เมื่อเปรียบเทียบกับวรรณกรรมคลาสสิกบางเรื่อง เช่น 'The Catcher in the Rye' ที่ปล่อยให้ตัวละครเดินต่อไปโดยไม่ถูกชี้นำ พูนพูนก็ทำแบบเดียวกัน: มันยอมให้พวกเราเป็นผู้ตัดสินใจเกี่ยวกับชะตากรรมของเขาเอง ฉันเชื่อว่าความงดงามของตอนจบไม่ได้อยู่ที่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้น แต่คือการที่มันยอมให้เราได้เห็นมุมมองของตัวเองสะท้อนในหนังสือ แล้วเดินออกจากหน้าสุดท้ายพร้อมความคิดบางอย่างติดตัว ไม่จำเป็นต้องเป็นความสบายใจ แต่เป็นความจริงที่หนักแน่นและทิ้งร่องรอยไว้
One night stand ที่ตามหากันแทบตาย สุดท้ายก็อยู่แค่ปลายจมูกนี่เอง...
"นี่! ปล่อยได้แล้ว"
“โอ๊ย... ไอ้บ้า ต้องการอะไรอีกฮะ ได้ไปทั้งตัวแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ”
ทรงโปรดเงยหน้าจากซอกคอขาวผ่อง นัยน์ตาเขาส่งประกายกรุ่นโกรธขณะที่สบดวงตาที่มีแววดื้อรั้นของคนในอ้อมกอด
“ผมบอกไปแล้วใช่ไหม ว่าผมไม่วันไนท์กับคุณ”