ฮูหยินชาวไร่ของท่านแม่ทัพ

ฮูหยินชาวไร่ของท่านแม่ทัพ

last updateDernière mise à jour : 2025-03-22
Langue: Thai
goodnovel12goodnovel
9.3
6 Notes. 6 commentaires
93Chapitres
13.8KVues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

นักฆ่าสาว ผู้มีชีวิตโดดเดี่ยวและเย็นชาอย่าง หม่าเยี่ยนถิง ถูกองค์กรหลอกใช้จนวินาทีสุดท้ายของชีวิต ยามได้โอกาสเกิดใหม่กลับกลายเป็นมารดาผู้รันทดในยุคจีนโบราณ หม่าเยี่ยนถิง เดิมทีก็เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ หากแต่ชีวิตพลิกผัน ทำให้ต้องถูกขับไล่ออกจากบ้าน กลายเป็นหญิงสาวที่ยากไร้ และต้องอุ้มชูลูกฝาแฝดเพียงลำพัง สี่ปีของความยากแค้น และความเจ็บช้ำทางใจที่ถูกสามีทอดทิ้ง ทำให้หม่าเยี่ยนถิงตรอมใจตายจาก แต่เมื่อหม่าเยี่ยนถิงฟื้นตื่น และกลายเป็นคนใหม่ นักฆ่าสาวจึงต้องหาทางผ่านพ้นความยากลำบากนี้ไปให้ได้ แม้ว่าเรื่องราวชีวิตของเจ้าของร่างจะยังเป็นหมอกดำที่หม่าเยี่ยนถิงคนใหม่ไม่อาจเข้าถึง แต่เธอก็จำต้องเลี้ยงดูเด็กน้อยสองคนให้ดี แต่แล้วเหตุการณ์กลับผลิกผันเมื่อเป้าหมายที่สังหารกลับมาเกิดใหม่ด้วย เรื่องราวจะจบเช่นไร ติดตามในเรื่อง ฮูหยินชาวไร่ท่านแม่ทัพ

Voir plus

Chapitre 1

องค์กรหักหลัง 1

永山家の令嬢・美里と城田財閥の御曹司である宗助は幼馴染だった。

お金持ちの家の子が通うことで有名な幼稚舎で二人は出会い、美里は宗助に一目ぼれをした。

それから小中高と、美里と宗助は他の誰よりも共に時間を過ごし、お互いにとってかけがえのない親友となった。

その間も美里の宗助への思いが変わることはなかった。

しかし十八歳になったある日、宗助は同じ大学で出会った今野萌子と恋に落ちる。

「あんなに綺麗な人は初めて見たんだ、俺はきっと恋をしたんだと思う」

宗助は嬉しそうに頬を赤らめた。美里は今さら宗助に気持ちを伝えることなどできなかった。

宗助の初恋の相手である今野萌子は、同じ女である美里から見てもとても美しいと思える女性だった。

二人は恋人となり、お互いに結婚を望むようになったが、萌子は一般家庭の生まれで次期社長の宗助と釣り合う身分ではなかった。

二人の結婚に猛反発した宗助の両親は権力を使い、萌子を大学から追い出し、宗助との関係を強引に絶たせた。

萌子を失った宗助は悲しみに暮れ、笑わなくなった。

それでも美里は彼の傍を守り続けた。いつかは彼が笑顔を取り戻してくれることを願って。

時が経ち、大学を卒業して社会人となり数年が経過した頃、美里に縁談の話が持ち上がる。相手は何と意中の相手・宗助だった。

萌子を失って以来、彼女を忘れられずに恋人を作らなかった宗助と、そんな彼を密かに想い続けていた美里。

美里は彼の気持ちを誰よりもよく知っていたが、満面の笑みで頷いた。

「彼との結婚を受け入れます。こんなにも幸せなことはありません」

一方の宗助も、特に興味のない様子で美里との結婚を受け入れた。萌子と一緒になれないのなら、別に誰だってよかったのだろう。

宗助との婚約中、美里は幸せの絶頂にいた。萌子が現れた時点で彼と結ばれることは諦めていたからだ。

身分の違いで引き離されてしまった萌子には悪いが、美里は他人のことなど考えている場合ではなかった。

彼女がどこかで幸せに暮らしていればいいなと願うばかりだった。

約一年の婚約期間を経て、美里と宗助は結婚した。

結婚してからも宗助は美里に萌子に向けていたような笑顔を見せることはなかったが、彼の妻でいられるのならそれでよかった。

後継者として父親が経営する会社の役員となった宗助は多忙で、家に帰らない日も多く、二人は顔を合わせることも次第に減っていった。

そんな暮らしが半年ほど続いた頃、宗助の両親が交通事故により帰らぬ人となってしまう。

両親の葬儀に黒の喪服で現れた宗助は涙を流すことなく、何とも言えない表情で棺を見つめていた。

宗助の両親はとても厳格な人で、彼に対して必要以上に厳しく接していた。それに加え、最愛の人と引き離された恨みもあったのだろう。

しかし、その瞳は少しだけ悲しそうにも見えた。

両親の葬儀を終えた後、宗助は以前にも増して仕事に打ち込むようになった。

社長だった父親が亡くなり、彼がその代わりを務めなければならなかったからだ。

美里が思い描いていた甘い結婚生活とは程遠いものだった。

そんな中、ある知らせが美里の耳に入った。

宗助の初恋の相手であり元恋人だった今野萌子が帰ってくるというのだ。

萌子は大学二年のときに宗助の両親に嫌われ、大学を自主退学し、それからはずっと故郷へ身を寄せていた。

しかし今回、彼女が故郷へ帰ることになった元凶である宗助の両親が亡くなり、再び大学へ通うことになったのだという。

萌子が帰ってくると聞き、美里は頭を抱えた。

萌子がいなくなったから美里は宗助と結婚した。

しかし、萌子よりも宗助に愛されているという自信は無かった。

彼は結婚してから一度も美里に愛してると言ったことが無かったからだ。

その日、美里は深夜まで宗助の帰宅を待ち、彼を問い質した。

「宗助、今野さんが帰ってくると聞いたんだけど…」

「…そうだな」

宗助は目を合わせずにそれだけ言った。

やはり彼の耳にも萌子が帰ってくるという噂は入っていたのだろう。

彼は今何を考えているのだろうか。真っ黒な瞳からは何も読み取ることができない。

しかしどれだけ冷たくされようが、美里はここで退くわけにはいかなかった。

彼の気持ちによっては、二人の今の関係が変わる可能性が大いにあったからだ。

黙ってばかりで何も言わない宗助に痺れを切らした美里は、核心に迫った。

「宗助、貴方もしかして今でも彼女のことを…」

「疲れているんだ、後にしてくれ」

聞いたことのないくらい冷たい声だった。

彼はそれだけ言うと、逃げるように自室へ入り扉を閉めた。

残された美里は強く閉められた扉をじっと見つめていた。

結局、宗助の考えを知ることはできなかった。

***

萌子が美里たちの暮らす白羽区に帰ってくるという話を聞いてからというもの、美里は夜も眠れなかった。

萌子は宗助の愛する人で、美里がどれだけ努力しても勝てない人でもあったからだ。

「社長の昔の恋人が帰ってくるらしいわよ」

「なら今の奥様はどうなるのかしら」

「あら、城田社長がどれだけ今野さんを愛していたかは誰もが知っている話でしょう?」

「離婚するに決まっているわ。私が城田社長ならそうするもの」

萌子が帰ってくることは既に近所で広まっており、美里は好奇の目に晒された。

少し前までは羨望の眼差しを向けていた者たちが、今では手のひらを返すかのように彼女を嘲笑した。

それから三日後、萌子が白羽区に到着したという知らせが入った。

そのとき、ちょうど宗助は仕事で家にいなかった。

萌子がすぐそばにいるかもしれないと思うと居てもたってもいられなくなった美里は、気分転換も兼ねて外へ出ていた。

外出するのはずいぶん久しぶりだった。宗助と結婚した美里は勤めていた会社を寿退社し、専業主婦として家庭に入ったからだ。

外へ出た美里は、人々の視線を気にすることなく歩き続けた。こんなにも落ち着かないのは初めてだった。

しばらく外を歩き、自身が通っていた大学の前へ差し掛かると、聞き覚えのある声が耳に入った。

「―萌子、走ると危ないぞ」

声のするほうに顔を向けると、見慣れた顔が視界に映った。

宗助だった。そして横にいたのはー

「宗助ったら、心配性なところは変わっていないのね」

宗助の初恋の相手・今野萌子だった。

美里がいることに全く気付いていないのか、宗助と萌子は笑い合いながら大学の傍にとめてあった車に乗り込んだ。

傍から見ると、二人はとてもお似合いな夫婦のように見えた。

宗助のあんなに楽しそうな顔を見たのは久しぶりだった。そう、まさに宗助と萌子が交際していた頃によく見た光景だ。

仕事中なはずの宗助が何故萌子と一緒にいるのか。どれだけ考えても分からなかった。

妻に内緒で昔の恋人に会う。

それが何を意味するのか……ある程度予想はつくものの、認めたくなかった。美里は心を強く保った。

宗助は昔から真面目で、責任感の強い男だった。そんな彼が痴情のもつれで妻を捨てるとは考えにくい。

ましてや美里と宗助は幼い頃からの仲で、深い絆がある。

そうだ、何を馬鹿なことを考えているんだ。宗助が自分を捨てるわけがない。

美里は明るく考えながら帰路についた。

そしてその日の夜、宗助は家に帰ってこなかった。

朝になると、宗助が萌子の住むマンションから出てくるところを見たという噂が広まっていた。

美里は夜になってようやく帰宅した宗助を問い詰めた。

「宗助、昨夜今野さんのマンションで過ごしたって噂は本当なの?」

「……彼女とは何もない」

何もない?何もないなら何故妻に内緒で会っているのか。

いつだって宗助の気持ちを尊重し、言いづらいことは聞いてこなかった美里だったが、今回ばかりは我慢の限界だった。

「そんなの信じられるわけないわ!あなたは昔からいつだってそうだった!重要なことは何も言わずにはぐらかして……私が昨日どんな気持ちであなたの帰りを待っていたか……」

「美里」

宗助は美里の言葉を遮った。これ以上は聞きたくないといった様子だった。

彼は冷たい目で美里を見据えた。

「――俺の交友関係に口を挟まないでくれ」

「……!」

「いくら夫婦とはいえ、プライベートのことにまで口出しをされるのは疲れる」

宗助は美里に背を向けて自室へ戻っていった。

今の言葉は一体どういう意味で言ったのか。

夫の浮気に目を瞑れということだろうか。美里にはもはやそのようにしか聞こえなかった。

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres

commentairesPlus

กัลปังหา สีชมพู
กัลปังหา สีชมพู
สนุกมากค่า
2025-10-26 00:14:42
1
0
pitpimol pitanilaphalin
pitpimol pitanilaphalin
สนุกมากค่ะ เดี๋ยวนี้หาอ่านเรื่องที่จบแล้ว อ่านรวดเดียวจบ กลัวโดนเท หรือ ไม่ก็รอนาน จนลืมเนื้อเรื่องก่อนหน้าไปแล้ว
2025-10-25 22:56:07
1
0
sukanya Radsamee
sukanya Radsamee
สนุกมากค่ะไม่ต้องมีมิติหรือของวิเศษสู้ด้วยตัวเองแตกต่างจากหลายเรื่องที่เคยอ่าน สนุกมากๆ
2025-07-07 16:14:02
1
0
S S
S S
อ่านจบแล้ว ขอบคุณที่อัพจนจบค่ะ เรื่องนี้เกินความคาดหมายไปนิดหน่อย ตอนแรกคิดว่าพล็อตคล้ายเรื่องอื่น ปลูกผักหาเงิน สรุปมีสัตว์อสูรอะไรมาเอี่ยวด้วยนิดนึง ถือว่าน่าสนใจมากค่ะ ชอบที่ไม่ค่อยซ้ำใครดี
2025-06-10 08:44:02
0
0
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
รออะพเดทแทบทั้งนั้นเซง
2025-03-11 13:30:05
0
0
93
องค์กรหักหลัง 1
ตึกระฟ้าทันสมัยบ่งบอกความศิวิไลซ์ของเมืองแห่งนี้ ย่านธุรกิจที่มีคนใส่สูทผูกไทเดินพลุกพล่าน เป็นที่ที่เหมาะแก่การซ่อนตัว แล้วก็เหมาะกับการค้นหาเป้าหมายด้วยเช่นกัน ทว่าเพียงข้ามถนนมาเลนส์เดียวก็มีทัศนียภาพที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว เพียงหนึ่งถนนกั้นก็เป็นย่านชุมชนแออัด มีตึกถูกทิ้งร้างเอาไว้ถึงสามแห่ง แต่พวกชาวบ้านแร้นแค้นก็ไม่มีสิทธิ์เหยียบย่างขึ้นไป ที่พอจะดูดีขึ้นมาหน่อยก็คงเป็นอะพาร์ตเมนต์โทรม ๆ ที่เธอจับจองพื้นที่บริเวณดาดฟ้าเอาไว้ เยี่ยนถิงนั่งจิบกาแฟอยู่บนชั้นพิเศษที่เธอถือวิสาสะขอใช้งาน รายงานของคู่หูบอกว่าเป้าหมายของเธอจะเดินทางมาพักใกล้ๆ นี่ และเจรจาธุรกิจกันที่ตึกระฟ้านั่นด้วย เธอเฝ้ารออย่างใจเย็นมาหลายวัน รอเพิ่มอีกวันหรือสองไม่สะเทือนเส้นความอดทนเธอหรอก เป้าหมายครั้งนี้ถือเป็นปลาตัวใหญ่ในบ่อที่ชื่อว่าเกาะฮ่องกง ผู้นำตระกูลมาเฟียหนึ่งในสามอันดับแรกที่มีอิทธิพลที่สุด ภารกิจของเธอคือฆ่าเขาเสีย ตัวตนนักฆ่าอย่างเยี่ยนถิงทำงานตามคำสั่งผู้ว่าจ้าง แต่เวลาที่คนใกล้ชิดของเหยื่อมาทวงคืนความแค้น กลับไม่ได้ไปลงที่ผู้ว่าจ้าง แต่เป็นเครื่องมือสังหารเดินได้อย่างพวกเธอ เครื่องสื่อสารขนาดจ
Read More
องค์กรหักหลัง 2
"มัวทำอะไรอยู่ ขึ้นเรือสิ" โจวเจี้ยนหนี่ไม่ตอบ แต่ยกยิ้มขึ้นอย่างไม่น่าไว้ใจ เยี่ยนถิงหรี่ตาลง มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล " หืม? ไม่นี่ แค่องค์กรติดต่องานใหม่มา" "งานอะไร ทำไมติดต่อผ่านนายไม่ใช่ฉัน" "เป็นงานที่ให้ฉันทำนี่ จะติดต่อเธอทำไมล่ะ" อีกฝ่ายเลิกคิ้ว เพราะคำตอบมันสมเหตุสมผล เยี่ยนถิงเลยเลิกใส่ใจเขาแล้วก้าวลงไปบนเรือยนต์ที่เตรียมไว้ หญิงสาวโยนกระเป๋าไว้มุมหนึ่งแล้วเดินไปที่ส่วนหน้าที่มีแผงควบคุม ทว่าอาจเพราะเธอไว้ใจคู่หูมากเกินไป ทั้งที่งานแบบนี้ไม่ควรไว้ใจทั้งนั้น เพราะมันมีการหักหลังได้ตลอดเวลา วัตถุหนัก ๆ แข็ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าคืออะไรกันแน่ฟาดเข้าที่ศีรษะเธออย่างแรงจนหมดสติในทันที โจวเจี้ยนหนี่ยิ้มกริ่มต่อสายถึงองค์กร "เสร็จงานแล้วครับ มารับตัวเธอได้เลย…"ความรู้สึกปวดหนึบแล่นขึ้นมาทันทีที่รู้สึกตัว เธอฝืนลืมตาอย่างยากลำบากแล้วก็พบแสงไฟสว่างจ้าที่ติดอยู่บนเพดานด้านบน เสียงพูดคุยดังระงมทันทีที่เธอตื่น แต่เยี่ยนถิงจับใจความไม่ได้สักประโยค ตอนนี้เธอปวดหัวอย่างรุนแรงจนสามารถหมดสติลงไปได้ทุกเมื่อ นี่เธออยู่ที่ไหนกัน "รู้สึกตัวแล้วเหรอ ช้ากว่าที่คิดนะ โจวคงหนักมือกับเธอไปหน่อย แต
Read More
กลายเป็นหนูทดลองขององค์กร
"แต่บอสเป็นคนอนุมัติให้ทดลองผลงานชิ้นนี้กับเธอเองนี่ครับ" "หมออี้! ถ้ายังเถียงไม่เลิกผมจะฆ่าคุณเป็นคนต่อไป หยุดมันเดี๋ยวนี้" ขณะที่ทั้งในทั้งนอกห้องกำลังวุ่นวาย เยี่ยนถิงก็ไม่รับรู้สิ่งใดอีกแล้ว มีแต่กลิ่นยาฉุนกึกที่ยังคงค้างอยู่ในโพรงจมูก และจางหายไปอย่างช้า ๆ แว่วเสียงพร่ำเรียกหา แต่เธอนึกไม่ออกว่าเสียงใคร มันดังมาจากที่ไกล ๆ คล้ายอยู่บนสะพานอีกฟากหนึ่ง แต่ฟังไปฟังมาก็ดูคล้ายเสียงของเธอเองอยู่เหมือนกัน นี่ฉันฝันอยู่หรือเปล่า? เยี่ยนถิงพบว่าตัวเองตื่นขึ้นมาบนทุ่งหญ้าสักแห่งหนึ่ง มีดอกไม้หลากสีรายล้อม ทว่าทิวทัศน์นี้ก็อยู่ไม่นาน พวกมันเหี่ยวเฉาลงราวกับโดนน้ำกรดสาด กลายเป็นธุลีเน่าเปื่อยและทิ้งให้เธอยืนโดดเดี่ยวท่ามกลางผืนดิน ที่บางแห่งก็แห้งแตก บางแห่งก็กลายเป็นโคลนตมอย่างไม่สมประกอบ จะบอกว่านักฆ่าอย่างเธอไม่ควรตายบนทุ่งดอกไม้หรือยังไงกัน… ถ้าเป็นอย่างนั้นเยี่ยนถิงก็อยากเรียกร้องเช่นกัน คืนชีวิตธรรมดาให้เธอสิ คืนความเป็นเด็กสาวสามัญให้เธอ คืนครอบครัวและบ้านเกิดให้เธอ คืนชีวิตธรรมดาที่ไม่ต้องหวาดระแวงทุกวินาทีมาให้เธอสิ เอาสิ่งที่เรียกว่าโอกาสของเธอคืนมา ถ้าจะตัดสินกันด้วยสิ่งที
Read More
กลายเป็นคุณแม่ลูกแฝด 1
เยี่ยนถิงพยายามประคองตัวเองขึ้นจากความปวดเมื่อยทั่วทั้งร่าง เธอต้องหาวิธีลดไข้ก่อนไม่อย่างนั้นคงได้ช็อกตายแน่ นักฆ่าสาวคลำทางไปทั้งสภาพไม่สู้ดี เธอไม่มีสติพิจารณาอะไรนอกจากหาน้ำมาดื่มให้ได้ก่อน มือปัดป่ายไปข้างเตียงที่นอนก็ไม่พบสิ่งที่ต้องการ จึงฝืนลุกขึ้นมาทั้งที่เสี่ยงจะล้มได้ทุกย่างก้าว ใกล้ประตูหรือหน้าต่างเธอก็ไม่แน่ใจ เพราะตอนนี้ตาลายไปหมด "อึก!" เพราะสภาพร่างกายกำลังย่ำแย่ เยี่ยนถิงจึงรู้สึกเจ็บที่อกขึ้นมา เธอยกกาน้ำขึ้นดื่มทั้งอย่างนั้น เพราะกระหายจนทนไม่ไหว ก่อนพาร่างที่ซวนเซกลับไปนอนที่เดิม ใครจะคิดว่า เธอยังฝันต่อเรื่องเดิมได้อีก... หม่าเยี่ยนถิงเป็นคุณหนูจวนขุนนางผู้หนึ่ง จึงได้รับการสั่งสอนจากอาจารย์มากวิชาหลายแขนง ทำให้นางมีความรู้รอบตัวมากกว่าเด็กวัยเดียวกันหลาย ๆ คน แต่ด้วยเป็นสตรีแคว้นเซี่ย การทำงานบางอย่างยังนิยมให้บุรุษรับผิดชอบ นางจึงทำได้เพียงเรียนรู้ไว้ประดับสมอง หลังถูกบิดาขับไล่มาที่ชนบทของหัวเมืองชั้นนอก ชีวิตจากที่เคยมีบ่าวติดตามก็ต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ท้องของนางก็โตขึ้นเรื่อย ๆ จนเดินเหินไม่สะดวก เห็นนางเป็นหญิงหม้ายตัวคนเดียวในเมืองใหญ่ เพื่อนบ้านละ
Read More
กลายเป็นคุณแม่ลูกแฝด 2
"ท่านแม่?" "..." "ท่านแม่!" หลังเห็นเธอเงียบไม่ตอบ เด็กที่ยังไม่รู้ความสองคนก็พุ่งเข้ามาหาเธอ กอดขาผู้เป็นแม่คนละข้างแล้วร้องไห้จนน้ำตาไหลเป็นเขื่อนแตก เยี่ยนถิงถึงกับทำตัวไม่ถูก เธอไม่รู้จะเอามือไม้ไปวางไว้ตรงไหน หากจับแรงไปพวกเขาจะช้ำเอาหรือไม่ ในสายตาของหญิงสาว เด็กสองคนนี้เหมือนลูกกระรอกที่อยู่ในกำมือ ต้องจับแบบไหนถึงจะดี ต้องพูดอะไรพวกเขาถึงจะไม่กลัว ชั่วชีวิตนี้เยี่ยนถิงไม่เคยรับมือกับการเลี้ยงเด็ก เธอจึงประหม่ายิ่งกว่าฆ่าคนครั้งแรกเสียอีก "ท่านแม่ไม่ตายแล้วใช่ไหม ท่านป้าร้านหมั่นโถวบอกว่าท่านอาจจะตายก็ได้" "ท่านแม่ไม่หายใจ ข้านึกว่าท่านจะไม่ตื่นอีกแล้ว" "ท่านแม่ต้องกินข้าวบ้าง ท่านไม่ต้องทำอะไรให้พวกข้าแล้วก็ได้ เป่าเปาจะยกให้ท่านทั้งหมดเลย" เด็กสองคนแย่งกันพูดไม่หยุดจนเธอฟังไม่ทันว่าใครพูดอะไรบ้าง แต่สถานการณ์แบบนี้ ให้เอามีดมาจ่อคอเธอก็คงพูดไม่ออกหรอกว่าแม่จริง ๆ ของพวกตายไปแล้วน่ะ "เอ่อ…ข้า ข้าไม่เป็น แค่ไข้ขึ้นสูงจนสลบไปเท่านั้น" เยี่ยนถิงยิ้มแห้ง หาคำแก้ตัวไปน้ำขุ่น ๆ "ท่านแม่อย่าทิ้งพวกข้าไปอีกนะ" ทั้งสองร้องไห้สะอึกสะอื้น พูดไปก็สูดน้ำมูกไปจนเยี่ยนถิงพูดไม่ออกยิ
Read More
การเป็นแม่คนมันไม่ง่ายเลยสักนิด
"แม่ไม่สบายเพราะอากาศเปลี่ยนน่ะ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว กินยาไปตั้งหนึ่งหม้อ" นางยิ้มให้ หวังให้เด็กฝาแฝดคลายกังวล นึกย้อนไปแล้วหม่าเยี่ยนถิงก็ช่างเป็นสตรีที่ยอดเยี่ยม และเป็นแม่ที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่า การที่จะเลี้ยงเด็กสองคนด้วยตัวคนเดียวเป็นอะไรที่เหนื่อยจนนางยังนึกภาพไม่ออก แค่คนเดียวก็เหนื่อยแล้ว อีกทั้งนางไม่มีใครช่วยเหลือเลย ไม่แปลกใจที่จะมีภาวะซึมเศร้าหลังคลอด จนนำมาสู่สภาพจิตใจที่อ่อนแอลงอย่างช่วยไม่ได้ ช่างเป็นสตรีที่น่าสงสารยิ่ง หากหม่าเยี่ยนถิงร้องขอ นางก็อยากไปเอาคืนตระกูลให้ แต่เจ้าตัวอาจไม่ได้ต้องการอย่างนั้น แล้วนางจะสอดมือเข้าไปยุ่งสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไร เจตนารมที่แน่วแน่เพียงอย่างเดียวที่เยี่ยนถิงสานต่อให้ได้คือการดูแลเจ้าหมั่นโถวทั้งสองนี่ให้ดีสมกับที่นางเฝ้าถนอมมา "ท่านแม่ ท่านคงเหนื่อยมาก ๆ ถึงได้ป่วย ท่านจะล้มลงไปแบบนั้นอีกหรือไม่ เป่าเปาจะเป็นเด็กดี ท่านแม่อย่าฝืนตัวเองอีกเลยนะ" จื่นเหวินน้ำตาคลอจนตาแดง แต่ก็ไม่ยอมร้องออกมา เยี่ยนถิงเดินไปนั่งตรงหน้าเขา ย่อตัวให้ระดับสายตาเสมอกัน ยิ้มให้อย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่อดีตมือสังหารคนหนึ่งจะทำได้ แฝดพี่ผู้นี้โตเท่า
Read More
คิดวิธีหาเงินเข้าบ้าน 1
"ท่านแม่ ถ้าความสูงประมาณนี้ล่ะก็ เราหยิบไข่บนรังนกได้บางรังเลยนะ" จื่อเหวินตาวาววับหลังได้สัมผัสมุมมองใหม่ "นั่นก็ถูกของเจ้า แต่จะเก็บไข่ไปพร่ำเพรื่อไม่ได้หรอกนะ" "ทำไมล่ะขอรับ?" "พวกมันเป็นนกป่า มีศัตรูตามธรรมชาติมากพออยู่แล้ว หากเราเอาไข่มันมากินทุกครั้งที่เจอ ลูกนกก็จะไม่ได้เกิด แล้วถ้ามีคนทำแบบนี้ทุกวันวันละร้อยละพันคน พวกมันคงสูญพันธุ์ในสักวัน" "ท่านแม่ สูญพันธุ์คืออะไรขอรับ?" "เจ้าจะไม่มีวันได้เห็นมันตัวเป็น ๆ อีกหลังจากนั้น เหลือเพียงซากโครงกระดูกให้เจ้าเรียนรู้ว่าเคยมีมันอาศัยอยู่ร่วมกับเรา" "ฟังดูเศร้าจัง" "ฟังดูเศร้าจริง ๆ" เยี่ยนถิงยืนยันคำตอบด้วยสายตาว่างเปล่า จะกล่าวว่านางไม่สนต่อหน้าพวกเขาก็คงไม่ได้ ต่อให้ต้องล่าสัตว์ทั้งป่านางก็คงไม่รู้สึกอะไร และที่มันสิ้นเปลืองทรัพยากรโดยใช่เหตุก็เป็นเรื่องจริงเดินเข้ามาลึกอีกนิด เยี่ยนถิงก็พบแหล่งพืชผลที่เก็บได้ เด็กเดินไปขุนหัวมันอยู่ทางหนึ่ง ส่วนนางก็ขุดเผือกและเก็บผลไม้อยู่ไม่ไกล ของพวกนี้เก็บไปมาก ๆ ใช่ว่าจะดี หากเก็บตามใจคงไม่มีเหลือให้กินถึงวันหน้า คนที่มาทีหลังก็จะได้เข้าป่าลึกขึ้นไปอีกด้วย ข้าคงต้องหางานทำแล้ว นางป
Read More
คิดวิธีหาเงินเข้าบ้าน 2
หม่าเยี่ยนถิงนับเวลารออยู่ในใจ กระทั่งเด็ก ๆ หลับมา นางได้ยินเสียงพวกเขาตั้งแต่ไกล "ท่านแม่ พวกข้ากลับมาแล้ว" "เที่ยวเดียวไม่พอหรอกนะ" "ใช่เจ้าค่ะ พวกข้ายังแบกถังน้ำใหญ่ไม่ได้ ต้องไปอีกหลายครั้งเจ้าค่ะ" หม่าเยี่ยนถิงฉีกยิ้มด้วยความเอ็นดูในตัวบุตรสาว นางลูบผมบุตรสาวตัวน้อยเบา ๆ ก่อนเบนสายตาไปหาแฝดผู้พี่ที่ทำหน้ารอคอยอยู่เช่นกัน "มานี่มา" พอเขาเข้ามาใกล้นางก็ลูบศีรษะเขาเบา ๆ เช่นกัน ไม่ให้เขาน้อยใจว่ามารดารักน้องสาวมากกว่า "เจ้าเก่งที่พาตัวเองกับเหมียวเหมียวกลับมาได้อย่างปลอดภัย" คนได้รับคำชมรู้สึกหัวใจพองโตจนเก็บสีหน้าไว้ไม่อยู่ เด็กชายยิ้มกว้างแข่งกับมารดา แล้วน้องสาวก็ยิ้มตาม หม่าเยี่ยนถิงหัวเราะด้วยความชอบใจ "ไม่เห็นท่านแม่ยิ้มนานแล้ว ปกติท่านแม่เอาแต่ร้องไห้ ท่านแม่ต้องยิ้มอีกเยอะ ๆ เจ้าคะ" หนี่เหวินเบิกตากว้างมองมารดาอย่างตกตะลึง ก่อนจะกล่าวออกมาจากหัวใจดวงน้อย ๆ นางชอบเวลาท่านแม่ยิ้มเป็นอย่างมากเพราะเหมือนโลกของนางสดใสขึ้นมาทันที "พวกเจ้าก็ต้องยิ้มเยอะ ๆ เหมือนกัน" ให้ความสดใสและความหวังนี้ อยู่ตราบนานเท่านาน หม่าเยี่ยนถิงมองเด็กน้อยทั้งสองอย่างเอ็นดู พวกเขาน
Read More
ความสดใสของฝาแฝดทั้งสอง
 สีหน้าเคร่งเครียดของมารดาทำให้เด็ก ๆ ไม่กล้าถาม ได้แต่กินข้าวไปเงียบ ๆ กระทั่งออกจากบ้านมาที่ภูเขาลูกเดิม  ที่ผ่านมามารดาสอนจนจำได้หมดแล้วว่าพวกเขาต้องทำอะไรบ้าง จื่อเหวินเห็นมารดาเดินแยกไปอีกทางจับมือน้องสาวฝาแฝดเดินมาฝั่งตรงข้ามแล้วเริ่มเก็บผลไม้ต้นเตี้ยกับพืชบางอย่าง ที่นำไปประกอบอาหารได้ เขาไม่รู้ว่าอะไรกินได้หรือไม่ได้ แค่จำที่มารดาสอนมาก็ทำได้ง่าย ๆ แล้ว  ในขณะที่พี่ชายกำลังปีนป่ายบนต้นไม้ หนี่เหวินก็เดินเก็บผลมะเขือเทศที่ขึ้นอยู่ใกล้ ๆ ไปด้วย  นางตั้งใจทำเพราะเมื่อทำแบบนี้นางจะได้รับคำชมจากมารดาทุกครั้ง และการทำให้ท่านแม่ยิ้มได้ทำให้นางมีความสุขตามมารดาไปด้วย   หนี่เหวินชอบท่านแม่คนนี้เพราะท่านแม่คนนี้ดูเข้มแข็งและดูสวยสง่างามมาก! เหมือนนิทานที่ท่านแม่เคยเล่าให้ฟัง  หม่าเยี่ยนถิงไม่รู้ว่าลูกๆ คิดเห็นอย่างไรกับนาง ตอนนี้นางได้ของป่ามาเต็มตะกร้าเช่นเคย ก่อนจะจูงมือลูกไปตั้งแผงและเร่ขายที่ตลาดด้านหลังได้เงินมาจำนวนหนึ่ง แม้ไม่มากนักแต่ก็พอซื้อเมล็ดพันธุ์ได้สามชนิด  ทว่ากลับมาถึงบ้านก็ยังเอาเมล็ดพันธุ์ลงปลู
Read More
ช่วยเหลือบุรุษแปลกหน้าที่ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดใจ 1
 หม่าเยี่ยนถิงเริ่มได้เนื้อสัตว์กลับมาทำกินบ้างทีละเล็กละน้อย มื้อไหนมีเนื้อสัตว์อยู่ในรายการอาหารเด็ก ๆ จะเฝ้ารออย่างมากจนเห็นประกายออกมาจากตากลม ๆ นั่นได้เลย ถึงจะชอบกินเนื้อมากแค่ไหนแต่ฝาแฝดก็รู้ว่าต้องแบ่งกัน  คืนนั้นทั้งสองก็ยังขอให้นางเล่านิทานให้ฟัง  "คืนนี้ท่านแม่จะเล่าเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?"  ทั้งสองนอนกอดหมอนแทนตุ๊กตาที่ยังหม่าเยี่ยนถิงคนก่อนยังหาซื้อมาให้ไม่ได้ ต้องเย็บมือให้เองและมันขาดไปเสียแล้ว นางสัญญาว่าจะซ่อมมันให้แต่ก็ยังไม่มีเวลา  "องค์หญิงดอกไม้เป็นอย่างไร"  เด็ก ๆ ตื่นเต้นทันทีเพราะมารดายังไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง  "องค์หญิงดอกไม้ เกิดในกลีบดอกไม้ ชุดทำจากกลีบดอกไม้ และประดับผมด้วยเกสร..."  องค์หญิงเป็นที่รักของภูตดอกไม้ จนกระทั่งสายลมพัดผ่านมา แต่สายลมไม่ไปไหน สายลมตกหลุมรักดอกไม้ ตั้งใจอยู่เคียงคู่กัน เมื่อสายลมไม่พัดผ่าน ฤดูกาลไม่มาเยือน ทั้งสองจึงต้องจำพรากจากกัน  สายลมคิดถึง เพียงหนึ่งฤดู ได้ดอกไม้เคียงคู่ ก่อนจากกันไกล วันปีผันผ่าน ย้อนกลับมาใหม่ ให้ชูชื่นใจ ด้วยรั
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status