ถ้าจะเทียบสไตล์ ผมนึกถึงบรรยากาศว่างเปล่าแบบเดียวกับที่ปรากฏใน 'The Great Gatsby' แต่เปลี่ยนจากฉากปาร์ตี้และความฟุ้งเฟ้อมาเป็นเตียงที่เย็นและโต๊ะอาหารที่เงียบ ตัวจบจึงไม่ใช่การให้บทลงโทษที่ชัดเจน แต่เป็นการเปิดเผยว่าแรงกดดันทางสังคมและการละเลยตัวตนอันละเอียดอ่อนสามารถทำร้ายชีวิตคู่จนสิ้นหวังได้ นี่คือจุดที่ความเศร้ากลายเป็นบทเรียน: การไม่ยอมเห็นความต้องการของกันและกันนำไปสู่การสูญเสียที่เงียบกว่าและถาวรกว่า
One night stand ที่ตามหากันแทบตาย สุดท้ายก็อยู่แค่ปลายจมูกนี่เอง...
"นี่! ปล่อยได้แล้ว"
“โอ๊ย... ไอ้บ้า ต้องการอะไรอีกฮะ ได้ไปทั้งตัวแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ”
ทรงโปรดเงยหน้าจากซอกคอขาวผ่อง นัยน์ตาเขาส่งประกายกรุ่นโกรธขณะที่สบดวงตาที่มีแววดื้อรั้นของคนในอ้อมกอด
“ผมบอกไปแล้วใช่ไหม ว่าผมไม่วันไนท์กับคุณ”