ฉากสำคัญใน X-Men First Class 2011 มีอะไรบ้าง

"พี่... สามีคะ กระแทกฉันที" "อูยยย! นี่เธอไปอัปสกิลเรียนรู้มาจากไหนเนี่ย? จู่ ๆ ทำไมถึงได้เก่งขนาดนี้นะ" ภายในโรงภาพยนตร์อันมืดสลัว ฉันสวมรอยเป็นพี่สาว ปล่อยให้พี่เขยยื่นมือล่วงล้ำเข้ามาใต้กระโปรงเพื่อบดบี้ขยี้เค้นจุดอ่อนไหว ความไวต่อสัมผัสของฉันยิ่งกระตุ้นอารมณ์ จนใบหน้าของพี่เขยแดงซ่านด้วยความเงี่ยน รีบกุลีกุจอดึงกางเกงของตัวเองลงทันที ท่อนเอ็นขนาดมหึมาดีดออกมาทักทายสายตา เขาอุ้มร่างของฉันขึ้นมานั่งคร่อมบนตัก ก่อนที่แท่งร้อนผ่าวจะกระแทกกระทั้นจนมิดลำทะลวงเข้าสู่ร่างกายของฉัน ฉันสะดุ้งเฮือกเนื้อตัวสั่นเทา หลุดเสียงร้องครางลั่นอย่างลืมตัว พลางกระตุกเกร็งเสร็จสมอารมณ์หมายทันที ทว่าต่อมา กลับได้ยินพี่เขยเอ่ยเตือนเสียงกระสับกระส่ายด้วยความลนลาน "อย่าขยับ! มีคนหันมามองทางนี้แล้ว!"

“ฉันไม่มีวันเอาเด็กรุ่นลูกมาเป็นเมียเด็ดขาด แม้ว่าฉันจะรู้สึกดีกับหนูก็ตาม” เรื่อง เมียเด็กของคุณกัปตัน นามปากกา InTheStars นักวาด TORN /นักวาด ตอนยอน พระเอก พิพัฒน์ (กัปตันพัฒน์) อายุ 41 ปี ส่วนสูง 180 เซนติเมตร กัปตันสุดฮอตของสายการบินอันดับ 1 ของประเทศ ภายนอกดูสุขุม มีเสน่ห์ เจ้าชู้ ขี้หึง อารมณ์ร้อนแรง นางเอก ลลิสา (ซาร่า) อายุ 20 ปี ส่วนสูง 170 เซนติเมตร ลูกครึ่งไทย อิตาลี นักศึกษาปี 2 คณะมนุษยศาสตร์ ภาคอินเตอร์ นิสัย ร่าเริง พูดเก่ง มีเสน่ห์ ดื้อรั้น เมื่อโชคชะตากำหนดให้สาวน้อยได้กลับมาเจอกัปตันผู้หล่อเหลาและใจดีอีกครั้ง เธอจึงต้องทำทุกวิถีทาง เพื่อให้ได้ครอบครองทั้งตัวและหัวใจของเขา “ฉันไม่มีวันเอาเด็กรุ่นลูกมาเป็นเมียเด็ดขาด แม้ว่าฉันจะรู้สึกดีกับหนูก็ตาม” “รุ่นลูกแล้วไง หนูไม่ใช่ลูกคุณกัปตันนี่คะ ไม่มีใครห้ามไม่ให้ผู้ใหญ่มีเมียเด็ก หนูบรรลุนิติภาวะแล้ว หนูสามารถเป็นเมียคุณกัปตันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะ” ติดตามเพจ เฟสบุ๊คนักเขียน Writer Inthestars Immy Inthestars

บัตรเชิญสีดำพาพวกเขาเข้าสู่อควาเรียมที่ไม่มีในแผนที่ 13 กฎห้ามละเมิด…แต่เมื่อทำตาม พวกเขากลับเริ่มหายไปทีละคน

กฤษ เด็กหนุ่มนักวาดการ์ตูน พบกับเหตุการณ์ประหลาดไม่คาดฝัน เมื่อมีประตูมิติเกิดขึ้นตรงหน้านำพาคนไปต่างโลก ด้วยความเบียวของเขา จึงตัดสินใจกระโดดเข้าไปเพราะความอยากเป็นผู้กล้ากับเขาบ้าง แต่ความเป็นจริงช่างโหดร้าย คนอื่นที่ถูกอัญเชิญได้เป็นผู้กล้า แต่ว่าเขากลับเป็นได้แค่ตัวแถม ท่ามกลางการดูถูกเหยียดหยาม เขาต้องหาทางเติบโต แข็งแกร่ง แล้วกลับมาเหยียบหน้าพวกที่ดูถูกเขาให้จงได้...

เธอแอบรักเขาตั้งแต่วันแรกที่ได้พบเจอ เขาไม่เคยมีเธออยู่ในสายตา เธอคอยสอดส่องมองหาว่ารุ่นพี่คนนั้นเป็นใคร เขาไม่เคยมองใครนอกจากแฟนสาวสุดที่รัก

ฉันเป็นมนุษย์หมาป่าที่กำลังตั้งครรภ์ที่กำลังตั้งครรภ์ได้แปดเดือน ลูกในท้องคือทารกเลือดผสมระหว่างฉันกับจัสตินแท้ที่เป็นแวมไพร์ เมื่อความเจ็บปวดจากการคลอดจู่โจม จัสติน คู่แท้ของฉันซึ่งเป็นแวมไพร์ ได้ขังฉันไว้ในโลงน้ำแข็งที่สลักด้วยอักขระเพื่อจะยับยั้งการคลอดบุตร ฉันกรีดร้อง ฉันอ้อนวอนเขา แต่เขากลับพูดเพียงคำเดียวว่า "รอก่อน" ทั้งหมดนี้ก็เพื่อคนรักในวัยเด็กของเขา นั่นคือไอโซลด์ แวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ผู้ใช้เวทมนตร์โลหิตทมิฬเพื่อตั้งครรภ์ทายาทสายเลือดบริสุทธิ์ของเขาโดยไม่ต้องมีเพศสัมพันธ์ บุตรแวมไพร์คนแรกที่ถือกำเนิดขึ้นในรอบหนึ่งพันปีจะได้รับพรสูงสุดจากต้นตระกูล ซึ่งจะช่วยชำระล้างสายเลือด และทำลายคำสาปโลหิตที่กัดกินพวกเรามาหลายชั่วอายุคน "เกียรตินั้นเป็นต้องของบุตรของไอโซลด์" จัสตินกล่าว เสียงของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "เจ้าได้รับความรักจากข้าไปแล้ว เกรซี่ โลงน้ำแข็งนี่แค่ช่วยรับประกันว่าเจ้าจะคลอดหลังจากนาง" ความเจ็บปวดจากการบีบรัดของมดลูกฉีกกระชากร่างฉัน ฉันอ้อนวอนขอให้เขาพาฉันไปยังสถานศักดิ์สิทธิ์วารีโลหิต เขาก้มลงมา นิ้วเย็นเยียบเชิดคางฉันไว้ ริมฝีปากเขาประชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เป็นดั่งคำขู่ "เลิกแสดงละครเสียที ข้าน่าจะดูออกตั้งนานแล้วว่าเจ้าไม่เคยรักข้า เจ้ามันก็แค่พวกนอกรีตในโลกมนุษย์หมาป่า เจ้าเพียงต้องการอำนาจและตำแหน่งของข้าเท่านั้น" "เจ้ามันสิ้นคิดถึงขนาดกล้าเอาลูกของเรามาเสี่ยงกับวิถีหมาป่าชั้นต่ำ เพียงเพื่อทำลายพรสูงสุดจากบรรพบุรุษ...เจ้ามันยาพิษชัดๆ" น้ำตานองหน้า ร่างกายฉันสั่นเทาจนเสียงแตกพร่า "ลูกกำลังจะคลอดแล้ว—ข้าหยุดมันไม่ได้ ได้โปรดเถอะ ข้าจะยอมทำคำสาบานเลือด ข้าไม่สนเรื่องพรนั่นหรอก ข้าต้องการแค่ท่าน!" เขาสะบัดเสียงหัวเราะเยาะ ในดวงตาฉายแววความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ "ถ้าเจ้ารักข้า เจ้าคงไม่วิ่งไปหาแม่ของข้า เจ้าคงไม่วางยาพิษความคิดของนางให้ต่อต้านไอโซลด์" "ข้าจะกลับมาหลังจากที่นางได้รับพรแล้ว ยังไงเสีย บุตรที่เจ้าอุ้มท้องก็เป็นลูกของข้าเช่นกัน" เขายืนเฝ้าอยู่ด้านนอกสถานศักดิ์สิทธิ์ที่ไอโซลด์กำลังทำพิธี โดยไม่ใยดีฉันเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งเขามองเห็นแสงแห่งพรปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของไอโซลด์ เขาออกคำสั่งให้ทาสโลหิตของเขาปล่อยฉัน แต่เสียงของทาสโลหิตสั่นด้วยความหวาดกลัว "นายท่าน...เลดี้ เกรซี่และบุตร...สัญญาณชีพของพวกนาง...หายไปแล้ว" ในชั่วพริบตานั้น โลกของจัสตินก็พังทลายลง