถูกเน้นจนทำให้ฉากสุดท้ายมีทั้งความโกรธ ความเศร้า และความหวังเล็กๆ ซึ่งจบลงไม่แบบปิดตายแต่เป็นการเปิดทางให้เรื่องราวยังเดินต่อไปได้ แววตาของตัวละครบางคนและท่าทีของผู้ยิ่งใหญ่บางคนทิ้งชิ้นส่วนปริศนาไว้ให้คิดต่อ นั่นทำให้ผมออกจากหน้าจอทั้งยิ้มและค้างคาในเวลาเดียวกัน

การเริ่มต้นด้วยอนิเมะซีซันแรกจะให้ความรู้สึกแบบเข้าถึงโลกและตัวละครได้เร็วที่สุด — ฉันมักแนะนำแบบนี้ให้เพื่อนใหม่ที่อยากเห็นภาพชัด ๆ ก่อนลงลึก

เสียงซาวด์และภาพเคลื่อนไหวของ 'บลูเอกโซซิส' ในซีซันแรกทำหน้าที่เป็นเกตเวย์ชั้นดีสำหรับคนอยากรู้ว่าเรื่องนี้จะมีบรรยากาศแบบไหน ตัวละครสำคัญอย่างริวจิและอิโมะมีช่วงเวลาแรก ๆ ที่โดดเด่นบนหน้าจอ ซึ่งช่วยให้ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครอ่านง่ายและรู้สึกผูกพันได้ทันที

ขอเตือนนิดว่าอนิเมะซีซันแรกมีฉากเรียงเรื่องบางส่วนที่แตกต่างจากมังงะและจบด้วยเนื้อหาออริจินัล ถาหากชอบเส้นเรื่องที่ต่อเนื่องจริงจัง แนะนำให้หลังดูซีซันแรกแล้วกลับมาอ่านมังงะต่อจากเล่มแรกหรือข้ามไปหาตอนที่อาร์คหลักเริ่มต้นเพื่อเติมช่องว่าง แถมถ้าน้ำหนักเรื่องการต่อสู้กับอารมณ์ของตัวละครชัดเจนในอนิเมะแล้ว การอ่านมังงะต่อจะยิ่งให้รายละเอียดและตัวละครรองที่ลึกขึ้นอีกขั้น — นั่นแหละคือวิธีผสมผสานที่ฉันชอบใช้เพื่อรับประสบการณ์ครบทั้งภาพและเนื้อหา

ร้านหนังสือใหญ่ในกรุงเทพมักจะมีสำรองของแผงการ์ตูนไว้บ้าง, แต่เรื่องสำคัญคือฉบับแปลไทยของ 'บลูเอกโซซิส' เล่ม 1 บางครั้งก็อยู่ในชั้นปกติและบางครั้งก็ถูกวางไว้ในมุมซีรีส์ญี่ปุ่นเฉพาะทาง

ผมมักจะไปดูที่สาขาใหญ่ของร้านอย่าง Kinokuniya สยามพารากอน, SE-ED Book Center และ B2S สาขาหลักก่อนเป็นอันดับแรกเพราะมีการสต็อกหนังสือการ์ตูนนำเข้าและแปล หากไม่เจอเล่มใหม่ให้ลองถามพนักงานว่ามีพิมพ์ครั้งเก่าค้างสต็อกหรือมีการสั่งเพิ่มได้ไหม นอกจากนี้บางครั้งหนังสืออาจมีสภาพเหลือเพียงไม่กี่เล่มบนชั้นหรือถูกเก็บไว้ที่คลังหน้าร้าน

เมื่อไม่พบของใหม่ ผมมักขยับไปดูตลาดมือสองหรือกลุ่มเก็บสะสมออนไลน์เพื่อหาเล่มพิมพ์เก่า สภาพสำคัญกว่าแค่ราคา—ขอดูรูปปกด้านหลัง ISBN และสันเล่มให้ชัดก่อนจ่ายเงิน ถ้าเป็นนักสะสมจริงๆ ควรคำนึงถึงการห่อปกและการเก็บรักษาเพราะบางครั้งราคามือสองสะท้อนสภาพและความหาได้ยากของพิมพ์นั้นๆ

เพลงประกอบของ 'Blue Exorcist' ถูกปล่อยออกมาตั้งแต่ตัวอนิเมะซีซันแรกออกอากาศในปี 2011 และมีการออกซาวด์แทร็กเพิ่มเติมเมื่ออนิเมะภาค 'Kyoto Saga' กลับมาอีกครั้งในปี 2017 วันนี้ผมยังจำความตื่นเต้นตอนที่ได้ฟังธีมดนตรีประกอบครั้งแรกได้อยู่ — มันให้บรรยากาศมืด ๆ ผสมกับความหวังอย่างลงตัว เหมาะกับโทนของเรื่องอย่างมาก

ถ้าต้องการหาฟังเพลงประกอบเหล่านี้ ตอนนี้ช่องทางสตรีมมิ่งหลัก ๆ อย่าง Spotify, Apple Music, Amazon Music และ YouTube Music มักจะมีทั้งอัลบั้ม OST และซิงเกิลเปิด/ปิดเรื่องให้หาเจอได้ง่าย นอกจากนั้น YouTube ของค่ายเพลงหรือช่องทางอย่าง Aniplex (ถ้ามีการอัปโหลดอย่างเป็นทางการ) มักลงตัวอย่างเพลงหรือคลิปสั้น ๆ ที่ฟังได้ฟรี ในกรณีที่ชอบสะสมของจริง ผมเคยสั่งแผ่นซีดีจากร้านออนไลน์อย่าง CDJapan หรือ Amazon JP เพราะฉบับญี่ปุ่นมักมีแทร็กพิเศษหรือบุ๊คลิเน็ตเสริมที่เวอร์ชันสตรีมอาจไม่รวมอยู่

โดยสรุป ถ้าอยากฟังแบบเร็ว ๆ ให้ค้นชื่ออัลบั้ม 'Blue Exorcist Original Soundtrack' หรือใช้คำค้นรวมกับชื่อซีซัน เช่น 'Kyoto Saga OST' บน Spotify/Apple Music หรือ YouTube ส่วนถ้าชอบของสะสม แผ่น CD จากร้านญี่ปุ่นจะเป็นทางเลือกที่คุ้มค่าและสนุกในการสะสมมาก ๆ

เคยสงสัยไหมว่าทำไมฉากเดียวกันในหน้าหนังสือกับบนจอถึงให้ความรู้สึกต่างกันไปคนละเรื่อง

ฉันชอบอ่านทั้งสองเวอร์ชันของ 'Blue Exorcist' เพราะมันเหมือนคนสองคนที่เล่าเรื่องเดียวกันแต่คนละสำเนียง ในหน้ากระดาษจะได้ความเป็นภายใน—คำบรรยายและมโนทัศน์ของตัวละครถูกขยาย ความคิดของริ้นหรือการสั่นคลอนภายในของยูคิโอมีช่องให้ลงลึกมากกว่า ขณะที่อนิเมะเน้นภาพและจังหวะการเล่า ทำให้บางฉากดูเร้าใจขึ้นทันทีแต่รายละเอียดเล็ก ๆ ถูกตัดหรือย่นให้เร็วขึ้น

อีกประเด็นที่สังเกตได้ชัดคือจังหวะการเผยข้อมูล ในอนิเมะมีการจัดลำดับเหตุการณ์เพื่อความตื่นเต้นและภาพยนตร์มากขึ้น บางทีก็ใส่ฉากพิเศษหรือบทสนทนาต้นฉบับที่ต่างไปเพื่อให้ภาพรวมสมบูรณ์แบบทีวี ส่วนในนิยาย/มังงะ จะค่อย ๆ ปูเหตุผลและความสัมพันธ์ ทำให้ความเปลี่ยนแปลงของตัวละครดูมีน้ำหนักกว่าบนหน้าจอ

สุดท้าย ต้องบอกว่าสิ่งที่อนิเมะเติมให้ได้คือพลังของดนตรีและเสียงพากย์ — ตอนที่ซาวด์แทร็กดันอารมณ์หรือพากย์ที่ใส่อินโทนทำให้ฉากเดียวกันรู้สึกต่างจากที่อ่าน แต่ถ้าอยากได้ความเข้าใจลึก ๆ เกี่ยวกับแรงจูงใจและปมของตัวละคร หน้ากระดาษมักให้รสชาติที่ยาวนานกว่า และทั้งสองเวอร์ชันเล่นกันได้ดีเมื่ออ่านควบคู่กันไป