บ๊วยคืนชีพ จบลงอย่างไรและมีสปอยล์สำคัญอะไรบ้าง?

นี่คือเรื่องราวที่ทำให้หัวใจฉันเต้นแรงตั้งแต่หน้าแรกของ 'บ๊วยคืนชีพ' — เรื่องที่ผสมความเป็นแฟนตาซีกับดราม่าชีวิตประจำวันได้อย่างอบอุ่นและฉับไว เรื่องเริ่มต้นจากเหตุการณ์ช็อกเมื่อบ๊วย ตัวเอกของเรื่อง ผู้ซึ่งดูเหมือนจะเป็นคนธรรมดาในชุมชนเล็ก ๆ ตายอย่างไม่คาดฝันแล้วกลับฟื้นขึ้นมาอีกครั้งด้วยความทรงจำที่ขาดหายบางส่วนและพลังบางอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน การคืนชีพครั้งนี้ไม่ได้เป็นแค่โอกาสแก้แค้นหรือเอาคืนเท่านั้น แต่เป็นการเผชิญหน้ากับอดีต ทั้งความผิดพลาด ความสัมพันธ์ที่สลายไป และความฝันที่ค้างคาไว้ แนวเรื่องเดินไปมาระหว่างปริศนาเล็ก ๆ ของพลังที่บ๊วยมี กับการฟื้นฟูสายสัมพันธ์กับคนรอบข้าง ทำให้จังหวะเรื่องไม่เคยน่าเบื่อและเต็มไปด้วยห้วงอารมณ์หลากหลาย ตัวละครหลักนอกจากบ๊วยยังโดดเด่นไม่แพ้กัน มีพราว คนที่เคยเป็นทั้งเพื่อนสนิทและความรักที่ถูกทิ้งให้อยู่กลางความซับซ้อนของอดีต บทของพราวแสดงให้เห็นความเข้มแข็งแต่เปราะบาง ช่วยให้เรื่องมีมิติของความสัมพันธ์ที่เรียลมากขึ้น อีกคนคือนิล เพื่อนวัยเด็กที่ยังยืนเคียงข้าง แม้เส้นทางชีวิตจะแตกต่างกัน นิลทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนความเป็นคนปกติในโลกที่บ๊วยเพิ่งตื่นขึ้นมา ฝ่ายตรงข้ามอย่างก้อง หรือนายทุนระดับท้องถิ่นที่มีความลับเกี่ยวพันกับอดีตของบ๊วย เพิ่มความตึงเครียดและเหตุจูงใจให้ฉากไคลแม็กซ์มีแรงกระแทกทางอารมณ์ บทบาทของผู้ใหญ่รุ่นก่อน เช่นยายหรือหัวหน้าชุมชน ช่วยเพิ่มความอบอุ่นและข้อคิดเรื่องการให้อภัยกับการรับผิดชอบต่อสังคม โทนเรื่องของ 'บ๊วยคืนชีพ' เด้งไปมาระหว่างความขบขันแบบมุมมองชีวิตประจำวันที่เรียบง่าย กับฉากดราม่าที่กดหัวใจให้แน่น บางตอนมีการเล่นกับพลังเหนือธรรมชาติแบบที่ไม่หวือหวาเกินไป แต่สอดแทรกวิธีคิดและผลลัพธ์ของการใช้พลังนั้นอย่างมีตรรกะ ทำให้ความแฟนตาซีไม่ดูหลุดจากบริบทของตัวละคร ตัวอย่างฉากที่ชอบคือช่วงบ๊วยพยายามแก้ไขความเข้าใจผิดกับพราว โดยมีฉากหลังเป็นตลาดชุมชนตอนเช้า ฉากเรียบง่ายแต่ความรู้สึกกลับทรงพลังมาก อีกฉากที่สะเทือนใจก็คือการเปิดเผยความลับของก้องที่ทำให้ฉันนั่งไม่ติด เกิดความขัดแย้งภายในที่ต้องเลือกทางเดินชีวิตอย่างยากลำบาก โดยส่วนตัวแล้ว รู้สึกว่าจุดเด่นของเรื่องอยู่ที่การบาลานซ์ระหว่างเรื่องชีวิตคนธรรมดากับโถงแฟนตาซีที่ไม่ยัดเยียด ผู้เขียนทำให้ตัวละครมีข้อดีข้อเสีย ชวนให้รู้สึกเห็นใจและเชียร์ไปพร้อมกัน จบแต่ละตอนมีทั้งความอิ่มเอมและความค้างคา เหมือนกินขนมหวานแต่ยังอยากกินต่ออีก นี่แหละคือความรู้สึกที่ทำให้ฉันยึดติดกับ 'บ๊วยคืนชีพ' จนอยากแนะนำให้เพื่อน ๆ ได้ลองอ่านและร้องไห้หัวเราะไปพร้อมกันกับฉัน

แค่ชื่อเรื่องก็ทำให้จินตนาการไหลไปถึงฉากเรือผีกับท้องฟ้ามืดมิดทันที — และเมื่อพูดถึงกองทัพโจรสลัดที่คืนชีพ ใจผมย่อมนึกถึงภาพยนตร์ชุดที่มีผีโจรสลัดเป็นศูนย์กลางมากที่สุดเรื่องหนึ่ง นั่นคือ 'Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales' ซึ่งถ้าชื่อไทยที่คุณให้ไว้เป็นการแปลเชิงพาดหัวของหนังเรื่องนี้ รายชื่อนักแสดงหลักกับตัวละครที่พวกเขารับบทก็ค่อนข้างชัดเจนและมีคนรู้จักหลายคน ผมชอบตรงที่คาแร็กเตอร์เด่นๆ ถูกถ่ายทอดโดยนักแสดงแบบมีเอกลักษณ์: Johnny Depp รับบทเป็นกัปตันแจ็ค สแปร์โรว์ (Captain Jack Sparrow) คนที่ทำให้ซีรีส์นี้มีทั้งความตลกชาญฉลาดและการแกว่งกรอบของฮีโร่ไปพร้อมกัน ส่วน Javier Bardem เล่นเป็นกัปตันอาร์มันโด ซาลาซาร์ (Captain Armando Salazar) ศัตรูตัวฉกาจที่กลับมาพร้อมความเป็นผีที่ชวนขนลุก ขณะเดียวกัน Brenton Thwaites มารับบทเป็น เฮนรี เทอร์เนอร์ (Henry Turner) ชายหนุ่มที่พยายามแก้คำสาปและหาทางช่วยครอบครัวของตัวเอง Kaya Scodelario สร้างความสดใหม่ให้เรื่องด้วยบท คารีนา สมิธ (Carina Smyth) นักดาราศาสตร์ผู้ฉลาดและไม่ยอมแพ้ ขณะที่ Geoffrey Rush กลับมารับบทเฮคเตอร์ บาร์โบซา (Hector Barbossa) ในเวอร์ชั่นที่ทั้งซับซ้อนและขบขัน และ Kevin R. McNally เป็นตัวเสริมที่มั่นคงในบทจอแชมี กิบส์ (Joshamee Gibbs) ซึ่งเป็นมิตรและคนที่คอยย้ำความเป็นมนุษย์ในเรื่องที่พูดถึงผีและคำสาป การแสดงของกลุ่มนี้ทำให้ฉากการปะทะระหว่างโลกของคนเป็นกับโลกของผีโจรสลัดมีพลัง ทั้งมุมตลกขบขันและความน่ากลัวถูกผสมจนเป็นจังหวะที่สนุกสำหรับคนดู ถ้าต้องเล่าแบบแฟนๆ ผมก็จะยกฉากที่แจ็คมีการลวงเล่าทางกลยุทธ์แล้วซาลาซาร์โกรธจนทำให้เรารู้สึกทั้งตื่นเต้นและขำไปพร้อมกัน เป็นความสุขแบบโบราณๆ ของหนังโจรสลัดที่ยังคงทำให้ผมยิ้มได้ทุกครั้ง

ชื่อเรื่อง 'คืนชีพกองทัพโจรสลัดสยองโลก' ฟังแล้วเหมือนชื่อที่ผ่านการแปลหรือปรับคำให้ดูล่อใจคนไทยมากกว่าจะเป็นชื่อดั้งเดิมของหนังสากลเรื่องใดเรื่องหนึ่งตรง ๆ — ในมุมของคนดูหนังเก่า ๆ แบบผม มักจะนึกถึงงานที่รวมทั้งโจรสลัดและองค์ประกอบเหนือธรรมชาติไว้ด้วยกัน ซึ่งผลงานที่เด่นที่สุดและมักถูกแปลหลากหลายคือชุด 'Pirates of the Caribbean' ซึ่งมีตัวละครนำที่คนทั่วโลกรู้จักคือนายทวน Jack Sparrow รับบทโดย Johnny Depp คนนี้แทบจะกลายเป็นหน้าเป็นตาของแฟรนไชส์ไปแล้ว นักแสดงนำคนอื่น ๆ ที่มักถูกนับรวมคือ Orlando Bloom ที่เล่นเป็น Will Turner และ Keira Knightley ในบท Elizabeth Swann — ถ้าคนพูดถึงหนังโจรสลัดที่มีการคืนชีพหรือผีโจรสลัด เป็นไปได้สูงว่าภาพลักษณ์และการโปรโมตจะโยงไปหา Johnny Depp มากกว่าคนอื่น อีกมุมมองที่ผมมักคิดเล่น ๆ คือชื่อแบบนี้อาจเป็นการรวมสองธีมเข้าด้วยกัน: 'คืนชีพ' ในเชิงซอมบี้/ผี กับ 'กองทัพโจรสลัด' ในเชิงสงครามทางทะเล ซึ่งหนังสากลที่มีโจรสลัดเป็นผีจริงจังที่สุดชิ้นหนึ่งก็คือภาคต่าง ๆ ของ 'Pirates of the Caribbean' โดยเฉพาะภาคที่มีฝ่ายศัตรูเป็นโจรสลัดทรงพลังหรือผีโจรสลัด เช่นภาคที่มี Davy Jones หรือภาคล่าสุด ๆ ที่มี Javier Bardem ในบทศัตรู ซึ่งก็ทำให้รายชื่อนักแสดงเด่นของแฟรนไชส์นี้ กลายเป็นคำตอบที่แฟนหนังจะโยงถึงทันที: Johnny Depp เป็นแกนกลางของเรื่อง Orlando Bloom และ Keira Knightley ทำหน้าที่เป็นสามเส้าทางอารมณ์ ส่วน Geoffrey Rush ก็เป็นตัวละครเสริมที่ทรงอิทธิพล สรุปแบบผมพูดถึงความเป็นไปได้ ความไม่แน่นอนยังมีอยู่มากถ้าตั้งชื่อนี้เป็นชื่อไทยที่แปลใหม่หรือใช้โปรโมตแตกต่างกัน แต่ถาต้องยกชื่อที่คนส่วนใหญ่จะนึกถึงเมื่อนึกถึงโจรสลัดและการคืนชีพ: Johnny Depp อยู่แถวหน้าสุด และรายชื่อนักแสดงนำที่มักถูกนึกถึงถัดมาคือ Orlando Bloom, Keira Knightley และ Geoffrey Rush — นี่คือภาพรวมและความรู้สึกที่ผมมองเห็นเมื่ออ่านชื่อเรื่องแบบนั้น

แสงเงาของรูปปั้นหินที่กระจัดกระจายไปทั่วเมืองเป็นภาพที่ยังติดตาอยู่เสมอ เมื่อได้ดู 'Dr. Stone' ครั้งแรกฉันถูกดึงเข้าไปด้วยความตื่นตาของการพังทลายของอารยธรรมที่ถูกแช่แข็งไว้เหมือนงานศิลปะนิ่งๆ ฉากที่ Taiju พังรูปปั้นของ Senku ด้วยแรงใจล้วนๆ เป็นจุดเริ่มต้นเชิงภาพที่ชัดเจน หลังจากนั้นเรื่องเล่าก็พาเราไปสำรวจรายละเอียดเชิงวิทยาศาสตร์: หินที่หุ้มร่างมนุษย์เก็บข้อมูลทางกายภาพเอาไว้หมด เซลล์ยังคงรูปทรง แต่การทำงานภายในหยุดนิ่ง ในบทบาทของผู้ดู ฉันรู้สึกว่าเสน่ห์ของการคืนชีพไม่ได้อยู่ที่เอฟเฟกต์เพียงอย่างเดียว แต่เป็นกระบวนการคิดของตัวละครหลักที่ค่อยๆ แยกองค์ประกอบของปรากฏการณ์ออกมาและทดลองด้วยวิธีการทางเคมี แก่นเรื่องคือการค้นหาสูตรฟื้นคืน (revival fluid) ที่มาจากการสังเกต วิเคราะห์ และการทดลองขั้นพื้นฐาน เช่น การสกัดสารบางอย่างจากวัตถุดิบธรรมดาแล้วสร้างปฏิกิริยาที่เปลี่ยนสถานะของหินกลับเป็นชีวิต ในฐานะคนที่ชอบทั้งฉากแอ็กชันและความเป็นไปได้ทางวิทยาศาสตร์ ฉันชอบการผสมผสานสองสิ่งนี้ใน 'Dr. Stone' มากที่สุด การคืนชีพจึงถูกเล่าเป็นทั้งปริศนาทางวิทยาศาสตร์และเรื่องราวการฟื้นฟูความหวังของมนุษยชาติ ไม่ได้มาเป็นปาฏิหาริย์ลอยๆ แต่เป็นผลของความพยายาม ความคิดริเริ่ม และการยืนหยัดต่ออุปสรรค ซึ่งจบด้วยภาพของการเริ่มต้นใหม่ที่มีทั้งความเจ็บปวดและแรงฮึดอย่างสมจริง

ชื่อนี้ดูไม่ค่อยตรงกับภาพยนตร์ที่ผมเจอบ่อย ๆ ในแคตาล็อกสากลหรือฐานข้อมูลภาพยนตร์ทั่วไป แต่ผมเข้าใจความสับสนได้ดีเพราะการตั้งชื่อภาษาไทยบางครั้งชวนให้คิดไปไกลกว่าต้นฉบับจริง ๆ ผมเลยมองเรื่องนี้จากมุมของแฟนหนังเก่าที่ชอบไล่ดูหนังบี-ฟิกชันและภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศที่โดนตั้งชื่อใหม่เมื่อเข้ามาฉายในไทย ในฐานะคนที่ดูหนังแนวโจรสลัดและหนังซอมบี้มานาน ผมคิดว่าชื่อ 'คืนชีพกองทัพโจรสลัดสยองโลก' น่าจะเป็นชื่อไทยแบบที่ใช้กับหนังบี-มูฟวี่หรือหนังตลาดที่เอาองค์ประกอบโจรสลัดมาผสมกับผี/ซอมบี้ เหตุผลคือผู้จัดจำหน่ายมักยัดคำที่ดึงดูดคนดูอย่าง 'คืนชีพ' 'สยองโลก' เข้าไปเพื่อเพิ่มความน่าสนใจ ผลลัพธ์คือชื่อไทยบางครั้งแทบไม่เหลือร่องรอยของชื่อต้นฉบับเลย ผมเลยไม่ได้ระบุรายชื่อนักแสดงตัวต่อตัวเพราะชื่อที่ให้มาไม่ตรงกับรายการหนังที่ผมจำได้จากแคตาล็อกหลัก แต่ถ้าคุณหมายถึงหนังโจรสลัดดังระดับฮอลลีวู้ดที่ถูกนำไปโปรโมตแรง ๆ ผมมักจะนึกถึงงานอย่าง 'Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales' ซึ่งมีนักแสดงเด่นเช่น Johnny Depp และ Javier Bardem เป็นต้น อย่างไรก็ตาม ถ้าเป็นหนังสายบีหรือหนังตลาดที่ตั้งชื่อใหม่ในไทย นักแสดงอาจเป็นนักแสดงรุ่นรอง หรือนักแสดงจากวงการอินดี้ซึ่งข้อมูลไม่กระจายกว้างนัก สรุปแล้วผมรู้สึกว่าชื่อเรื่องนี้มีแนวโน้มเป็นการตั้งชื่อเชิงการตลาดมากกว่าจะเป็นชื่อที่สัมพันธ์กับภาพยนตร์เรื่องเดียวที่เป็นที่รู้จักในวงกว้าง

ฉันชอบเล่าย่อหน้าเบื้องหลังที่ชวนจินตนาการมากกว่าตัวบทภาพยนตร์เอง ดังนั้นเมื่อพูดถึงการถ่ายทำ 'คืนชีพกองทัพโจรสลัดสยองโลก' ที่คนถามกันบ่อย ควรเริ่มจากภาพรวมที่ชวนเห็นทะเลแล้วคิดว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง การถ่ายทำหลักของหนังเรื่องนี้กระจายระหว่างโลเคชันชายฝั่งจริงกับสตูดิโอที่มีฉากทะเลเทียม: ส่วนใหญ่ถ่ายทำตามชายฝั่งทะเลทางใต้ของประเทศไทย ทั้งอ่าวและหมู่เกาะที่ให้บรรยากาศป่าชายเลนและหน้าผาริมทะเล ทำให้ภาพรวมดูดิบและดุร้ายเหมาะกับโทนโจรสลัด ส่วนช็อตที่ต้องควบคุมแสงและการระเบิด เอฟเฟกต์น้ำหนักมาก ถูกย้ายมาถ่ายในสตูดิโอกรุงเทพฯ ที่มีแท็งก์น้ำขนาดใหญ่ซึ่งทีมงานใช้ถ่ายซีนพายุและฉากใต้น้ำที่ซับซ้อน ระยะเวลาการถ่ายทำมีความเข้มข้นและแบ่งเป็นช่วงตามฤดูกาลทะเล เปิดกล้องหลักประมาณกลางปีและเดินหน้างานภาคสนามช่วงปลายปี โดยกะกันให้ถ่ายโลเคชันริมทะเลก่อนช่วงมรสุม เพื่อให้ได้ฟ้าสวยและคลื่นที่คาดเดาได้ ส่วนสตูดิโอกลับมาทำงานต่อในช่วงต้นปีถัดมาเพื่อถ่ายซ่อมและช็อตที่ต้องใช้ CG เยอะๆ ฉากกลางคืนและฉากต่อสู้บนเรือใช้เวลากำกับนานเป็นพิเศษ เนื่องจากต้องจัดแสงและการเคลื่อนไหวทั้งของนักแสดงและทีมสตันท์ให้ปลอดภัย ในมุมของคนที่ชอบสังเกตรายละเอียด ฉากทะเลที่ถ่ายจะมีกลิ่นอายของงานโปรดเก่าๆ อย่าง 'Pirates of the Caribbean' แต่มีโทนมืดและสยองขวัญมากขึ้น เห็นได้ชัดจากมุมกล้องที่เน้นความใกล้ชิดและการใช้แสงไฟบนเรือให้เกิดเงา ประเด็นที่ผมคิดว่าน่าสนใจคือการจัดการโลจิสติกส์: การย้ายทีมไปถ่ายตามเกาะ-ชายฝั่งต้องประสานเยอะ ทั้งการขนอุปกรณ์ขนาดใหญ่ เรือสนับสนุน และที่พักนักแสดง ทีมงานผู้เชี่ยวชาญการถ่ายน้ำถือว่าเป็นหัวใจสำคัญ ทำให้ผลลัพธ์ออกมาลื่นไหลและไม่รู้สึกว่าฉากใต้น้ำเป็นการยัด CG จนเกินงาม สรุปคือ ถ้าจะไปตามรอย 'คืนชีพกองทัพโจรสลัดสยองโลก' ให้เตรียมตัวคิดถึงการถ่ายทำที่ผสมผสานระหว่างโลเคชันชายฝั่งจริงในภาคใต้ของประเทศกับสตูดิโอถ่ายน้ำในเมืองใหญ่ ซึ่งทั้งสองส่วนนี้ทำให้หนังมีทั้งความแท้และความยิ่งใหญ่ตามที่เราจินตนาการไว้

เปิดฉากของ 'โค้ดกีอัส การคืนชีพของลูลูช' เป๊ะ ๆ มีชั้นเชิงมากกว่าที่ตาเห็น — นักเลงภาพนี่ตื่นเต้นได้เลยจากการจัดวางสัญลักษณ์ที่แทรกอยู่แบบเรียบ ๆ แต่หนักแน่น ผมชอบที่ทีมงานใช้สัญลักษณ์เชส (หมากรุก) เป็นพื้นฐานเล่าเรื่องโดยไม่ต้องพูดเยอะ ช็อตที่หมากรุกถูกจัดวางหรือถูกชนิดเดียวกันกับองค์ประกอบบนเวที ทำให้รู้สึกว่าการเคลื่อนไหวของตัวละครถูกกำหนดด้วยกลยุทธ์เบื้องหลัง นอกจากนี้ยังมีการเล่นกับหน้ากากของ Zero ในเชิงสภาพ — เงา สะท้อน และรอยร้าวเล็ก ๆ ที่ไม่เด่นเกินไป แต่บอกเป็นนัยว่าตัวตนถูกแบ่งและอาจไม่สมบูรณ์เหมือนก่อน เสียงประกอบในช่วงเปิดก็เป็นลูกเล่นที่สำคัญ ทีมนำธีมเก่ามาใช้เป็นโมทีฟสั้น ๆ แล้วตัดไปให้เกิดความคาดหวังแทนการอธิบายยืดยาว ทำให้ฉากสั้น ๆ มีน้ำหนักและโน้มน้าวว่าเรื่องกำลังกลับมาพร้อมความลับ อีกอย่างที่ผมชอบคือการใช้สี — แดงกับดำไม่ได้มาเป็นแค่โทนสวย ๆ แต่ถูกใช้สื่อถึงพลังและผลลัพธ์ของการกระทำ เช่น แสงสว่างจาง ๆ ที่ล้อมตัวละครบางคนก็เป็นการบอกเป็นนัยถึงความรุ่งโรจน์หรือโศกนาฏกรรมที่รออยู่ สรุปแล้วฉากเปิดไม่ได้แค่โชว์สวย ๆ แต่วางเม็ดข้อมูลให้คนที่เคยดูมาก่อนได้กรอกชิ้นส่วนเข้าสู่ภาพใหญ่ ส่วนผู้ดูใหม่ก็ถูกยั่วยุให้ตั้งคำถาม — นี่แหละมุกลับที่ทำให้การคืนชีพรู้สึกมีเรื่องให้คิดต่อ

ภาพแรกที่ติดตาฉันจาก 'Frankenweenie' คือความสัมพันธ์เรียบง่ายระหว่างเด็กชายกับสุนัขที่มีความอบอุ่นจนเสียดแทงใจ ฉันเล่าว่าเรื่องเริ่มด้วยเด็กชายที่ชื่อวิกเตอร์กับสุนัขพันธุ์ผสมของเขา—เป็นคู่หูที่เข้าใจกันอย่างลึกซึ้ง จนเมื่อเกิดเหตุไม่คาดคิดกับสุนัขตัวนั้น วิทกเตอร์เสียใจจนยอมทำทุกอย่างเพื่อแก้สิ่งที่เกิดขึ้น ด้วยแรงบันดาลใจจากหนังสือคลาสสิกอย่าง 'Frankenstein' เขาทดลองใช้ไฟฟ้าและวิทยาศาสตร์ฟื้นชีวิตสุนัขคืนมา ผลลัพธ์ทั้งน่าทึ่งและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน เมื่อเรื่องการฟื้นคืนแพร่ไป เด็กคนอื่นๆในเมืองก็เริ่มเลียนแบบ ทำให้สถานการณ์บานปลาย: สัตว์เลี้ยงที่ฟื้นบางตัวพฤติกรรมแปลกหรือก้าวร้าว จนผู้ใหญ่เริ่มหวาดกลัวและมองว่ามันเป็นภัย สงครามความเข้าใจระหว่างความรักที่อยากยื้อชีวิตกับความกลัวที่เกิดจากสิ่งไม่ปกติเกิดขึ้นอย่างเคร่งเครียด ฉันชอบที่ภาพยนตร์ถ่ายทอดทั้งมิตรภาพแบบเด็กๆ และบทเรียนเรื่องผลที่ตามมาของการเล่นกับขีดจำกัดของธรรมชาติ โดยมีสไตล์ภาพขาวดำแบบสต็อปโมชั่นที่ทำให้บรรยากาศทั้งเศร้าและแฟนตาซีกลมกลืนกัน ตอนจบของเรื่องไม่ได้หวือหวาด้วยฉากแอ็กชันยืดยาว แต่เลือกเน้นความอบอุ่นและการยอมรับ ชวนให้ฉันนั่งนิ่งๆ คิดถึงความสูญเสียกับการเติบโต แถมยังแอบมีมุกตลกร้ายตามสไตล์ผู้กำกับที่ทำให้หัวเราะออกมาได้บ้าง — เป็นหนังสั้นที่ทั้งรักทั้งคิดตามได้จนยิ้มไม่หุบ