เสียงครวญครางจาก 'The End of Evangelion' ยังคงติดอยู่ในใจหลายคนเพราะมันไม่ใช่แค่เสียงแห่งความเจ็บปวด แต่เป็นการสื่อสารอารมณ์ทั้งเรื่องในชั่วพริบตา เมื่อได้ยินครั้งแรก ฉันรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปในห้วงความทรงจำของตัวละคร—มันเป็นครวญครางที่ผสมระหว่างความคิดสั้น การสิ้นหวัง และการตื่นขึ้นมาพบความจริงที่โหดร้าย เสียงเหล่านั้นถูกออกแบบมาไม่ให้เป็นแค่เสียงร้อง แต่เป็นเครื่องมือเล่าเรื่องที่ทำให้ฉากสุดท้ายมีน้ำหนักมากกว่าคำพูดทั้งหมด