ผมอยากเล่าแบบคนที่เพิ่งอ่านจบและยังตื่นเต้นกับบรรยากาศ—ในหน้าสุดท้ายตัวเอกถูกทิ้งไว้ในสภาพบอบช้ำมาก แต่มีสัญญาณหลายอย่างทั้งการหายใจ การมีคนคอยช่วย และภาพการออกเดินทางต่อที่บอกเป็นนัยว่าเรื่องยังไม่จบแบบสมบูรณ์ตรงนั้น ฉากมันฉายภาพความสูญเสียและการเปลี่ยนแปลงอย่างหนัก แต่ก็ไม่ใช่การปิดฉากด้วยความตายแบบเด็ดขาดเหมือนฉากการลาจากใน 'The Last of Us' ที่ทิ้งความเงียบแบบจงใจ
บทบาทของ Father Daniel Flynn ก็หนักแน่น—เขาเหมือนตัวกลางที่พยายามชดเชยอดีตบางอย่าง ขณะที่ Billy Lee ตัวร้ายที่มีเสน่ห์แบบมืดมนคอยผลักดันเหตุการณ์ให้รุนแรงขึ้น สุดท้าย Miles Miller พนักงานโรงแรม แม้จะดูเป็นตัวประกอบแต่บทของเขาไต่ระดับจนกลายเป็นกุญแจสำคัญ ฉากในโถงโรงแรมและการเผชิญหน้าระหว่างกลุ่มเหล่านี้แสดงให้ผมเห็นว่าการเขียนตัวละครที่ดีไม่จำเป็นต้องเป็นฮีโร่ชัดเจน แค่แต่ละคนมีความจริงจังพอ ก็ผลักดันเรื่องราวได้อย่างทรงพลัง