ข้าก็แค่ฝึกวิชาหนึ่งแสนปี สรุปเนื้อเรื่องสั้นๆ ให้เข้าใจง่ายได้ไหม

โปรแกรมเมอร์หญิงทะลุมิติเข้าไปในยุคโบราณเพื่อทดสอบระบบล้านตำลึงที่ตนมีหน้าที่ดูแล นางเข้าไปอยู่ในร่างของหญิงสาวสติไม่ดีที่ถูกครอบครัวสามีกดขี่ มีสามีพิการและลูกสองคน ต้องอาศัยอยู่ในครอบครัวสามีอย่างยากลำบาก นางจึงใช้ระบบเพื่อช่วยให้สามีและลูกๆ ได้ใช้ชีวิตที่ร่ำรวยและสุขสบาย

รสกลมกล่อม สดชื่นมาก น้ำหวานถูกดื่มจนหมดก่อนจะเติมใส่อีกครั้ง และแล้วมื้อนั้นก็จบลงพร้อมกับความตึงเครียดเข้ามาปกคลุม "เจ้าไปเรียนรู้วิชาทำอาหารพวกนี้มาจากไหน" "เอ่อ ช่วงนี้ข้าชอบอ่านหนังสือ เลยได้เรียนรู้วิธีการทำอาหารจากในนั้น" เธอก้มหน้าซ่อนไว้ ไป๋หู่เองก็ไม่ได้คาดคั่นเอาความต่อ มือหนายื่นไปจับแก้วน้ำผลไม้ ถึงจะไม่มีกลิ่นหอมเท่าชาที่กินประจำ แต่มีเอกลักษณ์ทั้งของคาวและของหวาน เห็นทีต้องเก็บนางไว้ใกล้ตัว "เจ้ามีฝีมือดีเช่นนี้ก็ทำอาหารให้ข้ากินซะ" "ห๋า แล้วท่านกวงจิ้งล่ะคะ" "เหวินเซียวแจ้งให้กวงจิ้งหยุดทำอาหารให้ข้าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปแต่ยังทำให้เซียนคนอื่นตามปกติ และเลื่อนขั้นให้นางเป็นแม่ครัวของที่นี่แทน" อีกฝ่ายเรียกคนสนิทและสั่งการไป "ขอรับ" ทั้งสามมองตาโตไม่นึกว่านอกจากไป๋หู่แล้วจะมีคนอื่นอยู่อีก "เจ้าจะใช้ครัวที่นี่ก็ได้ข้าไม่ว่าอะไร" ชายหนุ่มลุกขึ้นเต็มความสูง "ค่ะ" "จริงสิ เจ้าชื่ออะไร" "เฟ่ยเฟ่ยค่ะ" หญิงสาวช้อนสายตาตอบนัยน์ตาเป็นประกาย ไม่ว่ายังไงเทพไป๋หู่ก็ยังเป็นคนที่เธอชื่นชอบ

จากองค์หญิงใหญ่ผู้สูงศักดิ์ กลายเป็นสตรีชาวไร่ชาวสวนครอบครัวยากจน โชคดีที่ยังมีตำราพิเศษและแมวดำแสนน่ารักคอยช่วยเหลือ ปฏิบัติการหาเงินเพื่อจุนเจือครอบครัวจึงเกิดขึ้น! นางคือองค์หญิงใหญ่ หมิงจู ผู้สง่างาม แต่เพราะวาสนานี้สั้นนัก มารดาแท้ๆตายจาก บิดาไม่รักใคร่ ซ้ำยังสั่งโบยนางจนตาย แต่เหมือนด่านเคราะห์ครานี้จะยังไม่จบไม่สิ้น นางเกิดใหม่ในร่างของ ไป๋เยว่ซิน หญิงสาวที่ใช้ชีวิตอยู่ในชนบทกับครอบครัวที่ยากจน นอกจากต้องหาทำกินเลี้ยงปากท้องแล้ว นางยังจะต้องสู้รบปรบมือกับคนชั่วที่จ้องจะเอาเปรียบตนอีกชีวิตนี้ไม่ง่ายเลย ดูแล้วสวรรค์ยังคงไม่พอใจในความลำบากของนาง จึงส่ง หยางซี แม่ทัพใหญ่ตระกูลหยาง เข้ามาพัวพันกับนาง ยิ่งนางไม่อยากเจอเขา เขาก็ยิ่งมาปรากฏตัวใต้ครรลองสายตาของนางอยู่ตลอดเวลา และเส้นทางชีวิตของไป๋เยว่ซินต้องวนกลับเข้าไปในวังวนของราชสำนักอีกครั้ง อีกทั้งยังมีเรื่องราวที่นางและหยางซีต้องจัดการอีกหลายเรื่อง ทั้งการตายอย่างเป็นปริศนาของมารดาหยางซีและการกลับมาของมารดาไป๋เยว่ซินซึ่งมีที่มาที่ไปไม่ชัดเจน สุดท้ายแล้ว พวกเขาจะพบคำตอบด้วยตนเองหรือว่าต้องใช้ตำราพิเศษและเจ้าแมวดำคอยช่วยกันนะ?

อวี้หลานต้องทะลุมิติมาในหนังสือนิยาย ที่ชีวิตนางเอกรันทดน่าสงสาร ทั้งเรื่องเอาแต่ร้องไห้และอยากจบชีวิตตัวเอง เฮ้อ! นี่ฉันต้องกลายมาเป็นนางเอกที่นักอ่านต่างสาปแช่งคนนั้นเหรอเนี่ย บ้านเก่าทรุดโทรม ข้าวสารก็มีแค่ก้นหม้อ เห็นอนาคตชีวิตตัวเองแล้วอวี้หลานก็อยากจะกระโดดลงแม่น้ำ เผื่อจะได้กลับไปยังโลกเดิม แต่ใครจะคาดคิดว่าเงินในถุงจู่ ๆ จะเพิ่มขึ้น จาก 1 อีแปะ กลายเป็น 3 อีแปะ กลายเป็น 10 ตำลึง อวี้หลานมองหน้าสามีสลับกับถุงเงินที่แขวนข้างเอว ยิ่งบุรุษผู้นี้มีความสุขมากเท่าไรเงินในถุงก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น 🪙 : ท่านพี่ข้าทำขนมไว้ให้ท่านกินคู่กับน้ำชาระหว่างอ่านหนังสือ ท่านพี่ข้านวดให้ดีหรือไม่ ท่านพี่ร้อนหรือไม่ข้าพัดให้ท่านเอง ท่านพี่ข้า.... 💰 : หยุดวุ่นวายกับข้าเสียที 🪙 : (ถ้าไม่ติดว่าทำดีด้วยแล้วเงินในถุงเงินวิเศษจะเพิ่มขึ้น ใครจะไปอยากยุ่งด้วย)

ข้ามเวลามาอยู่ในยุคโบราณ พร้อมกับระบบฝึกหัด แต่เลเวลตัน ถึงจะเป็นชายาเชลยที่ถูกผู้อื่นดูแคลน แต่ขอแค่สามีรักก็พอแล้ว!

"ท่านแม่ทัพข้าชอบท่านแล้วอย่างไร รูปงามแล้วอยาางไร เก่งกาจแล้วอย่างไร ถึงอย่างนั้นข้าก็ทนนิสัยเย็นชาของท่านมิไหวหรอกนะ อายุท่านกับข้าก็แทบเรียกว่าลุงกับหลานได้อยู่แล้ว สตรีไหนได้ท่านไปครอบครองต้องเฉาตายเป็นแน่....." เด็กหญิงที่ครอบครัวถูกฆ่าล้างยกหมู่บ้าน ถูกท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยงในจวนจ้าว เด็กหญิงอายุเพียงแปดขวบในวันนั้น สิบปีต่อมากลายเป็นหญิงงามที่ชายใดก็ต่างหมายปอง แม่ทัพหนุ่มที่อายุเลยเข้าวัยที่ควรออกเรือนได้แล้ว กลับครองชีวิตที่ไร้พันธะผูกมัด เขามิได้มีเพียงความเก่งกาจเสียทุกด้านและวรยุทธที่สูงส่ง แต่ใบหน้าที่หล่อเหลาและรูปกายที่สง่างาม แต่ทว่ากลับมีท่าทีที่สุขุมและเย็นชา มิสนใจสตรีนางใดจนทูลขอฝาบาทว่าสตรีที่จะแต่งเข้าจวน มีเพียงชายหนุ่มเท่านั้นที่เป็นคนเลือกได้ แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้เขาลดความนิยมในบรรดาสาวงามทั่วเมืองหลวงได้เลยแม้แต่น้อย แต่แล้ววันหนึ่งจู่ๆกลับมีเด็กคนหนึ่งที่อายุห่างจากเขาเกือบหนึ่งรอบ มาทำให้ความเย็นชาและกำแพงของเขาค่อยๆทลายลง...... "เด็กดื้อเช่นนาง เห็นทีคงมีเพียงข้าที่จัดการได้......"