การกู้คืนมา Novels & Stories

พอหลี่หมิ่นถังกล่าวออกมาเช่นนั้นสองสาวใช้คนสนิทของคุณหนูรองหลี่ยังจะพูดอันใดได้อยู่อีก พวกนางเป็นเพียงบ่าวรับใช้ ผู้เป็นนายกล่าวอย่างไรพวกนางย่อมมีแต่คล้อยตามเท่านั้น และต้องใช้เวลาถึงหนึ่งปีจึงชดใช้หนี้สินทั้งหมดที่บิดาของสามีรวมทั้งมารดาสามี น้องสามีและตัวสามีขอ งนางเองร่วมกันสร้างขึ้นให้หมดลงกับใช้เวลาอีกร่วมสี่เดือนจึงได้กอบกู้ฐานะทางด้านการเงินและกิจการของจวนติ้งอันโหวให้ฟื้นคืนกลับมามีกำไรจนจวนติ้งอันโหวนั้นหวนคืนมารุ่งเรืองอีกครั้งได้รากับมีปาฏิหาริย์อย่างไรอย่างนั้น

เสียงนางเอ่ยแผ่วเบา ประหนึ่งปรารภกับตนเองแต่ความเจ็บแสบในคำพูดนั้น กลับลึกเกินกว่าภาษาจะบรรยายได้ “ข้าไม่ได้กลับมาเพื่อช่วงชิงหากแต่กลับมา…เพื่อไถ่คืนสิ่งที่ข้าเคยปล่อยให้ถูกพรากไป”

ยังไงเขาก็ไม่สนใจอยู่แล้ว หน้าจอมือถือสว่างขึ้นมา ลูกชายใช้สมาร์ทวอทช์ส่งข้อความมา [แม่ พ่อจะกลับมาฉลองวันเกิดกับผมไหม? ฉันชะงักเล็กน้อย หันกลับไปมองทันที แต่เห็นกู้โม่เชินกำลังก้มหน้าคุยกับสวีชิงชิงอย่างสนิทสนม

จากเรื่องราวที่เริ่มต้นด้วยความเจ็บปวด ความโกรธและข้อตกลง กลายเป็นครอบครัวที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก ซึ่งการกลับมาทวงคืนครั้งนี้ มันคือการกลับมาเพื่อทวงคืนหัวใจ ที่ทั้งสองคนต่างมอบให้กันและกันอย่างแท้จริง จบบริบูรณ์ คีริน&ลลิล

เมื่อประตูห้องปิดลง นางเปิดบันทึกที่ซ่อนไว้ในตู้ลับอีกครั้ง หยิบพู่กันขึ้นเขียน 'เขาเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว อย่าหลงกลสายตาอ่อนโยน ข้าจะไม่ยอมหลงรักเขาอีก'

หลายเดือนต่อมา ฉันยังคงพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล การฟื้นฟูอาการที่ดวงตาราบรื่นเป็นอย่างมาก อีกทั้งแม่ของฉันก็หาผู้บริจาคกระจกตาพบแล้ว สามารถทำการผ่าตัดใหม่ได้แล้ว ตอนที่ได้รับรู้ข่าวนี้ ฉันรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง

ลายพิษหนอนกู่ลงไปอีกครั้ง เพื่อสลายพิษที่อาจจะตกค้างอยู่ “เฮ้อ... ในที่สุดก็สำเร็จ เหลือแค่เพียงฟื้นฟูอวัยวะภายในที่บอบช้ำของท่านเพียงเท่านั้น” ซูหลีหลี่เอ่ยออกมาแล้วจึงได้ป้อนยาฟื้นฟูอวัยวะภายในลงไปในลำคอของเขา หลังจากนี้ร่างกายของเสียนอ๋องต้องการฟื้นฟูอย่าง เร่งด่วน สิ่งที่นางทำได้ก็แค่เพียงพยายามช่วยบำรุงรักษาร่างกายของเขาให้แข็งแรงขึ้นเพียงเท่านั้น

ไกลออกไป เฮ่อเยี่ยนฉือทั้งตัวเปื้อนเลือด ฝืนคำห้ามของหมอ ยืนตากฝนรอคำตัดสินสุดท้าย “เจอคนแล้ว ! ” เสียงร้องของเจ้าหน้าที่กู้ภัย ทำให้ดวงตาที่ไร้แววของเขาสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง เขาลากร่างแข็งทื่อของตัวเองวิ่งเข้าไป

“คุณกู้?” พยาบาลเรียกกู้ว่างเชินเสียงเบา กู้ว่างเชินหันกลับไป ทั้งตัวเขาเต็มไปด้วยแรงกดอย่างอธิบายไม่ถูก

กู้ฉีหรานดูเหมือนจะสังเกตเห็นความผิดปกติของฉัน เขาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยขึ้น “หรือว่าเรากลับกันตอนนี้เลยดีไหม? ไปหาสถานที่พักผ่อนหย่อนใจกัน”