ก็คิดว่าจะรัก

ก็คิดว่าจะรัก

last updateLast Updated : 2025-06-19
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
32Chapters
2.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"เมื่อเธอมีค่า…เขากลับมองข้าม เมื่อเธอเดินตาม…เขากลับละเลย แต่เมื่อเธอเข้มแข็งและก้าวไปเองได้ เขากลับหันมาเสียดาย…ในวันที่สายเกินไป"

View More

Chapter 1

CHAPTER 1 เรื่องผิดพลาด

كان صوت الماء المتساقط يتردّد من داخل الحمّام.

كان رائد وهاب يستحمّ.

الساعة الثالثة فجرًا.

لقد عاد للتوّ.

وقفت ليان جابر أمام باب الحمّام، ترغب في التحدّث إليه بشأن أمرٍ ما.

كانت متوتّرة، لا تدري إن كان سيوافق على ما ستخبره به أم لا.

وبينما كانت تفكّر في الطريقة المناسبة لبدء الحديث، سمعت فجأة أصواتًا غريبة من الداخل.

أنصتت جيّدًا، لتفهم أخيرًا أنّه كان يحاول أن يُريح نفسه وحده.

تتابعت أنفاسه المكتومة، كضرباتٍ ثقيلة متلاحقة تهوي على صدرها، فأحسّت بألم ينتشر في كيانها كالموج، يغمرها حتّى كادت تختنق.

كان اليوم ذكرى زواجهما، مرور خمس سنوات على زفافهما، ومع ذلك لم يجمع بينهما شيء كزوجين.

أ فحقًا يفضّل أن يُريح نفسه...على أن يلمسها؟

ومع ازدياد أنفاسه اضطرابًا، دوّى صوته المكبوت فجأة: "رانيا..."

كانت تلك الكلمة آخر ما تبقّى من صبرها، كسرت ما في داخلها من تماسك.

وضعت يدها على فمها كي لا تبكي بصوتٍ مسموع، ثمّ استدارت مسرعة، لكنّها تعثّرت في خطوتها الأولى واصطدمت بحوض الغسيل، فسقطت أرضًا.

"ليان؟" جاء صوته من الداخل، لم يزل لاهثًا، يحاول أن يبدو متماسكًا.

قالت وهي تتلعثم: "كنتُ أريد دخول الحمّام، لم أعلم أنّك تستحمّ..." كانت تكذب كذبة ركيكة، فيما تتشبّث بحافة المغسلة محاولةً الوقوف.

لكنّ الأرض كانت مبلّلة، وكلّما استعجلت ازدادت ارتباكًا. وحين وقفت أخيرًا، خرج رائد من الحمّام مرتديًا روبا أبيض غير مرتّب، لكنّ حزامه كان مشدودًا بإحكام.

"هل سقطتِ؟ دعيني أساعدك." قال وهو يمدّ يده نحوها.

ألمعت الدموع في عينيها، لكنها دفعت يده برفقٍ وحزم: "لا حاجة، أستطيع وحدي."

ثمّ كادت أن تنزلق مرّة أخرى، فعرجت تتعثّر وهي تفرّ هاربة إلى غرفة النوم.

نعم...تهرب، فهذه الكلمة ليست مبالغة أبدًا.

طوال السنوات الخمس التي قضتها زوجة لرائد، كانت دائمًا تهرب.

تهرب من العالم الخارجي، وتهرب من نظرات الناس الغريبة، وتهرب أيضًا من شفقة رائد وتعاطفه—زوجة رائد... عرجاء.

كيف لامرأةٍ عرجاء أن تليق برجل ناجح متألّق مثله؟

لكنّها كانت تملك يومًا ساقين جميلتين...

خرج رائد خلفها بصوتٍ لطيفٍ قلق: "هل تألمتِ؟ دعيني أرى."

"لا، لا بأس." قالت وهي تغطّي نفسها بالبطّانية، تخفي خجلها وارتباكها.

"حقًّا لا بأس؟" سألها بصدقٍ واهتمام.

"نعم." أجابت وهي تدير ظهرها له.

"ألن تذهبي إلى الحمّام؟"

"لم أعد أرغب، دعنا ننام." همست بصوتٍ خافت.

"حسنًا، بالمناسبة، اليوم ذكرى زواجنا. اشتريت لكِ هدية، افتحيها غدًا لترَي إن كانت تعجبك."

"حسنًا." أجابت بهدوء. كانت الهدية موضوعة عند رأس السرير، وقد رأتها بالفعل، لكنّها لم تكن بحاجةٍ إلى فتحها لتعرف ما بداخلها.

كان الصندوق كلَّ عام بالحجم نفسه، وفي داخله الساعة نفسها تمامًا.

وفي درجها، مع هدايا أعياد ميلادها، ترقد تسع ساعات متطابقة، وهذه هي العاشرة.

انتهى الحديث عند هذا الحدّ، أطفأ الضوء واستلقى، فيما امتلأت الغرفة برائحة رطبة من صابون الاستحمام. ومع ذلك، بالكاد شعرت هي بانخفاض الفراش، فسريرهما ذو المترين، تنام هي عند هذا الطرف، ويستلقي هو عند أقصى الطرف الآخر، والمسافة بينهما تتّسع لثلاثة أشخاصٍ آخرين.

لم يتحدّث أيّ منهما عن رانيا، ولا عمّا حدث في الحمّام، كأنّ شيئًا لم يكن.

تمدّدت جامدة، وحرارة الدموع تلسع عينيها.

رانيا...رانيا قاسم، زميلته في الجامعة، حبيبته الأولى، ومعبودته.

حين تخرّجا، سافرت رانيا إلى الخارج، وافترقا. انهار بعدها رائد، وغرق في الشراب.

كانت ليان زميلته منذ المدرسة الإعدادية.

تعترف بأنّها أحبّته منذ ذلك الحين، بصمتٍ وخجل.

في ذلك الوقت، كان هو فتى المدرسة الوسيم، الطالبَ المتفوّق الباردَ الطباع.

أمّا هي، فكانت طالبةَ فنون، جميلة، لكنّ الفتيات الجميلات كثيرات، وفي عالم مدرسيّ تُقاس فيه القيمة بالدرجات وحدها، لم تكن طالبةُ الفنون لافتة إلى ذلك الحدّ، بل إنّ البعض كان يحمل تجاهها شيئا من التحامل.

فبقي حبّها سرًّا لا يُقال، يخصّها وحدها، لم يخطر ببالها يومًا أنّها ستقف أمامه يومًا ما.

إلى أن عادت، بعد تخرّجها من معهد الرقص لقضاء العطلة الصيفية في بيتها، فالتقت به، منهارًا لا يقوى على النهوض.

في تلك الليلة، كان سكرانًا، يمشي مترنّحًا في الشارع، وعندما همَّ بعبور الطريق دون النظر إلى الإشارة، انطلقت سيارة مسرعة. وكانت هي، التي تتبعه بقلق، مَن دفعته بعيدًا، لتصطدم هي بالسيارة بدلاً عنه.

كانت راقصة موهوبة، حصلت على قبول لمتابعة الدراسات العليا.

لكنّ تلك الحادثة تركت ساقها مصابةً بعرج دائم.

ولم تَعد قادرة على الرقص أبدًا.

بعدها أقلع هو عن الشرب، وتزوّجها.

كان يشعر تجاهها بالذنب إلى الأبد، ويظلّ ممتنّا لها إلى الأبد، ويتحدّث معها دائمًا بصوت خافت لطيف، ببرودٍ ثابت. وكان يغمرها بالهدايا والمال.

لكنّه، وحده الشيء الذي لم يمنحه إيّاه: لم يحبّها يومًا.

ظنّت أنّ الزمن سيذيب الجليد بينهما، لكنّها كانت ساذجة.

لكنّها لم تتخيّل قط أنّه، بعد مرور خمس سنوات، ما زال اسم "رانيا" محفورًا في قلبه بهذا العمق، حتّى في لحظاته الخاصّة، لا يزال ينادي بهذا الاسم ذاته.

وفي النهاية...كانت هي الساذجة، كانت هي الطيّبة أكثر ممّا ينبغي.

لم تنم تلك الليلة.

ظلّت تحدّق في بريدها الإلكتروني، في تلك الرسالة التي قرأتها مائة مرّة.

عرض قبولٍ من جامعةٍ في الخارج لدراسة الماجستير. وكانت تنوي أن تسأله الليلة إن كان يوافق على سفرها.

لكن يبدو أنّها لم تعد تحتاج إلى سؤاله.

خمس سنواتٍ من زواج بارد، وليال لا تنتهي من الوحدة، صارت الآن تُعدّ أنفاسها الأخيرة.

حين استيقظ، كانت تتظاهر بالنوم. سمعته في الخارج يقول للخالة سعاد: "لديّ اجتماع الليلة، قولي لسيّدتي ألا تنتظرني، فلتنَم باكرًا."

ثمّ عاد يتفقدها قبل أن يغادر، وهي ما زالت تحت الغطاء، ودموعها قد بلّلت الوسادة.

كان في العادة، حين يذهب إلى الشركة، يجد ثيابه التي اختارتها له مسبقًا موضوعة بجانبه.

لكنّها اليوم لم تفعل ذلك.

فذهب إلى غرفة الملابس، واختار ثيابه بنفسه ثم غادر إلى عمله.

حين خرج، فتحت عينيها، تشعر بثقل في جفنيها.

رنّ منبّه الهاتف، الوقت المخصّص لدراسة اللغة الإنجليزية.

ومنذ زواجها، وبسبب إصابة ساقها، أمضت تسعين في المائة من وقتها حبيسة المنزل. لم تَعُد تخرج، وصارت تقطّع يومها إلى فترات صغيرة، تبحث في كل منها عمّا يشغلها وحدها.

أغلقت المنبّه، وبدأت تتصفّح التطبيقات بلا هدف.

ذهنها مشوّش، لا تركّز في شيء.

إلى أن ظهر أمامها فجأة مقطع فيديو على إنستغرام.

الوجه مألوف للغاية...

نظرت إلى اسم الحساب: رانو سي سي.

هذا زمن الخوارزميات فعلاً...

تاريخ النشر: البارحة.

ضغطت على الفيديو، فتعالت موسيقى صاخبة، وصوت يقول: واحد، اثنان، ثلاثة، مرحبًا بعودة رانيا! نخبكم!

وكان الصوت... صوت رائد.‬

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
32 Chapters
CHAPTER 1 เรื่องผิดพลาด
อัญญานั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง มือเรียวยังกำแน่นกับซองเงินเล็กๆ ที่เธอเพิ่งได้มาจากค่าจ้างงานพิเศษในสัปดาห์นี้ คิดอยู่ว่าจะนำไปฝากหรือนำมาใช้เสียงประตูไม้เก่าๆ ถูกผลักเข้ามาพร้อมเสียงถอนหายใจหนักของหญิงวัยกลางคน อัญญาหันไปมองแม่ของเธอที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอก ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยความเหนื่อยล้ากับดวงตาที่เริ่มแดงก่ำบอกทุกอย่างโดยไม่ต้องเอ่ยปาก“อัญญาลูกอยู่บ้านเหรอ” วิภามีสีหน้าตกใจเล็กน้อย ปกติลูกสาวจะอยู่หอพักมากกว่า หรือไม่ก็ออกไปทำงาน“อืม” เสียงตอบเบาๆ ของอัญญาดังมาจากมุมห้อง เธอยังไม่เงยหน้าขึ้นจากซองเงินในมือ“แม่ เอ่อ แม่ขอยืมเงินหน่อยนะลูกสักห้าพันก็พอ” แม่เดินเข้ามาใกล้ หย่อนตัวลงนั่งข้างๆ“แม่จะเอาไปทำอะไรเหรอคะ” อัญญาถามทั้งที่คำตอบเธอรู้ดีอยู่แล้ว“ก็ไปต่อลมหายใจนิดหน่อยน่ะลูกเมื่อวานเกือบได้อยู่แล้วเชียวขาดอีกนิดเดียวจริงๆ คราวนี้แม่เห็นทางเลยนะ มันต้องได้แน่ๆ”อัญญานิ่งเธอไม่พูดอะไรอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ พูดด้วยเสียงเรียบ“แต่หนูก็เพิ่งให้แม่ไปเมื่อสองวันก่อนเองนะคะ แม่ก็พูดแบบนี้…”“โอ๊ย อีอัญญาอย่ามาทำเป็นพูดประชดกูสิ เอ่อ แม่ก็แค่อยากให้เรามีชีวิตดีขึ้น จะได้ไม่ต
Read more
CHAPTER 2 ครั้งแรกที่เจอกัน
นินนี่คิดจะเอาอัญญาไปส่งถึงห้อง VIP ที่ผู้ชายที่ได้ซื้อตัวของอัญญาไว้รออยู่ด้านใน ถ้าคนที่ไม่เคยมาผับแห่งนี้จะไม่รู้ว่าห้องพวกนั้นมีไว้ทำอะไร ทั้งยังพื้นที่ที่ค่อนข้างมีความส่วนตัวสูงและห้องนั้นก็มีเตียงอยู่ด้านในคนที่จะเข้าไปได้ต้องมีเงินมากพอสมควรเพราะห้องที่นี่คืนละหลายแสน เรียกได้ว่าถ้าไม่รวยจริงก็โง่จนต้องมาเข้าพักในห้องแบบนี้ ทั้งที่พาไปตามโรงแรมห้าดาวคืนละไม่กี่พันก็ได้ แต่นินนี่กลับเข้าใจผิดว่า ลูกน้องของคนที่มารับคือพวกของมาเฟียเถื่อนปลายแถว ที่เธอเคยเห็นเดินเข้าออกคลับเดียวกันบ่อยๆ‘แบบนี้ยิ่งดีให้มันเข้าใจผิดกันไปใหญ่เลยฉันแค่ป้อนเหยื่อ ส่วนใครจะเป็นคนกินก็ไม่ใช่เรื่องของฉันแล้ว’เธอหัวเราะเบาๆ อย่างพอใจโดยไม่รู้เลยว่าไฟที่เธอก่อขึ้น กำลังจะลามกลับมาเผาเธอเองในไม่ช้าสมชายมองหญิงสาวตรงหน้าเด็กแบบนี้ทำไมเจ้านายถึงถูกใจ ผู้หญิงมีตั้งเยอะแยะสงสารสวยสาวหน้าหวานคนนี้ แต่คนนี้ไม่ใช่สเปกเจ้านายเลย“ผมมารับคุณอัญญาครับ”“คนนี้เลยค่ะ” นินนี่รีบผลักเพื่อนที่หลบอยู่ด้านหลังให้มายืนด้านหน้าของเธอแทน“สะ สวัสดีค่ะ”“ตามผมมาครับ”อัญญาที่เดินตามเขามาถึงที่ห้องที่ด้านหน้ามีบอ
Read more
CHAPTER 3 ข้อเสนอ
แสงแดดเช้าตกกระทบผ่านผ้าม่านโปร่งในห้องสวีทสุดหรู เสียงลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอข้างกายบัดนี้เงียบไปแล้ว ไลอ้อนลืมตาช้าๆ พลิกตัวอย่างเคยชินจะคว้าเอวบางเข้ามากอด แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าไม่มีใครอยู่บนเตียงไม่มีร่างบางที่เขาควรจะได้เห็นในอ้อมแขนไม่มีแม้แต่กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่เธอใช้เขาลุกขึ้นนั่งกวาดตามองไปรอบห้องอย่างไม่เชื่อสายตา เสื้อผ้าของเธอหายไปหมดแล้วราวกับไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนมาอยู่ตรงนี้เมื่อคืนนี้เลยด้วยซ้ำบนโต๊ะไม่มีโน้ตไม่มีข้อความไม่มีคำลาไร้ซึ่งร่องรอยใดๆ ยกเว้นความรู้สึกบางอย่างที่ยังติดค้างอยู่ในใจเขา เขากัดกรามแน่นแววตาเรียบนิ่งค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชา“หนีไปเงียบๆ แบบนี้คิดว่าฉันจะไม่รู้สึกอะไรเหรอ เหมือนโดนฟันแล้วทิ้งเลย” เขาพึมพำกับตัวเองมองเงินที่วางไว้บนซึ่งมันหายไปแล้วปกติเขาจบไม่ผูกมัดไม่สานต่อ แต่กับคนนี้ทำเหมือนเขาไม่มีค่าหลายวันผ่านไปแล้วในเมื่อหญิงสาวไม่คิดเรียกร้องเขาจึงเลิกตาม ไลอ้อนปรากฏตัวที่ออฟฟิศในชุดสูทเรียบหรูเช่นเคย แต่แววตาที่เคยนิ่งขรึมกลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่ปิดไม่มิด“เคนเอกสารที่ให้เตรียมล่ะ?” เสียงเขาแข็งกร้าวผิดจากปกติ“อะ...เอ่อ อ
Read more
CHAPTER 4 ของเล่นราคาแพง
นินนี่นั่งจ้องใบหน้าของเพื่อนสาวด้วยความแปลกใจ คืนนั้นแทนที่อัญญาจะต่อว่าเธอแต่กลับไม่ใช่ แถมยังบอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด“ใช่ๆ ใครจะเลวถึงขนาดส่งเพื่อนไปขายตัว”นินนี่รีบแก้ตัวทันที แปลกใจกับท่าทีของอัญญา“ไม่เป็นไรหรอกเรื่องเข้าใจผิดนะ” เธอพยายามมองโลกในแง่ดี“นั่นกระเป๋าคอคเลคชั่นล่าสุดเอามาจากไหน” นินนี่เพิ่งสังเกตว่าเพื่อนเริ่มของแบรนด์เนม ใบหน้าดูมีความสุขกว่าแต่ก่อน ตอนนั้นคิดว่าสวยแล้วตอนนี้ดูมีความเป็นลูกคุณหนูขึ้นมาอีก“อัญญาครับพี่ซื้อของมาฝาก” นัทหนุ่มรุ่นพี่ที่รู้จักกันมาตั้งแต่เรียนปีหนึ่ง เดินเข้ามาทักทายและยื่นของให้อัญญาด้วยท่าทีเขินอาย“ขอบคุณค่ะพี่นัท” เธอรับของมาหากบางสิ่งมีมูลค่าเธอปฏิเสธ เพราะมันไม่เหมาะกับเธอสักเท่าไรของแพงแบบนั้นสมควรที่คนอื่นจะได้รับมากกว่าเธอ“เย็นนี่ว่างไหมครับพี่ว่าจะชวนไปดูหนัง” นัทรีบก้มหน้าเพราะกลัวว่าคนตรงหน้าจะเห็นว่าเขาเขินอายแค่ไหน“อัญญาไม่ว่างเลยค่ะต้องขอโทษด้วยนะคะ” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนมาชวนออกเดต“อัญญาเขาไม่ว่างเพราะตอนนี้หัวใจไม่ว่างแล้วนะ ไม่เห็นเสื้อผ้าของใช้เหรอของแพงทั้งนั้น!” นินนี่เอ่ยขึ้นแต่มันไม่ช่วยทำให้อะไรดีขึ้นเ
Read more
CHAPTER 5 ผู้ชายในฝัน...ฝันร้าย
เสียงดนตรีในผับดังอื้ออึง แต่ในมุมมืดของโซฟาตัวหนึ่งชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตดำเพียงแค่จ้องแก้วเหล้าตรงหน้าเงียบๆไลอ้อนกระดกวิสกี้ในมือขึ้นจิบอีกครั้ง แอลกอฮอล์ไหลผ่านลำคอ แต่กลับไม่สามารถทำให้เขารู้สึกดีขึ้นได้เลยตั้งแต่เดินออกจากเพ้นท์เฮาส์เขาก็พยายามคิดว่าเขาต้องไม่รู้สึกต้องใจแข็ง ต้องทำให้อัญญารู้ว่าเขาไม่คิดอะไร ไม่ผูกพันไม่หวั่นไหวเสียงส้นสูงเดินเข้ามาใกล้ ก่อนที่หญิงสาวในชุดรัดรูปจะนั่งลงข้างๆ ส่งสายตาเชิญชวนอย่างเปิดเผย“มากับใครคะคืนนี้ หรือมาคนเดียว?” เธอเอ่ยเบาๆ พร้อมวางมือลงบนต้นขาของเขาไลอ้อนเหลือบตามองเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะยกมือขึ้นจับข้อมือเธอออกอย่างสุภาพ“ไม่” เขาตอบเรียบๆ แล้วหันกลับไปมองแก้วเหล้าตรงหน้าเหมือนเดิม“ไม่ให้นั่งด้วยหรือคืนนี้ไม่มีใครมาด้วย?” เธอยังทำใจดีสู้เสือเพราะรู้จักคนตรงหน้าว่าเขาคือใคร ผู้หญิงก็อยากทอดกายให้เขา“ออกไปให้ห่างจากผม”หญิงสาวชะงักก่อนจะยิ้มแห้งๆ แล้วลุกเดินจากไปเงียบๆ“กูไม่ควรรู้สึกกับเธอ” เขาพึมพำกับตัวเองเสียงเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงเบสของเพลงแต่ต่อให้ไม่ควรต่อให้พยายามหนีมากแค่ไหน ใจเขาก็ยังเผลอกลับไปอยู่
Read more
CHAPTER 6 พลาดจนได้
ช่วงหลายวันมานี้อัญญารู้สึกแปลกกว่าปกติบางวันตื่นมาแล้วเวียนหัวบางมื้ออยู่ดีๆ ก็รู้สึกคลื่นไส้แม้จะยังไม่ได้กินอะไรเลย ความเหนื่อยล้าที่เคยคิดว่าเกิดจากการพักผ่อนไม่พอกลับไม่หายไปเสียทีทั้งที่เธอก็พยายามดูแลตัวเองอย่างดีจนกระทั่งวันหนึ่งขณะที่เธอยืนอยู่หน้ากระจก เตรียมจะออกไปซื้อของในตลาดภาพสะท้อนของตัวเองในเงากระจกกลับเบลออย่างกะทันหันแล้วทุกอย่างก็มืดลงเพียงชั่วพริบตาเธอหน้ามืดและนั่นก็เป็นจุดที่ทำให้เธอตัดสินใจเดินเข้าไปโรงพยาบาลในวันถัดมา“น่าจะเป็นแค่โลหิตจางหรือไม่ก็พักผ่อนไม่พอ” เธอบอกตัวเองเบาๆ ขณะนั่งรอผลตรวจแต่ในใจกลับไม่สงบเอาเสียเลยเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ความกังวลเริ่มเกาะกินทุกความคิดจนกระทั่งคุณหมอเดินกลับเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ และรอยยิ้มที่อ่อนโยนอย่างคนกำลังจะบอกข่าวบางอย่าง“คุณอริญดา คนไข้ตั้งครรภ์ได้ประมาณหกสัปดาห์แล้วนะคะหมอยินดีด้วย”เธอชะงักเหมือนสมองดับวูบไปเพียงเสี้ยววินาทีเสียงในห้องเหมือนเงียบลง เธอไม่ได้ยินเสียงผู้คนด้านนอกที่เคยได้ยินลอดมา“อะไรนะคะ?” เธอถามซ้ำแทบไม่มั่นใจว่าได้ยินถูกหรือเปล่า“คนไข้กำลังจะเป็นคุณแม่ค่ะ”เธอนั่งนิ่งน้ำเสียงของหมอย
Read more
CHAPTER 7 หวังรวยทางลัด
ไลอ้อนที่ได้ยินว่าแม่ของอัญญามาหาตัวเองก็ยอมให้เข้าพบ เพราะเขาได้ยินมาว่าช่วงนี้หญิงสาวกลับไปอยู่ที่บ้านเลยอาจจะมีปัญหาอะไรที่ไม่กล้าบอกเขาก็ได้ภายในห้องทำงานที่เงียบเสียงของแม่อัญญาดังขึ้นอย่างแน่วแน่ท่ามกลางบรรยากาศที่อึดอัดเหมือนมีพายุรอวันปะทุ“คุณทำลูกฉันท้องหน้าตาก็ดีพอได้ลูกฉันแล้วไม่รับผิดชอบ”คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่ากลางใจเขา ร่างสูงที่ยืนอยู่ถึงกับชะงักดวงตาคมกริบฉายแววตกใจเพียงแวบเดียวก่อนจะถูกแทนที่ด้วยแววเย็นชาและขุ่นเคือง“คุณว่าอะไรนะ?” น้ำเสียงเขาเรียบเย็นแต่ทุกถ้อยคำแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุอยู่ภายใน“ลูกฉันท้องกับคุณและคุณต้องรับผิดชอบมัน” แม่ของอัญญาย้ำอีกครั้ง โดยไม่มีทีท่าว่าจะถอยสิ่งที่ต้องการเลยก็คือเงิน“รับผิดชอบงั้นเหรอ? ผู้หญิงบางคนก็ยังไม่เลิกใช้วิธีเก่าๆ แบบนี้สินะอยากรวยทางลัดก็แค่แกล้งท้องพอผูกมัดสำเร็จก็ได้ใช้ชีวิตสุขสบาย” เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ไม่น่าขำแววตาของเขาแข็งกระด้างขึ้นทุกขณะหัวใจรู้สึกถูกหักหลังและถูกเล่นงานอย่างเจ็บแสบ แม้จะยังไม่มีหลักฐานใดพิสูจน์ แต่ความไม่ไว้ใจนั้นพุ่งทะยานจนยากจะควบคุม“ฉันไม่ใช่คนที่จะยอมให้
Read more
CHAPTER 8 หวงตัวทำไม?
เสียงประตูเพ้นท์เฮาส์ปิดลงอย่างเงียบเชียบ อัญญายืนพิงบานประตูอยู่พักใหญ่ ดวงตาหม่นเศร้าเหมือนคนหมดแรงแม้ใบหน้าจะเรียบนิ่ง แต่หัวใจของเธอกลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ คำพูดของแม่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงก้องอยู่ในหัว“กลับไปหาผัวมึงซะ และอย่ามาให้กูเห็นหน้าอีก”เธอไม่รู้ว่าเธอทำผิดอะไรไม่รู้เลยว่าตัวเองเคยเป็นลูกที่เลวร้ายขนาดไหนเธอเพียงแค่อยากกลับไปกอดแม่ คนที่เธอคิดถึงเสมอ ไม่ว่าจะห่างไกลกันเพียงใด อยากหลบไปให้ไกลจากคนใจร้ายคนนั้นแต่เธอไม่มีที่ไปแต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นคำพูดเย็นชา กับสายตาไร้เยื่อใยที่แทงลึกเข้ามาในหัวใจ อัญญาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องที่แสนเงียบงันเพ้นท์เฮาส์สุดหรูไลอ้อนซื้อไว้ให้เธอ ตั้งแต่วันที่เขาอยากให้เธอได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างสบาย แต่ในเวลานี้แม้ที่นี่จะหรูหราแค่ไหน กลับให้ความรู้สึกว่างเปล่าอย่างน่าหวาดหวั่นเธอกอดตัวเองแน่นพยายามหาคำตอบว่าทำไมแม่ถึงต้องใจร้ายกับเธอมาตลอด ทั้งที่เธอก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่อยากเป็นที่รักของแม่ไม่ใช่คนอื่น ไม่ใช่ศัตรูเธอหลับตาลงและเงียบงันอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้น้ำตาหยดลงบนฝ่ามือโดยไม่ต้องการซ่อนมันอีกต่อไป“แม
Read more
CHAPTER 9 หวังดีประสงค์ร้าย
ในห้องพักที่ไร้เสียงเพลงหรือแสงไฟใดๆ นอกจากแสงสีเหลืองนวลจากโคมข้างเตียง บรรยากาศหลังผ่านช่วงเวลาอันเร่าร้อนกลับเงียบงันราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นไลอ้อนหยิบกางเกงขึ้นมาใส่อย่างลวกๆ ก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ยังนอนอยู่บนเตียง ดวงตาเขาไม่หลงเหลือแม้แต่ความอ่อนโยนที่เคยมีให้“เธอมันก็ไม่ต่างจากผู้หญิงทั่วไปคิดจะจับฉันด้วยลูกสินะ?” น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบอัญญาชะงักไปทันทีดวงตาเบิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปมองเขาด้วยสายตาเจ็บลึกในหัวใจ“อัญญาไม่เคยคิดแบบนั้นเลยไม่เคยคิดจะผูกมัดอะไรคุณเลยไลอ้อน แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่า...” เสียงของเธอเบาจนแทบแผ่วหายแต่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจเขาหัวเราะเบาๆ แบบเยาะเย้ยก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อ“อย่ามาทำเป็นใสซื่อ เธอรู้ไหมว่าฉันเจอเรื่องแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว คิดว่าฉันทึ่มพอจะไม่รู้ว่าเธอจงใจปล่อยให้ท้องเพราะอะไร”น้ำตาของอัญญาคลอหน่วยเธอพยายามฝืนกลั้นไว้ไม่ให้ไหลลงมา แต่เสียงหัวใจกลับเต้นแรงราวจะระเบิดพยายามปกปิดเรื่องที่ตั้งท้องแต่เขารู้จนได้“แต่อัญญาก็ไม่เคยคิดจะเรียกร้องไม่เคยคิดจะขออะไรเกินจากที่เราตกลงกันเลยสักครั้ง”“แล้วเธอท้องได้ยังไง
Read more
CHAPTER 10 ปล่อยให้รอ
โรงพยาบาลเอกชนอัญญานั่งเงียบๆ อยู่มุมหนึ่งของห้องตรวจเธอสวมชุดเดรสหลวมสีครีม มือเรียวบางวางบนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเพียงเล็กน้อย แววตาเธอทอดมองนาฬิกาที่ผนังห้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าวันนี้เธอนัดฝากครรภ์กับคุณหมอและบอกไลอ้อนให้มาด้วย แต่เธอนั่งรอจนเวลาผ่านไปชั่วโมงเขาก็ยังไม่โผล่หน้ามา สองชั่วโมงผ่านไปช้าๆ แต่หัวใจของเธอกลับยิ่งหนักอึ้งเขาไม่มาเสียงในหัวเตือนเธอซ้ำๆ แต่เธอยังพยายามปลอบตัวเองบางทีเขาอาจจะติดธุระ บางทีเขาอาจกำลังเร่งมา บางทีแต่ในที่สุดความจริงก็ค่อยๆ กระซิบด้วยความเย็นเยียบว่าเขาเลือกที่จะไม่มาเธอส่งข้อความไปเขาไม่อ่านไม่ตอบ โทรไปไม่รับสายและไม่มีคำตอบใดๆ ออกจากปากของเขาอัญญาหยัดกายขึ้นอย่างเชื่องช้าเมื่อได้ยินเสียงพยาบาลเสียงครั้งที่สี่ ดวงตาเริ่มแดงก่ำแม้จะยังไม่มีหยดน้ำใสหล่นลงมา เธอเดินเข้าไปยังห้องรับฝากครรภ์ด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นอย่างคนที่ไม่มีอะไรให้คาดหวังอีกต่อไปไม่มีมืออุ่นๆ ของเขาคอยกุม ไม่มีเสียงปลอบประโลมมีเพียงเธอกับหัวใจที่แตกสลายเงียบๆ อยู่ข้างในคุณแม่มือใหม่ต่างพากันมาฝากครรภ์ โดยมีสามีคอยอยู่เคียงข้างแต่เธอไม่มีใครอัญญานอนบนเตียงตรวจจับชายกระโปร
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status