ฉันมักจะโกรธเล็กน้อยเมื่อตอนจบของซีรีส์ดังๆ ทำให้ความผูกพันที่สะสมมาหลายซีซั่นรู้สึกถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
การที่แฟนๆ
บ่นกันเยอะสุดมักมาจากความคาดหวังที่ปรุงขึ้นมาจากรายละเอียดเล็กๆ ตลอดเรื่อง — การพัฒนาความสัมพันธ์ของตัวละคร ฉากเล็กฉากน้อยที่จับใจ หรือทฤษฎีแฟนที่ดูมีเหตุผล พอถึงตอนจบถ้ามันไม่จ่ายกลับให้ถูกทาง ความรู้สึกของการถูกหักหลังจะรุนแรงมากกว่าความผิดพลาดเชิงเทคนิคอย่างการตัดต่อหรือคิวบู๊ที่ดูไม่เนียน
เคยรู้สึกเหมือนกันกับตอนจบของ 'Stranger Things' ที่หลายคนโต้แย้งว่าโทนเรื่องเปลี่ยนไปจากความอบอุ่นของมิตรภาพไปเป็นการระเบิดฉากแอ็กชันหนักๆ การจะยอมรับจุดจบแบบนั้นได้ ต้องมีเหตุผลเชิงอารมณ์ที่จับต้องได้ ซึ่งบางครั้งโชว์รันเนอร์เลือกทิศทางตามภาพรวมมากกว่าจะตอบโจทย์แฟนรายย่อย ผลคือคนที่ลงไปลึกกับรายละเอียดรายบุคคลรู้สึกผิดหวังสุดๆ และคอมเมนต์จึงเดือดเป็นสีสันของวงการแฟนคลับไปอีกพักใหญ่