โครงสร้างการเล่าเรื่องที่ใส่พวกเขาเข้ามาไม่ได้เรียงตามลำดับเหตุการณ์ แต่เป็นการวางพวกเขาเป็น 'ฟังก์ชัน' ของพล็อต: คนหนึ่งขยายความเชื่อมโยงทางการเมือง อีกคนเป็นพลังตัวเบี่ยง และอีกคนดันให้ตัวเอกต้องเผชิญหน้ากับศีลธรรมของตัวเอง ฉันชอบที่ผู้สร้างหลีกเลี่ยงการใส่ตัวละครมาเพื่อฉากต่อสู้เพียงอย่างเดียว — พวกเขามีบทบาทต่อธีมหลักจนฉากเล็กๆ หลายฉากจึงอัดแน่นไปด้วยความหมาย เหมือนกับความรู้สึกที่ได้จากการดูฉากใหญ่ใน 'The Lord of the Rings' แต่ในมุมที่เป็นการเมืองและศีลธรรมมากกว่าเสียงระฆังของสงคราม