การจัดวางตัวละครทำให้เรื่องไม่เคยนิ่ง นิลยามักจะเป็นแรงผลักให้คนอื่นตัดสินใจ ขณะที่ฤทธิ์มักเป็นเครื่องเตือนว่าความฝันก็มีราคาที่ต้องจ่าย ฉากหนึ่งที่ผมชอบมากเป็นฉากเล็ก ๆ ในร้านหนังสือที่อรุณและฤทธิ์เผชิญหน้ากัน โดยไม่มีการต่อสู้แบบรุนแรง แต่เป็นการปรับมุมมองของกันและกัน ฉากนี้ทำให้นึกถึงช่วงสงบ ๆ ใน 'March Comes in Like a Lion' ที่ความเงียบกลับพูดแทนตัวละครได้อย่างทรงพลัง