มาผิดเวลา (1)

สองขีด...

ดวงตาคู่สวยของหญิงสาวร่างอ้วนเบิกกว้าง เมื่อแท่งพลาสติกสีขาวในมือโชว์ขีดสีแดงหรา ทำเอาเธอแทบสิ้นสติ มือสองข้างทิ้งลงข้างตัว เพราะไม่ว่าจะตรวจกี่อัน ทุกอันก็ยืนยันว่าเธอกำลังท้อง

“ไม่จริงอ่า ลูกจะมาเกิดกับแม่ตอนนี้ไม่ได้”

มือป้อมยกขึ้นลูบหน้าท้องตัวเอง น้ำตาเริ่มคลอขึ้นมา ทั้งที่คิดว่าตัวเองป้องกันอย่างดีแล้ว ตลอดห้าปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยพลาดเลย แต่จะมาพลาดแค่คืนนั้นคืนเดียวได้ยังไง แค่ครั้งเดียวก็จะติดเลยเหรอ

‘บัวบูชา’ คิดไม่ตกกับเรื่องนี้ ไม่ใช่ว่าตัวเธอเองไม่อยากจะมีลูกแต่เพราะเธอกับสามีกำลังจะหย่าขาดจากกันในอีกไม่กี่วันที่จะถึงนี้ หากเขารู้ว่าท้องก็คงจะคิดว่าปล่อยให้มีลูกเพื่ออยากได้สมบัติของเขาแน่นอน

“ก๊อก ๆ”

คนเจ้าเนื้อถึงกับสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงเคาะประตูห้องน้ำจากด้านนอกดังขึ้น เธอรีบเช็ดน้ำตาออกแล้วเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างใส่กระเป๋าพร้อมกับซ่อนมันไว้ด้านหลัง ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตู

“เป็นอะไรหรือเปล่า ฉันเห็นเธอเข้าห้องน้ำไปตั้งนาน”

ใบหน้าหล่อเหลา ผมชี้ฟูเล็กน้อยจากการเพิ่งตื่นนอน ดวงตาคมเหลือบมองคนเจ้าเนื้อที่มีสีหน้าซีดเผือด

“เปล่าค่ะ พอดีท้องผูกเลยนั่งนานไปหน่อย ถ้าไม่มีอะไรแล้วบัวขอลงไปเตรียมมื้อเช้าให้พี่โปรดนะคะ”

“อืม...”

คำตอบรับสั้น ๆ แสนเย็นชานั้น เธอชินเสียแล้ว เพราะพี่โปรดปรานก็เป็นอย่างนี้มาตลอดห้าปีที่แต่งงานกันมา เราสองคนไม่ได้แต่งงานกันเพราะความรัก แต่เราสองคนแต่งงานกันเพราะพินัยกรรมของคุณปู่ทั้งคู่

“อนึ่ง... หากทั้งบัวบูชาและโปรดปรานหย่ากันก่อนครบห้าปี บริษัทกาแฟ เฟรชไชน์ร้านกาแฟทั้งในและต่างประเทศ รวมถึงไร่กาแฟบุษบาจะตกเป็นของสาธารณะทันที”

สิ้นเสียงอ่านของทนายประจำตระกูลของทั้งคู่ โปรดปรานก็ผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ไม่คิดว่าปู่เขากับปู่ของยายบัวบูชาจะคิดอะไรพิเรนท์แบบนี้ ก่อนหน้านี้ก็คิดว่าพวกท่านล้อเล่นที่จะจับเราสองคนแต่งงานกัน

“ยังไงผมก็ไม่แต่งนะครับ” เขายังยืนกรานเสียงหนักแน่น

“ถ้าไม่แต่ง ทุกอย่างที่ผมอ่านไปเมื่อครู่ก็จะตกเป็นของสาธารณะทันทีครับ” ทนายเองก็ยังคงยืนยันตามพินัยกรรมของผู้ล่วงลับได้บันทึกไว้

โปรดปรานรู้สึกหงุดหงิดเต็มทน ก่อนจะหันไปหาคนเจ้าเนื้อที่ยังคงอยู่ในชุดนักศึกษา หญิงสาวเอาแต่ก้มหน้าเม้มปากเข้าหากันไม่ยอมพูดหรือคัดค้านอะไรเลยสักคำ

“นี่เธอไม่คิดจะพูด หรือปฏิเสธอะไรหน่อยเหรอ”

“จะให้บัวพูดอะไรได้ล่ะคะ ก็ในเมื่อพวกท่านสั่งเอาไว้แบบนั้น ถ้าไม่ทำตามเราก็แค่ไม่ได้อะไรเลย ซึ่งนั่นบัวไม่ยอม ไม่ยอมเสียไร่บุษบาของแม่บัวไปแน่ ๆ เรามาแต่งงานกันเถอะค่ะ”

บัวบูชาเอ่ยออกไปทั้งที่รู้ว่าเขาต้องปฏิเสธกลับมาแน่ ๆ และมันก็จริงอย่างนั้น

“หน้าด้าน! ฉันไม่มีทางแต่งงานกับเธอหรอก เธอก็รู้ว่าฉันมีรตาเป็นแฟนอยู่แล้ว”

“นั่นมันก็เรื่องของพี่โปรดค่ะ ถ้าไม่อยากแต่งเรามีวิธีอื่นด้วยเหรอ”

คำตอบนั้นทำเอาชายหนุ่มถึงกับนิ่งอึ้งไป ไม่คิดว่าผู้หญิงที่เขาเติบโตมาด้วยกันจะไม่คัดค้าน แถมยังยืนกรานว่าจะแต่งงานกับเขาอีกต่างหาก

หลังจากนั้นไม่นานบัวบูชาก็ได้ยินข่าวว่าพี่โปรดปรานเลิกกับพี่รตาแล้ว และยังตอบตกลงแต่งงานกับเธอย่างง่ายดาย โดยมีข้อแม้เดียวคือเธอห้ามท้องเด็ดขาด เพราะเขาต้องการทำตามพินัยกรรม พอครบปีแล้วต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไป จะได้ไม่มีพันธะผูกพัน

ซึ่งอีกไม่กี่วันข้างหน้าก็ครบห้าปีตามที่พินัยกรรมระบุแล้ว แต่ข้อตกลงที่ทำไว้มันดันไม่เป็นไปตามที่เธอคิดเอาไว้ สองมืออวบยกขึ้นลูบหน้าท้องตัวเองขณะที่กำลังจัดจานอาหารมื้อเช้า

“คุณบัวเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ป้าเห็นเหมอตั้งแต่ลงมาแล้ว หรือไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ หน้าดูซีด ๆ”

“บัวไม่ได้เป็นอะไรค่ะป้าสา มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย ว่าแต่วันนี้ป้าสาทำอะไรให้พี่โปรดทานเหรอคะ”

“ก็เหมือนเดิมค่ะคุณบัว ข้าวต้มกุ้งร้อน ๆ ของชอบคุณโปรด

นั่นแหละค่ะ”

ป้าสาตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มใจดี หญิงวัยกลางคนคนนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ทำดีกับเธอในบ้านหลังใหญ่ที่แสนอ้างว้างแห่งนี้ บัวบูชาพยักหน้ารับบาง ๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดแม้ว่าในใจจะยังคงสั่นไหวกับผลตรวจครรภ์เมื่อเช้า

คุยกันได้ไม่นานนัก ร่างสูงของโปรดปรานก็เดินลงมาถึงห้องอาหารชายหนุ่มอยู่ในชุดทำงานที่ดูเนี้ยบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัวขับเน้นช่วงไหล่กว้าง แขนแกร่งข้างหนึ่งพาดเสื้อสูทสีเข้มเอาไว้

ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะดึงดูดสายตาผู้คนเสมอ วันนี้ก็ยังคงเรียบนิ่งและเย็นชาเหมือนเช่นทุกวัน ดวงตาคมกริบกวาดมองมาที่โต๊ะอาหารเพียงแวบเดียว ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ประจำตำแหน่งประมุขของบ้านโดยไม่ได้เอ่ยทักทายภรรยาของตัวเองเลยแม้แต่ครึ่งคำ

บัวบูชาลอบมองใบหน้าหล่อเหลานั้นด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ห้าปีแล้วที่เธอได้นั่งร่วมโต๊ะอาหารกับเขา ได้ตื่นมาทำหน้าที่ภรรยา แม้จะเป็นภรรยาที่เขาไม่เคยต้องการเลยก็ตาม มือป้อมค่อย ๆ เลื่อนชามข้าวต้มกุ้งที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปตรงหน้าชายหนุ่ม

ทว่าทันทีที่เปิดฝาถ้วยออกกลิ่นคาวของกุ้งและกระเทียมเจียวลอยมาเตะจมูก อาการมวนท้องที่เพิ่งสงบไปเมื่อครู่ก็ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอยอีกรอบ

“อุ๊บ ... แหวะ”

หญิงสาวรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่น เบิกตากว้างเมื่อความพะอืดพะอมพุ่งขึ้นมา จนไม่สามารถอดกลั้นได้ ร่างอวบรีบหันหลัง ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็วจนเก้าอี้ครูดกับพื้นเสียงดัง ก่อนจะสับเท้าวิ่งพรวดพราดตรงดิ่งไปยังห้องน้ำชั้นล่างทันทีโดยไม่สนใจสายตาประหลาดใจของป้าสาและคิ้วที่ขมวดเข้าหากันของโปรดปราน

แขนอวบของบัวบูชาถลาไปเกาะขอบอ่างล้างหน้าในห้องน้ำ เธอโก่งคออาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตาย ทว่าสิ่งที่ขย้อนออกมามีเพียงน้ำใส ๆ และรสขมในลำคอ หน้าอกอวบกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจ น้ำตาไหลซึมจนขอบตาแดงก่ำ ความรู้สึกทรมานทางร่างกายยังไม่เท่าความหวาดกลัวในใจ เธอพยายามเปิดก๊อกน้ำ ล้างหน้าล้างปากเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอย แต่ในจังหวะที่เธอกำลังยืดตัวขึ้น

“ป่วยเหรอ เป็นอะไร?”

น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่ทาบลงบนแผ่นหลังที่กำลังสั่นเทาของเธอ บัวบูชาสะดุ้งสุดตัว ไม่คิดว่าเขาจะเดินตามมา มือหนาของโปรดปรานลูบแผ่นหลังของเธอเบา ๆ สัมผัสอุ่นที่ส่งผ่านเนื้อผ้าทำเอาก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของคนเจ้าเนื้อกระตุกวูบ มันเป็นสัมผัสที่อ่อนโยนจนคนถูกกระทำแทบอยากจะร้องไห้ออกมา แต่เธอก็รู้ดีว่ามันเป็นเพียงแค่สัญชาตญาณ ไม่ใช่ความรัก