ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดสำหรับผมคือคำปฏิญาณของผู้รักษาจาก 'A Song of Ice and Fire' ที่อ่านแล้วรู้สึกถึงความเป็นข้อผูกมัดทั้งต่อสังคมและต่อจิตใจ การสาบานแบบนี้ไม่ได้เป็นแค่คำพูด แต่กลายเป็นกรอบให้ตัวละครต้องทำตาม มันสร้างความขัดแย้งภายในเมื่อหน้าที่ชนกับความรู้สึก และนั่นแหละคือเหตุผลที่นักเขียนมักใช้การสาบานเพื่อผลักดันพล็อตหรือเผยด้านมืดของตัวละครได้อย่างทรงพลัง ผมมักจะชอบฉากที่ตัวละครยืนต่อหน้าพยานแล้วกล่าวคำสาบาน เพราะฉากแบบนั้นมักจะตามมาด้วยเหตุการณ์ใหญ่ ๆ ที่ทำให้อ่านต่อไม่หยุดเลย
One night stand ที่ตามหากันแทบตาย สุดท้ายก็อยู่แค่ปลายจมูกนี่เอง...
"นี่! ปล่อยได้แล้ว"
“โอ๊ย... ไอ้บ้า ต้องการอะไรอีกฮะ ได้ไปทั้งตัวแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ”
ทรงโปรดเงยหน้าจากซอกคอขาวผ่อง นัยน์ตาเขาส่งประกายกรุ่นโกรธขณะที่สบดวงตาที่มีแววดื้อรั้นของคนในอ้อมกอด
“ผมบอกไปแล้วใช่ไหม ว่าผมไม่วันไนท์กับคุณ”