ปรารถนาอันตราย

เล่มนี้ไม่เหมาะสำหรับคนใจอ่อน ปิดประตู หรี่ไฟ ตรวจสอบให้แน่ใจว่าคุณอยู่คนเดียวอย่างสมบูรณ์ ความปรารถนาที่ไร้การควบคุม คือรวมเรื่องสั้นสำหรับผู้ที่อยากรู้อยากเห็นอย่างกล้าหาญ—ผู้ที่ชื่นชอบนิยายในแบบเดียวกับที่พวกเขาชอบความลับ: ดิบเถื่อน ต้องห้าม และไม่มีใครควรมายุ่งเกี่ยว แต่ละบทเผยให้เห็นความปรารถนาที่แตกต่างกันออกไป มืดมนและกล้าหาญยิ่งกว่าบทก่อนหน้า เส้นแบ่งครอบครัวเลือนราง ขอบเขตถูกทดสอบ กฎถูกละเมิดโดยไม่ขอโทษ หากจินตนาการของคุณมักจะล่องลอยไปในดินแดนที่สังคมสุภาพแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอยู่จริง ยินดีต้อนรับกลับบ้าน คุณได้รับคำเตือนแล้ว

“นี่! อย่ามายุ่งกับฉันนะ!” “บังเอิญอยากยุ่งซะด้วยสิ” “ปล่อยนะฉันรีบไม่มีเวลามาเล่นกับนายหรอก!” “หาอ๊ะอายอยู่เหรอ” กึก “อ๊ะอายอยู่ไหนนายรู้เหรอ” “รู้สิ” “ก็บอกมาสิว่าอ๊ะอายอยู่ไหน” “เอาตัวเข้าแลกสิ แล้วจะบอก” ทั้งคำพูดและมือที่กำลังลูบต้นขาของเธออย่างจาบจ้วงทำให้แสนดีดีดดิ้นอย่างไม่ยอม แต่เขายังลุกล้ำเธอด้วยการปัดรวบผมหลบทางเพื่อนฝังกลีบปากที่ต้นคอทางด้านหลัง

เขาเคยเป็นคนที่แสนดี แต่เพราะเธอ เขาจึงกลายเป็นผู้ชายอันตราย ถ้าเธอไม่ทิ้งเขาแล้ววิ่งตามหาอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง เขาก็ไม่ต้องเป็นคนใจร้ายในสายตาเธอ "มีใครเคยบอกไหมว่าเธอน่ารำคาญ"

พ่อเขาตายทำให้เธอกลายเป็นหม้าย เธอจึงเป็นของต้องห้ามที่เขาปรารถนาครอบครอง “คุณยั่วผม....”เสียงทุ้มแหบพร่า “ฉันอาบน้ำอยู่ดี ๆ ใครกันแน่ที่มาแอบดู”หน้าสวยผุดยิ้มจ้องมองอย่างท้าทาย “รู้ว่าดูทำไมไม่หนีล่ะ”สายตาคมจ้องมองมันเขี้ยวอยากตะครุบเหยื่อที่แสนจะเย้ายวน “หนีทำไมคะ ในเมื่ออยากอยู่ใกล้............”มือเรียวแตะลงหน้าอกแกร่งแผ่วเบาเผยอริมฝีปากอมชมพูเล็กน้อย “ให้ผมแทรกซึมเข้าไปในตัวคุณจะได้ใกล้แบบเนื้อแนบเนื้อ.......”กายแกร่งร้อนวูบวาบอยากกระสันทั่วกายอยากสอดใส่ความแข็งแกร่งให้เหยื่อตัวน้อยได้ลิ้มลอง แขนแกร่งโอบกระชับแน่นร่างกายแนบชิดมองสบตากันหวานเยิ้ม “คุณคงไม่อยากเป็นชู้กับแม่เลี้ยงใช่ไหมคะ”มือบางค่อย ๆ ดันหน้าแกร่งออกห่างสายตาเศร้า ชายหนุ่มนิ่วหน้าคลายอ้อมแขนออกช้า ๆ สถานะของผู้หญิงตรงหน้าคือเมียพ่อซึ่งเป็นแม่เลี้ยงของเขา สายตาหวานหลุบลงหันหลังเดินนวยนาดทิ้งน้ำหนักเท้าบั้นท้ายกลมโยกซ้ายขวาช่างเย้ายวน เขาจ้องมองไม่วางตากลืนน้ำลายลงคอหักห้ามใจ อิงอรหยิบเสื้อคลุมมาสวมใส่เอียงคอมองเขาเล็กน้อย “ของบางอย่างทำได้แค่ดู แต่แตะต้องไม่ได้ เพราะเป็นของ..ต้องห้าม”

“อื้อ... ปล่อยนะ” มือบางผลักไสเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกห่าง เทพประทานบดจูบลงไปใหม่ทำโทษคนแสนพยศ “อื้อ...” ฟ้าใสทุบแผ่นหลังแกร่งระรัว ไม่นานมือที่ทำร้ายเขาก็ถูกรวบเอาไว้ทั้งสองมือด้วยมือข้างเดียวของเขา “ทำร้ายผัวตัวเอง ไม่ดีนะคุณ” เทพประทานพูดอย่างยียวนกวนอารมณ์ “ไม่ใช่ คนบ้า” เธอสวนกลับอย่างทันกัน “งั้นผมจะทวนความจำของคุณ คุณนี่สมองปลาทองจริงๆ” ไม่พูดเปล่าแต่เขาฉกริมฝีปากลงซุกไซ้ซอกคอหอม ฟ้าใสผวา คืนนี้เธอจะได้นอนหรือเปล่านี่ “ฉันเหนื่อย ระบมไปหมดแล้ว คุณนี่ลามก โรคจิต มักมากที่สุด” “ก็ได้ ผมจะให้คุณพักสักสิบนาที” “ฮะ!!! อีตาบ้า ให้ฉันพักทั้งคืนไม่ได้เหรอ แล้วคุณก็ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันเพลียอยากนอน” “ถ้าจะนอนก็นอนกัน แต่ถ้าดิ้นอีกละก็ คุณโดนทำโทษแน่” “เผด็จการที่สุด” เธอค้อนให้คนเอาแต่ใจ “ผมมีนิสัยเสียอยู่อย่างนึง ของอะไรที่เป็นของของผม ผมจะหวงและไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวาย” คราวนี้เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนเธอชะงักไป

ราคะเร่าร้อน ความปรารถนาครอบงำ ความต้องการ...อยากได้ อยากครอบครอง ค่ำคืนมืดมิด สัมผัสคืบคลานปลุกเร้า การเสพสมสุขซ่าน ความกระสันที่ต้องการการปลดปล่อย ความกระหายที่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องได้รับการเติมเต็ม หมัวหวาง ราชันแห่งภูติผีปิศาจ ล่อลวงให้สตรีพานพบความปรารถนา เซียจื่อ กู่สังหารที่รับเพียงคำสั่งของผู้เป็นนาย ทว่าสิ่งที่แลกมาก็ต้องเร่าร้อนเท่าเทียม เยวี่ยอิ่ง เกิดมาพร้อมปานดอกโบตั๋นและกลิ่นหอมเย้ายวนในคืนจันทร์เสี้ยว ทว่าเงามืดคืบคลานยามค่ำคืนทำให้ใจสั่น เสวียนอู่ เครื่องสังเวยมนุษย์ที่ต้องแลกมากับความเต็มตื้นรุกเร้าจนหญิงสาวบิดเร่า จิ้งจอกพันปี รอคอยเพื่อให้เขากลับมาไม่ว่าจะกี่ชาติภพ ภาพวาดดอกสือซว่าน แทนความตายอันเป็นนิรันดร์ที่ไม่ว่าผู้ใดล้วนไม่อาจปฏิเสธที่จะได้ครอบครอง ในเรือนที่ปิดตาย ค่ำคืนเงียบงัน...เงามืดย่างกราย เรือนร้างที่เคยปิดตาย มีปริศนาที่รอวันเปิดเผย