FAZER LOGINเรื่องราวของสโรชา... เจ้าของชื่อความหมายดอกไม้บริสุทธิ์ ทว่ามีอาชีพคาวโลกีย์ คืนฝนตก เพ้นท์เฮ้าส์หรู และแขกหล่อ ลีลาร้อน อันตราย ... ความรัก ... ความใคร่ มาดูกันว่าเส้นทางของเบอร์หนึ่งค็อกเทลเล้าจ์กฤตจะเป็นเช่นไร +++++++++++ ลิ้นสากลงลึกไซ้ควานเข้าภายใน ไล้ไปตามไรฟันสะอาด หยอกเอินก่อนถอดถอนออกมา สโรชาที่ร้างพิศวาสมานาน ระทวยด้วยรสจุมพิต ร่างโอนอ่อนคล้ายขี้ผึ้งราวละลายลงกับพื้น มือที่ควรปัดป้องคนจาบจ้วง กลับบีบแน่นที่ต้นแขนแกร่ง เพื่อเป็นหลักพยุงกายไม่ให้ล้ม “เราเข้ากันได้ดีขนาดนี้ แล้วคุณยังจะกลับไปขายร่างกายให้คนอื่นนอกจากผมอีกเหรอ” เขาถอนหน้าห่างเธอตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ รอยยิ้มพึงใจระบายชัด สโรชาได้สติตื่นจากฝัน “ออกไปเลยนะ คุณออกไปจากที่นี่” ให้ตายสิ! เขายังเชี่ยวชาญเหมือนเดิม แค่จูบเดียวทำเธอเตลิดไปไกล “ไม่! คุณอยู่ที่ไหน ผมจะอยู่ด้วย ยังไงก็ตามลูกผมต้องมีพ่อแม่ครบ” ++++++++++++++++++++++++
Ver mais—PROLUGE—
"Congrats Ms. Griffin your six weeks pregnant" anunsyo ng doctor na siyang ikinahinto ng aking mundo.
"What did you say doc? Ulitn mo nga?"
"I said your six weeks pregnant. hindi ka'ba masaya na magkakaroon ka ng anak, isang malaking biyaya yan na ibinigay ng diyos" hindi ako nakapag salita. Dahan dahan kong binaba ang aking kamay at nilapat iyon sa aking tiyan
I'm pregnant, buntis ako.
Nakangiti akong umuwi ng bahay. paano ko kaya sasabihin' to sa kaniya, sigurado akong matutuwa siya dahil pangarap niya na mula noon na maging isang ama.
Kinuwa ko ang cellphone ko ng bigla itong tumunog hudyat na may nag text.
'nasa bahay ang boyfriend mo' text sa akin ni portia, pinsan ko.
"Manong sa ***** Subdivision po tayo" ilang minuto ay nakarating narin ako sa bahay ng aking magulang.
Pagkababa ko ng taxi ay nagtaka ako kung bakit may mga sasakyan sa garahe namin. isinawalang bahala ko na lamang iyon bago pumasok sa loob.
Ang kaninang malawak na ngiti ko ay biglang nawala. para akong dinapuan ng isang malaking elepanti sa dibdib ko dahil sa sobrang bigat.
Nakaluhod ang boyfriend ko sa Ate Fiona ko at pinapanood sila ng pamilya ko at pamilya ng mahal ko.
"Fiona Griffin, will you marry me?" Kagat labi ako habang hinihintay ko ang sagot ni ate.
No please. . . No.
"Yes. Oo, magpapakasal ako sayo julian" at nagsi hiyawan ang lahat ng maisuot ni julian ang singsing kay ate.
Hindi ko na napigilang hindi mapaluha.
"Congrats Brad" Julian's brother.
"Hindi na ako makapag hintay na maikasal kayong dalawa" my brother.
"Congrats sa inyong dala— Florence" hindi na tuloy ni mama ang kaniyang sasabihin ng makita niya ako.
Gulat na gulat silang nakatingin sa akin. Mabilis na lumayo si julian kay ate habang ito'y nakatingin sa akin ng gulat, kaba.
"Florence let me explain please"
"Bunso magpapaliwanag kami say—" hindi ko na pinatapos si ate magsalita dahil tumakbo ako palabas ng bahay.
Sumakay ako sa kotse ko at inilabas iyon mula garahe. Kinakatok nila ang bintana pero hindi ko yun pinansin. Mabilis ko itong pinaandar at hindi kona alam kung saan ako napadpad. Hanggang sa—
Naramdaman ko na lamang na nahulog ako mula sa bangin.
'pasensya kana anak, kung hindi mo masisilayan ang napaka-gandang mundo. hayaan mo magkakasama naman tayo sa ibang mundo' hanggang sa dumilim na ang mundo ko.
_____
"Zuan, patawag yung mga pamangkin mo!"
"Opo ate!" narinig ko na lamang ang mga yapak na patakbong umakyat sa itaas.
Nang mailagay ko sa lalagyan ang isang plato ay pinunasan ko na ang aking mga kamay.
"Good morning nanay!"
"Good morning ina!"
"Good morning sa napakagandang nanay sa buong mundo!"
Masiglang bati ng aking mga anak.
Mabilis lumapit sa akin ang aking panganay, si Alexander Nathaniel Dela Torres. Kasunod nito ang aking ikawala, si William Alastair at ang pang huli't bunso kong prinsesa, si Sapphire Evangeline.
"Ang bango naman ng mga anak ko" ani ko matapos ko silang bigyan ng mapagmahal na halik.
"Syempre po, pogi yata' tong anak ninyo nanay" sambit ni Liam (william).
"Ano ba naman kuya, ang aga-aga nagsisigaw ka" inis na sambit naman ni angel (evangeline).
"Ito namang si bulol naiinis— aray! Inaano ba kita kuya" nakabusangot na sabi muli ni liam.
"Lagi mo na lang inaasar yang si bunso. ikaw talaga, sasapakin na kita niyan" asik naman ng aking panganay na si nathan (nathaniel).
"Ito naman di mabiro, nanay oh si kuya't sa'ka si prinsesa. Inaaway ako" hindi ko napigilang hindi matuwa.
Nakaka gahan ng kalooban kapag pinapanood mo silang tatlo.
Sa susunod na buwan ay mag-aanin na taon na sila. at hanggang ngayon ay hindi ko alam kung sino ang kanilang ama. Sinabi lamang sa akin ni nanay na nakita lamang nila akong palutang-lutang sa ilog at dalawang linggo akong walang malay. buti na lang daw hindi ako napuruhan yung katawan ko ang kaso nga lang. wala akong maalala kung ano at sino ako.
"Nanay kain" ani ng aking bunso.
Napakaganda ng kaniyang mga mata. Chocolati ang kanyang kulay, mana sa akin samantala ang dalawa ay mala ocean.
"Sige magluluto si nanay ng paborito ng mga anak ko!. sige na upo na kayo, hintayin nyo lang si nanay huh"
Pagka-upo nila ay nagsimula na din akong mag luto. Matapos ang matiwasay nilang kumain ay lumabas na sila upang maglaro.
____
Andito ako ngayon sa labas ng bahay, binabantayan ang mga bata. Hanggang ngayon kasi ay iniisip ko parin kung sino yung lalaki sa panaginip ko.
Napa iling na lamang ako bago tumayo at tinungo ang mga bata na ngayo'y naka upo sa malinis na buhangin.
Nandito kami ngayon sa cebu, kung saan sikat ang karagatan at pinapadpad ng mga torista. Maraming tao ngayon linggo, maganda rin ang sikat ng araw.
"Ina" tawag sa akin ni angel sa'ka tinungo ang aking pwesto. Mabilis ko namang pinunasan ang kaniyang pawis.
Napahinto rin sa pagtakbo ang dalawang lalaki bago tumakbo palapit sa aming gawi. Katulad ng kay angel ay pinunasan ko narin sila.
"Pupunta ako ngayon sa tindahan, nathan. ikaw na ang bahala sa mga kapatid mo, okay ba yun?"
"Sige po nay"
"Yung bilin ko sa inyong tatlo, pagsapit ng alas-dose pumasok na kayo sa loob"
"Okay po" ani nila ng sabay.
Nagpaalam na ako sa kanila na aalis na. Ilang minuto akong naglakad ng makita ko ang tindahan ni nanay sonya. Pumasok narin ako doon at nakita ko si ate kikay at nanay na abala sa pagkakausap sa mga costumers.
Ang paninda namin ay swimsuit one piece or two pieces, may mga salbabida at iba pa na magagamit sa panligo sa dagat.
"Nandito kana pala anak" ani ni nanay ng makita ako.
"Opo" pumunta ako sa cashier at pinlastic na yung mga napili ng mga costumers.
Marami narin kaming nabinta ngayong linggo. At tuwang-tuwa si nanay ng umabot ng limang libo ang aming nabinta.
Pag sapit ng alas-tres ay inayos ko na ang mga pera. Nakayuko ako habang ito'y binibilang hanggang sa narinig ko na lamang ang pagbukas ng pinto. hindi ko na iyon pinansin bagkus alam kong nandoon naman sila ate at nanay.
"Miss, how much is this?" rinig kong usal ng baritunong lalaki nguni't hindi ko muli iyon pinansin.
"Miss, i said how much this bracelet?" at sa pagkakataong yun ay iniangat ko na ang aking paningin.
Nang magtama ang aming mga mata ay gulat itong tumingin sa akin. Nabitawan niya pa ang bracelet.
"Flor..."
สโรชาลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยอาการสะลึมสะลือ นอนบนเตียงท่ามกลางสายช่วยชีวิตระโยงระยาง ธนนท์ยิ้มปรี่ลุกจากเก้าอี้ข้างเตียง“ไม่ต้องห่วงนะบัวปลอดภัยแล้ว ... ลูกก็ด้วย”มือเธอลูบปลอบคนในท้องทนุถนอม“ลูกกระสุนเฉียดจุดสำคัญไป”“คนยิงก็ใจร้าย ทำคนท้องไส้ได้”สโรชาไม่มีวันลืมดวงตาอำพันคู่นั้น ... ผู้หญิงในกระเป๋าสตางค์ของเซอร์เก เธอยิงสโรชาเพราะแค้นที่แย่งเขามากระนั้นหรือ ประตูห้องพักผู้ป่วยเปิดออก ตัวต้นเหตุในสายตาสองคู่พากายเข้ามา“ผมมีเรื่องคุยกับบัวหน่อย”ธนนท์ตั้งท่าจะไม่ยอมออกไป สโรชาพยักหน้าเป็นเชิงขอร้อง เขาจึงออกไปด้วยอาการไม่พอใจนัก“ผมขอโทษแทนญามิลลาน้องสาวผมด้วย เธอแย่เพราะเสียสามีและเข้าใจผิดเรื่องคุณ”เธอใจชื้น ที่ได้รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือน้องสาวเขา ... อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ผิดศีลข้อสาม“สามีน้องสาวคุณเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ”“เธอคิดว่าผมเป็นต้นเหตุทำให้สามีเธอตาย คุณกำลังมีลูกกับผม มิลลาต้องการแก้แค้น ไม่อยากเห็นผมมีความสุข”เขาเล่าเสียงแห้งแล้ง ... มีความเจ็บร้าวลึกอยู่ข้างใจ“แล้วคุณเป็นต้นเหตุจริงๆ หรือเปล่าล่ะ”เธอสอบสวนเขาตาแป๋ว เซอร์เกหัวเราะขื่นๆ“จะว่าผมเป็นต้นเหตุก็
“ฉันก็ไม่มีพ่อ ยังโตมาได้เลย”นึกถึงคนที่จากไปความทรงจำเจ็บปวดก็ลอยเข้ามา“พ่อคุณจากตาย แต่ผมยังมีชีวิตอยู่นะ”“คุณกับฉันอยู่คนละโลก คนละสังคม ถึงจะมีชีวิตอยู่ก็ไม่ต่างกับการตายจากกัน คุณมีทุกอย่าง แต่ฉันไม่มีอะไรเลย เป็นผู้หญิงขายตัว ... โสเภณีที่คุณเคยว่าด้วยซ้ำ ใครจะไปคิดว่าคุณจะแคร์เด็กในท้อง ในเมื่อคุณสามารถหาเมียดีๆ มีหน้ามีตา ลูกที่เกิดกับเธอต้องเป็นเด็กที่ยอดเยี่ยม”สโรชาใจร้าวเหลือเกินเมื่อคิดภาพเขายืนเคียงหญิงอื่น“อย่าให้ฉันกับเด็กในท้องเป็นเรื่องลำบากใจของคุณเลย ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ เงินสิบล้านที่ให้มากก็มากพอแล้ว”“ผมไม่ได้ต้องการรับผิดชอบนะ”... เป็นเรื่องหน้าที่ ... หน้าที่อะไรล่ะ“ผมเป็นพ่อของแก”คนฟังน้ำตารื้น หยิบผ้าห่มคลุมโปง เขาต้องการแค่ลูกจริงๆ ด้วย ไม่เอ่ยถึงอนาคตเธอเลย“บัว...”เซอร์เกอยากจะพูดอะไรต่อ แต่สโรชาฝืนทำเสียงเรียบตัดบท“ฉันง่วง จะนอนแล้ว”“ราตรีสวัสดิ์ครับ”เขาได้ยินเสียงเธอพลิกกายแผ่ว สูดจมูกสั้นเหมือนคนเป็นหวัด ก่อนค่อยๆ ผ่อนเป็นลมหายใจยาวลึกสม่ำเสมอหนุ่มรัสเซียกำลังคิดหนัก เขาสะดุดตั้งแต่สมองตนถามเรื่องเรื่องหน้าที่... หน้าที่พ่อที่มีต่อลูกคือ
“แล้วเธอทำยังไงต่อ”มัณฑลีรับฟังโทรศัพท์จากเพื่อนด้วยใจลุ้นระทึก“ฉันหนีขึ้นห้องนอน กะว่าจะขังตัวเองอยู่คนเดียวสักหน่อย เขาดันไขกุญแจขึ้นมาได้ ตอนนี้อาบน้ำอยู่”“เรียกว่าหนีไม่พ้นแล้วว่าอย่างนั้นเถอะ”สโรชาถอนหายหายใจแทนคำตอบ ปรายตาดูกองเสื้อผ้าใหม่เขาที่อลันเพิ่งเอามาให้“อ๊ะ! ลีคุยโทรศัพท์แปร๊บนึงนะคะ คุณหนึ่งทานข้าวได้เลย”เสียงมัณฑลีหันไปบอกสามี“โทษที ฉันโทร.มากวนหรือเปล่านี่”เวลาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือบอกเวลาสองทุ่มเกือบครึ่ง“ไม่เป็นไรหรอก วันนี้คุณหนึ่งกลับช้า เลยกินข้าวเลท ปรกติเขาจะกลับมากินข้าวเย็นที่บ้าน ฉันเลยต้องรอ”สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เป็นข้อตกลงร่วมกันอย่างไม่ต้องมีคำพูดของสามีภรรยา สโรชาฟังแล้วอิจฉานิดๆ“ถามจริงๆ เถอะ ลีรู้สึกยังไงกับการมีคู่”... คู่ที่เกิดจากหัวใจตรงกัน ไม่ใช่จากอุบัติเหตุจนมีลูกอย่างเธอและเซอร์เก“ฉันไม่เคยนึกภาพเลยนะ ทั้งตอนที่ตัวเองเป็นแม่คนแล้วก็มีครอบครัว”“ไม่แปลกหรอก แต่ก่อนฉันก็ไม่เคยนึก”ในสังคมมีผู้หญิงมากไปที่สุนกกับการและการใช้ชีวิตอิสระ“ฉันยอมรับนะว่ากลัวการใช้ชีวิตคู่ ... กลัวความรัก เพราะอดีตฉันไม่ดีเลย”สโรชานึกแค่ว่าสักวันเมื่อแก่ตั
ช่วงเวลาที่สโรชาคิดว่าตัวเองสุขนั้นแสนสั้น หัวค่ำตัวก่อกวนใจก็กลับมา“กินข้าวหรือยัง อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม”ทำธุระทั้งเรื่องญามิลลากับธุรกิจเสร็จชายหนุ่มขับรถกลับมาเลย“ไม่ ฉันอิ่มแล้ว”เธอเพิ่งจัดการข้าวเย็นไปหมาดๆ คนงานร้านกลับไปหมดแล้ว บรรดาบอดี้การ์ดยังจอดรถเฝ้าเหมือนเดิม อลันอยู่ข้างนอกเมื่อเจ้านายกลับมา“ผมยังไม่ได้ กินอะไรเลย”เขาเอามือลูบท้องตาละห้อย“มีเงินก็ไปซื้อกินเองสิ โน่น! ขับไปไม่ไกลมีตลาดโต้รุ่ง”“ผมเพิ่งขับกลับมาเหนื่อยๆ นะ จะไล่ให้ไปอีกแล้วเหรอ”การได้ต่อล้อต่อเถียงกับเธอทำให้เขาสนุก ลืมเรื่องเครียดๆ ที่กรุงเทพฯได้เยอะ“งั้นใช้ลูกน้องคุณไปซื้อสิ ถ้ากลัวคุยกับเขาไม่รู้เรื่องก็เข้าเซเว่น อาหารแช่แข็งมีเมนูภาษาอังกฤษเพียบ”“อยากชิมฝีมือคุณมากกว่า ขนมยังทำอร่อย อาหารอย่างอื่นคงอร่อยด้วย”“ฉันไม่ทำกับข้าวอีกหรอก เหนื่อย! คุณแย่ขนาดใช้คนท้องเลยหรือยังไง”ใจสโรชาคิดว่ายังไงก็ได้ ... ขอให้ไล่เขาออกไปได้ไวๆ เธออยากอยู่เงียบๆ กับลูก“เอาล่ะๆ” เซอร์เกยอมแพ้ “เดี๋ยวผมทำแซนวิชกินเอง”ร่างสูงไปทางครัวเปิดตู้เย็นแล้วชะงัก ไม่มีขนมปัง เนย แยม หรืออาหารสำเร็จรูปเลย“ฉันไม่อยากให้ล
“บัว!”ดวงตาสีน้ำเงินเงยขึ้นสบเจ้าของชื่อ ใบหน้าสโรชาซีด“อยู่นิ่งๆ อย่าเพิ่งขยับนะเดี๋ยวลื่น ทิชชู่ๆ เช็ดพื้นเร็ว”มัณฑลีหยิบทิชชู่แถวๆ นั้น ก้มๆ เงยๆ เช็ดเศษขนมตกพื้น ศีรษะเพื่อนอยู่ระดับเดียวกับครรภ์ที่ยื่นออกมาชัดเจนของเธอพอดี“คุณบัว”เจตวัฒน์โอบวงแขนประคองเธอแน่นขึ้นเมื่อเห็นร่างว่าที่คุณแม่ท
สโรชาจึงมาฉุกคิดได้เธอไม่ได้ขออะไรเขา ... เบอร์โทร. อีเมลล์ หรือการติดต่อช่องทางใด การมาของเขาเหมือนดังความฝัน ... ลืมตาตื่นก็หายไปขาเพรียวพาเธอมาห้องนอน นั่งลง ... เครื่องปรับอากาศทำงานอย่างทรงประสิทธิภาพ นอกจากเย็นกายแล้วยังเย็นเยียบไปถึงหัวใจมือลูบหาไออุ่นจากคนเคยนอน แต่กลับเย็นเฉียบ เธอค้นหาต
‘Let’s.. read·– the mother– – goose’เลขาฯผมทอง หุ่นนางแบบของ คิริลล์ นาบาบคินนิ่วหน้ากับหัวข้ออีเมล์ปริศนา เปิดออกดูมีแต่เนื้อหานิทานกล่อมเด็กพื้นเมืองของอังกฤษเรื่อง ‘mother goose’“Mary,··· Mary,· quite·–·contrary, How– –·does· your–·– – garden grow? With····silver· bells·–·
“... นี่โรงพยาบาลนะ”สโรชาปราม เดาความปารถนาเขาออก“เราไม่ควรทำอย่างนี้”คนป่วยเล่นงานหลังใบหูซึ่งเป็นจุดอ่อนไหว เลือดกายสาวเริ่มร้อน ตัวไหวไปกับการแนบชิด“แล้วควรทำแบบไหนล่ะ”เขาพึมพำถามเหมือนละเมอ เชยใบหน้าเธอขึ้น มอบจุมพิตดูดดื่ม ลิ้นร้อนซอกซอนหาความหวานฉ่ำเย็นจากโพรงปาก สโรชาตอบโต้ตามสัญชาตญาณแ









![คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

