นักรบ Novels & Stories

ักรบอยู่ โดยนักรบจะถูกแบ่งออกเป็นสิบระดับด้วยกัน เรียกง่าย ๆ คือนักรบระดับหนึ่ง นักรบระดับสอง นักรบระดับสาม ไปจนถึงระดับเก้า ส่วนระดับสิบนั้นจะพิเศษขึ้นมาหน่อย โดยจะถูกเรียกว่า ตัวแทนของเทพแห่งสรรพสัตว์ ความสามารถในการรับรู้และการสู้รบสูงส่ง เป็นตัวตนที่มนุษย์สัตว์ทุก คนอยากก้าวไปถึง

นักรบอ้างหน้าด้านๆ เขาผายมือไล่คนที่มีศักดิ์เป็นน้าเขย “นั่นประตูครับ ผมไม่อยากเสียมารยาทด้วยการเรียกใครออกมาหิ้วคุณน้าออกไป” “ก็เรียกมาสิรบ...ฉันก็อยากรู้ว่าแกจะแน่อย่างที่ปากพูดไหม?” นรสิงห์ร้องท้า เขารู้จักมันดี นักรบห่วงหน้าตาตนเองยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด มันไม่มีทางทำอะไรก็ได้ที่ทำให้ ภาพพจน์ของตนเองเสียหาย

วาคีนจ้องเขม็ง “แล้วมึงเป็นใคร” นักรบถามย้อนกลับหนุ่มฮอตอันดับสองจนอีกฝ่ายชะงัก ริมฝีปากของนักรบเหยียดยิ้ม

นักรบบ่นก่อนจะเดินไปเปิดประตู “.. เอ้า อยู่กันทำห่าอะไรอะ มันจะเอากัน เงี่ยนก็กลับไปเอาผัวเอาเมียตัวเองดิ” “..เดี๋ยวนี้เขาพูดจาแบบนี้เป็นด้วยเหรอ?” นลินกันถามนารา “..สำหรับนักรบนะ …มีแค่หน้าตาเท่านั้นแหละที่ดูเรียบร้อยอะ^^”

>ปกป้อง “ได้หมด” >นักรบ “อืม” >สงคราม ส่วนธีกับโทนและอัศวิน ตอบตกลงแค่เพียงพยักหน้า

นักรบยิ่งเห็นเพื่อนเศร้ายิ่งยกเหล้าในมือขึ้นโชว์ ชวนเพื่อนสังสรรค์ไม่เมาไม่เลิกในวันนี้ "ดื่มๆ ให้กับความโสด" แต่ก็นั่นอีกแหละคนนำพาเพื่อนมาปลดปล่อยความเศร้าหมอง เขาเมาเต็มที่แล้วในตอนนี้ "เหมือนอกหักเองเลยนะนักรบ"

นักรบถอนหายใจแรง “อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ นายยังมีโอกาสง้อน้องฝ้ายอีกนานเลยนะ ขึ้นอยู่กับนายล่ะว่าใจสู้ไหมรบ” นักรบสบตาประณตแล้วพยักหน้า

‘มีอะไรนักรบ’ เสียงทุ้มดูหงุดหงิดถามกลับอย่างรำคาญเมื่อลูกน้องโทรไปรบกวนเวลางาน ‘เมื่อวานนายกลับมา นายไม่ได้บอกผมใช่ไหมครับ’ นักรบไม่ตอบคำถามมิหนำซ้ำยังถามกลับเสียงดัง ‘กูจำเป็นต้องรายงานมึงทุกเรื่องหรือไง’

“มึงไม่ต้องอยากรู้เรื่องของเธอหรอกไอ้นักรบ” “แค่ชื่อเขามึงก็หวงเหมือนหมาแล้วบอกไม่ได้คิดอะไรกับเขา” นักรบพูดอย่างระอา

นักรบ! ฉันยกมือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออกหานักรบทันที “...รับสิ รับสิ!” [อ่า ว่า?] “นักรบ! พี่นายอยู่ไหน!” [ตะโกนทำไมเนี่ย...]