ตัวละครหลักในอิคคิวซัง คือใครและมีบทบาทอย่างไร

ในโลกของ 'ต้านอู๋ตันจุน' ตัวละครที่โดดเด่นที่สุดคืออู๋ตันจุนเอง—เขาไม่ได้เป็นฮีโร่สมบูรณ์แบบแต่เป็นคนที่ถูกผลักดันให้เลือกข้างซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันเห็นเขาเป็นแกนกลางของเรื่องที่ขับเคลื่อนทั้งโครงเรื่องและความรู้สึกของผู้อ่าน: จากจุดเริ่มต้นที่เป็นคนธรรมดาไปสู่สถานะที่ต้องแบกรับความรับผิดชอบใหญ่โต พฤติกรรมของเขามีความขัดแย้งระหว่างอุดมคติและความจำเป็น ทำให้บทบาทของเขาเป็นทั้งต้นเหตุและผลลัพธ์ของเหตุการณ์สำคัญๆ สายสัมพันธ์ระหว่างอู๋ตันจุนกับตัวละครรองอย่างหลี่เหวินที่ทำหน้าที่เป็นครูชี้แนวทาง และเฉินฟู่ซึ่งเป็นคู่แข่งที่ท้าทายความเชื่อของเขา ช่วยให้เรื่องไม่ตกเป็นนิ่งเดียว หลายฉากที่หลี่เหวินเตือนหรือผลักดันอู๋ตันจุน กลายเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ตัวเอกต้องตัดสินใจใหม่ ส่วนเฉินฟู่กลับเป็นกระจกสะท้อนจุดอ่อนและจุดแข็งของเขา ฉากความสัมพันธ์โรแมนติกกับเย่หมิงไม่ได้มาเพื่อหวานเพียงอย่างเดียว แต่เป็นตัวช่วยดึงด้านมนุษย์ของเขาออกมาชัดขึ้น ทำให้การตัดสินใจสุดท้ายของอู๋ตันจุนมีน้ำหนักมากขึ้น ฉันชอบที่เรื่องไม่ปล่อยให้ตัวเอกเป็นคนเดียวที่เปล่งประกายในทุกฉาก—ตัวร้ายเช่นจางเซิ่งก็มีมิติ ทำให้ความขัดแย้งไม่ใช่แค่ดีต่อชั่ว แต่เป็นการปะทะของความเชื่อและผลประโยชน์ นั่นทำให้บทบาทของตัวละครหลักทั้งหมดยืดหยุ่นและมีชีวิต ยิ่งคิดก็ยิ่งชอบการออกแบบคาแรกเตอร์แบบนี้ที่ทำให้ฉากธรรมดากลายเป็นบททดสอบคุณค่าได้

เทปวิดีโอตลับที่เคยดูบ่อยทำให้เสียงพากย์ไทยของ 'อิคิวซัง' ฝังอยู่ในความทรงจำผมอย่างชัดเจน เวลาพูดถึงนักพากย์หลักของฉบับพากย์ไทย มักจะไม่ได้มีรายชื่อเป็นทางการหรือเป็นที่จดจำเหมือนฉบับญี่ปุ่น แต่สิ่งที่ผมจำได้คือลักษณะเสียง: เสียงของอิคิวในเวอร์ชันไทยมักเป็นน้ำเสียงสดใส ให้ความรู้สึกเด็กฉลาดฉับไว ซึ่งในวงการพากย์ไทยบ่อยครั้งจะให้คนพากย์หญิงรับบทเด็กชาย การพากย์ตัวละครผู้ใหญ่ในเรื่อง เช่นเจ้าอาวาสหรือขุนนาง มักได้คนที่มีน้ำเสียงหนักแน่นหรือโทนสุภาพ ทำให้ตัวละครดูมีมิติและตลกในจังหวะที่เหมาะสม อีกเรื่องที่ผมสังเกตคือฉบับพากย์ไทยอาจมีหลายเวอร์ชันตามการออกอากาศซ้ำหรือการลงเทป/ดีวีดี ดังนั้นเสียงพากย์หลักอาจเปลี่ยนไปบ้าง ขึ้นกับสตูดิโอพากย์และนักพากย์ที่สถานีใช้ในช่วงนั้น ถึงจะไม่มีรายชื่อชัดเจน แต่คนในชุมชนแฟนเก่ามักจำเสียงได้ดีและชอบพูดคุยแลกเปลี่ยนกัน ถึงที่สุดแล้วเสียงพากย์ไทยของ 'อิคิวซัง' นั้นเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้การ์ตูนเรื่องนี้ยังคงอบอุ่นและขำได้แม้ฟังซ้ำหลายครั้ง

ประเด็นนี้เป็นเรื่องที่สนุกมากเมื่อเอา 'Ikkyu-san' ฉบับอนิเมะไปเทียบกับภาพของอิคคิวในประวัติศาสตร์ เพราะทั้งสองเวอร์ชันพูดถึงคนชื่อเดียวกันแต่เล่าให้คนดูฟังคนละแบบโดยสิ้นเชิง: ฉบับอนิเมะนำเสนออิคคิวเป็นเด็กวัดแสนเฉลียวฉลาด มุ่งเน้นแก้ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ด้วยไหวพริบและอารมณ์ขัน เหมาะกับผู้ชมเด็กและครอบครัว พล็อตมักเป็นบรรทัดฐานของนิทานสอนใจ—มีปริศนา มีศีลธรรมของเรื่อง และจบด้วยบทเรียนที่อบอุ่น ในด้านภาพและโทนเรื่อง 'Ikkyu-san' แบบการ์ตูนนั้นสดใส น่ารัก และใช้องค์ประกอบตลกเพื่อให้เรื่องที่เกี่ยวกับศีลธรรมและคติธรรมเป็นเรื่องเข้าใจง่ายสำหรับคนทุกเพศทุกวัย มองจากมุมประวัติศาสตร์แล้ว อิคคิวโซจุนเป็นพระเซนจริงๆ ที่มีชีวิตซับซ้อนและมีมิติด้านศิลปวัฒนธรรมมากกว่าที่การ์ตูนเสนอ เขาเกิดในศตวรรษที่ 15 และขึ้นชื่อว่าเป็นนักคิดนักกวีที่ต่อต้านพิธีรีตองแบบแข็งทื่อ ต่อสังคมสงฆ์ที่ทุจริต และไม่กลัวจะแสดงพฤติกรรมที่ขัดกับมารยาทของพระแบบดั้งเดิม เรื่องราวชีวิตจริงของเขาเต็มไปด้วยงานศิลป์ เชื่อมโยงกับการพัฒนารสนิยมแบบชา (ซึ่งกลายเป็นรากฐานของพิธีชงชาญี่ปุ่นในแง่ความเรียบง่ายและความไม่สมบูรณ์แบบ) และมีชื่อเสียงด้านบทกวี บทคัดลายมือ และการใช้ชีวิตแบบคนอิสระทางจิตใจ บทบาทของเขาในประวัติศาสตร์จึงเป็นทั้งนักปฏิรูป นักศิลป์ และนักวิพากษ์สังคม ไม่ใช่เพียงแค่เด็กอัจฉริยะแก้ปัญหา ความแตกต่างหลักที่ฉันสังเกตเห็นคือมุมมองต่อศาสนาและนิสัยของตัวเอก: ฉบับอนิเมะชูข้อดีของการเอาใจเขามาใส่ใจเรา ความซื่อสัตย์ และการใช้ไหวพริบแทนความรุนแรง จึงทำให้ตัวอิคคิวเป็นฮีโร่สำหรับเด็ก ในขณะที่บุคคลจริงเป็นคนที่ตั้งคำถามกับระบบมากกว่าจะเป็นแบบอย่างทางศีลธรรมล้วนๆ การ์ตูนมักเซนเซอร์หรืออยากให้เรื่องเรียบร้อย จึงตัดองค์ประกอบที่เป็นผู้ใหญ่ เช่นความสัมพันธ์ส่วนตัว หรือมุมมองวิพากษ์อย่างตรงไปตรงมาของอิคคิวออกไป เพื่อไม่ให้เนื้อหาไม่เหมาะสมสำหรับเด็ก นอกจากนี้ การ์ตูนมักแปลงเรื่องเล่าและตำนานพื้นบ้านเกี่ยวกับอิคคิวให้เป็นตอนสั้นๆ ที่จบในหนึ่งตอน ทำให้ภาพรวมของตัวจริงกลายเป็นชุดนิทานที่เน้นความเอนเตอร์เทน ในฐานะแฟนของทั้งสองแบบ ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่สนุกคือการดูอนิเมะแล้วตามอ่านหรือฟังเรื่องจริงของอิคคิว เพราะทั้งสองเติมเต็มกันอย่างดี: อนิเมะทำให้แนวคิดพื้นฐานของเซนและคติสอนใจเข้าถึงง่าย ส่วนประวัติจริงให้ความลุ่มลึกและความขัดแย้งที่ทำให้เข้าใจว่าทำไมคนอย่างอิคคิวถึงมีอิทธิพลต่อศิลปะและวัฒนธรรมญี่ปุ่น การยอมรับความแตกต่างระหว่างสองภาพนี้ทำให้เราชื่นชมทั้งการเล่าเรื่องแบบสอนใจและการยอมรับความซับซ้อนของบุคคลจริงได้พร้อมกัน ซึ่งเป็นมุมมองที่อบอุ่นและสมจริงสำหรับฉัน

ครั้งแรกที่เปิดหนังสือ 'ต้นเศรษฐีวิลสัน' ขึ้นมา ฉากแรกที่ดึงผมไว้คือภาพของวิลสันเอง—คนที่มีทั้งความฉลาดทางธุรกิจและบาดแผลส่วนตัว รู้สึกได้ว่าเขาไม่ใช่ตัวร้ายเต็มร้อย แต่ก็ไม่ใช่ฮีโร่ไร้ตำหนิ ชื่อวิลสันในเรื่องเป็นแกนกลางที่ดึงตัวละครอื่นๆ ให้มีความหมาย: เขาคือผู้ก่อตั้งอาณาจักร เศรษฐีที่ตัดสินใจหลายครั้งบนฐานผลประโยชน์ แต่บางครั้งก็ถูกสะกิดด้วยความหลังจนเปลี่ยนทิศทาง อีกสองคนที่ผมมองว่าสำคัญคือบุตรสาวของเขา เอวา—คนที่ทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนความเป็นมนุษย์ของวิลสัน และมาร์คัส ผู้จัดการคนสนิทที่คอยบาลานซ์ระหว่างคำสั่งกับจริยธรรม เอวาไม่ใช่แค่ตัวแทนทายาท แต่เป็นเสียงเรียกร้องให้วิลสันเผชิญอดีต ขณะที่มาร์คัสมักถูกวางให้เป็นผู้แก้ปัญหาเชิงปฏิบัติและเป็นคนกลางในความขัดแย้งของครอบครัว นอกจากนี้ยังมีตัวละครรองที่มีบทบาทหนัก เช่น ฮาร์โรว์ คู่แข่งทางธุรกิจที่ดึงด้านมืดของวิลสันออกมา และนาโอมี เพื่อนสมัยเด็กที่เป็นสะพานเชื่อมไปสู่อดีต ฉากที่วิลสันยืนเผชิญหน้ากับฮาร์โรว์หน้าห้องประชุมใหญ่เป็นฉากหนึ่งที่ชัดเจนว่าแต่ละตัวละครไม่ได้มีไว้แค่เดินเรื่อง แต่เป็นตัวแทนแนวคิดต่างกัน—ความโลภ ความรับผิดชอบ ความเสียสละ ผมชอบที่เรื่องใช้ตัวละครเพื่อตั้งคำถามมากกว่าจะให้คำตอบตายตัว มันทำให้ภาพของแต่ละคนยืดหยุ่นและน่าสนใจในแบบของตัวเอง

รายการตัวละครหลักของ 'อวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่' ทำให้ฉันอยากเล่าให้เพื่อนฟังทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ เพราะแต่ละคนมีมิติและความขัดแย้งที่เข้มข้น เว่ยอูเซียน เป็นหัวใจของเรื่อง ผู้ชายที่เต็มไปด้วยไหวพริบ เย็นชาในบางจังหวะ แต่ก็มีความกล้าหาญและไม่ยอมแพ้ต่อความอยุติธรรม บทบาทของเขาคือทั้งตัวเอกและชนวนเหตุที่เปลี่ยนแปลงชะตากรรมหลายคน ผ่านทางการตัดสินใจที่พลิกผัน เขาทำให้เรื่องมีจังหวะขึ้นลงและเป็นศูนย์กลางของความสัมพันธ์ทั้งหมด หลานวั่งจี คือภาพสะท้อนของความสงบและความเข้มงวด เขาเป็นเสาหลักทางศีลธรรมที่ชวนให้ย้อนคิด ถึงแม้จะเคร่งครัดแต่ก็ซ่อนความอ่อนโยนไว้กับคนที่เขาห่วงใย ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเว่ยอูเซียนเป็นแกนดราม่าที่ทำให้เรื่องมีความอ่อนโยนและเจ็บปวดสลับกัน เจียงเฉิง กับจินกว่างเย่า เป็นตัวละครสองเส้นที่เติมความขัดแย้งทางการเมืองและความแค้น เจียงเฉิงมีบทบาทเป็นคนที่แบกครอบครัวและความทรงจำไว้ ส่วนจินกว่างเย่าพาเข้ามาซับพลอตของการทรยศและการแก่งแย่งอำนาจ ทำให้โครงเรื่องไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวเท่านั้น แต่ขยายออกเป็นปัญหาสังคมและการเมือง เวิ่นหนิง กับตัวละครฝ่ายสนับสนุนอื่นๆ ช่วยเติมความเป็นมนุษย์และความอบอุ่น พวกเขาไม่ใช่แค่ผู้ตาม แต่มีช่วงเวลาที่ฉายแสงของตัวเองเช่นกัน เรื่องนี้จึงสมดุลระหว่างบทรันทดและมิตรภาพที่เหนียวแน่น

พอพูดถึงอนิเมะคลาสสิกวัยเด็กเรื่องนี้ ภาพของเด็กหนุ่มฉลาดหลักแหลมที่ชอบเล่นกลอุบายเพื่อสอนคนใหญ่คนโตกลับเข้ามาในหัวทันที — ในส่วนของจำนวนตอน ฉบับทีวีอนิเมะชุดดั้งเดิมของ 'Ikkyu-san' มีทั้งหมด 296 ตอน ซึ่งเป็นชุดยาวที่ฉายต่อเนื่องในช่วงทศวรรษ 1970 ถึงต้นทศวรรษ 1980 ผลงานชุดนี้ขึ้นชื่อเรื่องการนำเสนอเรื่องราวสั้น ๆ ที่ผสมทั้งอารมณ์ขันและคติสอนใจ ทำให้มันอยู่ในความทรงจำของคนดูหลายรุ่นจนถึงทุกวันนี้ ในความเป็นแฟนเฝ้าดู ผมชอบที่แต่ละตอนมักจะมีโครงเรื่องเรียบง่ายแต่จับใจได้ แม้ว่าจะเป็นเรื่องของเด็กวัดที่มีไหวพริบ แต่การตีความเรื่องราวและบทบาทของตัวละครรองกลับทำให้ทุกตอนมีรสชาติแตกต่างกันไป ยิ่งตอนที่เล่าเรื่องวิธีคิดของเด็กกับผู้ใหญ่ก็ยิ่งน่าสนใจ เพราะไม่ใช่แค่ขำ ๆ แต่ยังแฝงบทเรียนด้านปัญญาและมนุษยธรรมไว้ด้วย เพลงเปิดที่ติดหูและการออกแบบตัวละครแบบเรียบง่ายก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คนดูจำได้ยาวนาน นอกจากซีรีส์ทีวีหลักแล้ว ยังมีผลงานอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องในรูปแบบต่าง ๆ ซึ่งก็ช่วยขยายจักรวาลเล็ก ๆ ของตัวละครให้แฟน ๆ ได้ตามเก็บกันต่อ มองจากมุมคนดูที่เติบโตมากับการ์ตูนสมัยนั้น ความยาว 296 ตอนไม่ได้ทำให้เรื่องยืดเยื้อเกินไป แต่กลับให้ความรู้สึกว่ามีโอกาสได้เห็นตัวละครเติบโตผ่านเหตุการณ์หลากหลาย ตอนสั้น ๆ ที่กระชับทำให้หยิบมาดูเมื่อต้องการรอยยิ้มหรือข้อคิดสั้น ๆ ได้ง่าย และยังเป็นสะพานที่ทำให้เด็ก ๆ เรียนรู้มุมมองเชิงเหตุผลและศีลธรรมโดยไม่รู้สึกถูกบังคับ ช่วงเวลาที่ได้ย้อนเปิดดูบางตอนซ้ำก็เหมือนการกลับไปหาเพื่อนเก่าในวัยเด็ก เห็นมุกเดิม ๆ แต่หัวเราะได้เหมือนเดิม นี่แหละคือเหตุผลที่เรื่องนี้ยังคงมีเสน่ห์ในใจหลายคนจนถึงทุกวันนี้

ทุกครั้งที่พูดถึง 'ช่อว33' ภาพของนักแสดงนำชื่อ ธันวา ศรีวิชัย จะผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่ต้องคิดมาก ชื่อของเขาอาจยังไม่โด่งดังเท่าดาราระดับบิ๊ก แต่การแสดงในบท 'ภิรมย์' ของเขาเต็มไปด้วยมิติที่จับต้องได้ การแสดงของผมต่อบทนี้เห็นชัดว่าธันวาเลือกวิธีเล่นจากภายใน ไม่ได้หวือหวาด้วยลีลาใหญ่ แต่เน้นการแสดงออกทางสายตาและท่าทางที่ละเอียด ฉากเปิดเรื่องที่ตัวละครยืนเงียบ ๆ ณ สถานีน้ำ เป็นตัวอย่างดีที่ทำให้เห็นความเปราะบางของภิรมย์โดยไม่ต้องพูดมาก บทบาทของภิรมย์ใน 'ช่อว33' ทำหน้าที่เป็นแกนกลางของเรื่องทั้งในเชิงอารมณ์และพล็อต เขาเป็นคนที่ผูกปมกับคนอื่น ๆ รอบตัว ทำให้ทุกการตัดสินใจของเขาส่งผลต่อการเดินเรื่อง การเล่นแบบเรียบแต่หนักแน่นของธันวาทำให้ฉากความขัดแย้งระหว่างเขากับตัวละครรองมีพลังมากขึ้น และฉากสุดท้ายที่เขายืนเผชิญหน้ากับอดีตเป็นช่วงที่แสดงพลังการเก็บรายละเอียดได้ชัดเจน เหลือความคิดให้ติดตามหลังดูจบ

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นเกี่ยวกับ 'อิคิวซัง' คือการผสมผสานระหว่างตำนานกับอารมณ์ขันที่คมคาย—สิ่งนี้ชัดเจนเมื่อลองมองย้อนกลับไปที่รากของเรื่อง ฉันมักจะคิดว่าแรงบันดาลใจหลักมาจากตัวตนจริงของอิคิว โซจุน (Ikkyū Sōjun) ซึ่งเป็นพระนักบวชผู้มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นด้วยนิสัยมีไหวพริบและกลอนเสียดสีสังคมหลายบท เรื่องราวที่เล่าต่อกันแบบ 'setsuwa' หรือเรื่องเล่าสั้นในวัฒนธรรมญี่ปุ่นนั้นให้โครงเรื่องที่พร้อมจะถูกดัดแปลงเป็นบทเรียนเชิงตลกสำหรับเด็ก ส่วนองค์ประกอบของคำสอนแบบเซนก็ช่วยเติมมิติปรัชญาให้กับตัวละคร—มันไม่ได้เป็นแค่การแก้ปัญหาแบบเอาต์พุต แต่ยังสอนให้คิดวิ่งวนและตั้งคำถามกับสิ่งรอบตัว นอกจากเนื้อหาเชิงประวัติศาสตร์และปรัชญา ฉันยังเห็นว่าคนสร้างพยายามใช้รูปแบบการเล่าเรื่องที่เรียบง่ายและภาพลักษณ์น่ารักเพื่อเข้าถึงผู้ชมเด็กในยุคนั้น ความต้องการสร้างรายการที่ให้ทั้งความสนุกและคติสอนใจเป็นตัวขับเคลื่อนสำคัญ ทำให้ฉากที่ดูตลกหรือแสบสันต์จริง ๆ แล้วซ่อนข้อคิดแบบโบราณเอาไว้ การผสมผสานระหว่างภูมิปัญญาท้องถิ่นกับภาษาวาทศิลป์ของการ์ตูนจึงเป็นหัวใจที่ทำให้ 'อิคิวซัง' ยืนหยัดในความทรงจำของหลายคนได้จนถึงทุกวันนี้

ลองนึกภาพตัวเอกที่ไม่ได้ถูกเซ็ตให้เป็นฮีโร่แบบเดิม ๆ แต่กลับกลายเป็นกระจกสะท้อนความเป็นมนุษย์ในช่วงเวลาที่ล่มสลาย ใน 'ผมคือตัวบัคในวันสิ้นโลก' ตัวบัคไม่ใช่แค่ตัวละครตลกหรือมุขเกรียนที่เกิดจากความผิดพลาดของซอฟต์แวร์ แต่เป็นพอยท์สำคัญที่เล่าเรื่องจากมุมมองที่แปลกและตรงไปตรงมา ตัวบัคทำหน้าที่สองอย่างพร้อมกัน: เป็นผู้สังเกตการณ์ที่เห็นภาพรวมของความวินาศ และเป็นตัวชนวนที่ทำให้เหตุการณ์เล็ก ๆ กลายเป็นเรื่องใหญ่ สมัยก่อนผมชอบมองตัวบัคเหมือนตัวละครจาก 'Mushishi'—สิ่งมีชีวิตที่ดูเรียบง่ายแต่สะท้อนความลึกลับของโลก แต่ตัวบัคในเรื่องนี้ยังมีความดิบและขบถมากกว่า เขาไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อช่วยมนุษย์เสมอไป แต่การกระทำของเขามักเผยความจริงที่คนอยากมองข้าม แง่มุมที่ชอบคือการที่บัคกลายเป็นเครื่องมือให้เรื่องสำรวจหัวข้อหนัก ๆ เช่นอำนาจ ความผิดพลาด และการอยู่รอด โดยใช้มุขและสถานการณ์ที่ดูเล็กน้อยเป็นตัวผลักดันให้ผู้อ่านตั้งคำถาม เช่น การที่บัคทำสิ่งหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ แต่ผลลัพธ์กลับใหญ่โต นั่นทำให้เขาเป็นทั้งศัตรูและพันธมิตรในคราวเดียว ผมเองชอบจังหวะที่ผู้เขียนปล่อยให้ตัวบัคเป็นตัวแทนของความไม่สมบูรณ์ของโลก แล้วใช้ความไม่สมบูรณ์นั้นพูดเรื่องคลาสสิกอย่างความเป็นมนุษย์ สรุปแบบไม่เป็นทางการก็คือ บัคเป็นแกนกลางที่ทำให้โทนเรื่องทั้งตลก ลึกซึ้ง และแสบได้พร้อมกัน ผมชอบที่เขาไม่ได้ถูกทำให้เป็นฮีโร่สมบูรณ์แบบ แต่เป็นตัวละครที่เราต้องจับตามอง เพราะจากมุมของเขา เรื่องธรรมดากลายเป็นบททดสอบของศีลธรรมและการเอาตัวรอด ซึ่งนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้เรื่องยังน่าติดตาม

การเดินทางใน 'ไฮคิว' นั้นเต็มไปด้วยตัวละครที่น่าประทับใจมากมาย แต่ถ้าพูดถึงตัวหลักคงหนีไม่พ้น ฮินาตะ โชโยะ เด็กหนุ่มตัวเล็กแต่ใจสู้ไม่ยอมแพ้ ที่ฝันอยากจะเป็น 'ยักษ์เล็ก' ในวงการวอลเลย์บอล คู่แข่งคนสำคัญของเขาคือ คาเงยามะ โทบิโอะ นักตบหนุ่มเสียงดังจากโรงเรียนคาราซุโนะ ที่เริ่มต้นเป็นศัตรูแต่กลายมาเป็นคู่หูที่ขาดกันไม่ได้ นอกจากนี้ยังมีตัวละครสนุกๆ อย่าง นิชิโนะ ยู เจ้าของฉายา 'อัจฉริยะไร้ความสามารถ' หรือ ซาวามูระ ไดจิ กัปตันทีมที่ดูเข้มแต่จริงๆ แล้วอ่อนโยนสุดๆ