พระแม่คงคา ถูกบูชาในเทศกาลใดของไทย?

ในการอ่านวรรณคดีไทยหลายเรื่อง 'พระแม่คงคา' ปรากฏเป็นสัญลักษณ์ที่ฉันชอบขบคิดอยู่เสมอ เพราะเธอไม่ใช่แค่ตัวละครแบบเดียว แต่วิถีความหมายที่ลอยอยู่รอบแม่น้ำทำให้บทบาทนั้นหลากหลายและมีชั้นเชิง เมื่อฉันนั่งฟังผู้เฒ่าผู้แก่เล่าถึงเรื่องเล่าริมน้ำในวัยเด็ก มักจะมีภาพของผู้หญิงผู้เป็นตัวแทนของแม่น้ำ — ผู้ให้ชีวิตและผู้ตัดสินความผิดชอบชั่วดี บ่อยครั้งเธอปรากฏในบทกวีหรือนิทานเป็นพลังทำให้เกิดการชำระ ล้างบาป หรือนำความโชคร้ายมาให้คนที่ละเมิดธรรมชาติ ฉันเห็นเธอถูกวางไว้ตรงกลางระหว่างความเป็นมนุษย์และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทำหน้าที่เป็นพรมแดนที่คนสามารถส่งคำอธิษฐานหรือปลดเปลื้องน้ำตาออกไปได้ บทบาทในงานวรรณคดียังมีความเป็นนักเล่าเรื่องด้วย บางฉากแม่น้ำกลายเป็นเวทีสำคัญของความรักที่ต้องพลัดพราก ความโศก หรือการเดินทางสู่โลกภายนอก ฉากที่ตัวละครมานั่งสุมกันริมตลิ่ง เล่าความหลัง หรือส่งกระทงเป็นสัญลักษณ์ของการละทิ้งสิ่งเก่า ทำให้ 'พระแม่คงคา' กลายเป็นพยานของชะตากรรมมนุษย์ ในอีกด้านหนึ่ง เธอยังเป็นเครื่องเตือนใจเรื่องความรับผิดชอบต่อธรรมชาติ — เมื่อการใช้ทรัพยากรน้ำเกิดความไม่สมดุล ความเป็นเทพเจ้าของแม่น้ำในวรรณคดีก็ดูน่าเศร้าขึ้น ฉันมักจะคิดถึงภาพนี้เวลาที่เห็นฉากวรรณคดีถูกตั้งฉากริมแม่น้ำ เพราะมันเรียกร้องให้คนอ่านไม่เพียงแต่ซาบซึ้งกับความงาม แต่ต้องรับรู้ถึงผลกระทบของการกระทำมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อมด้วย

ในหลายพิธีโบราณ พระแม่คงคาถูกวางบทบาทเป็นหัวใจของการชำระและการต่อชีวิต ผู้คนมองแม่น้ำไม่ใช่เพียงน้ำแต่เป็นแม่ผู้ให้ชีวิตและผู้ล้างบาป การชำระร่างกายด้วยการอาบคงคาเป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นใหม่ ทั้งในพิธีชำระกรรมก่อนเทศน์บูชา พิธีแรกเกิด พิธีบูชาอายุคน หรือแม้แต่ช่วงเตรียมตัวเข้าสู่พิธีแต่งงาน บรรยากาศที่ริมฝั่งแม่น้ำ—การจุดเทียนลอย การสวดมนต์ การโค้งคำนับ—ทั้งหมดทำให้ความเชื่อเรื่องการล้างบาปและการติดต่อกับโลกเบื้องบนชัดเจนขึ้น ฉันชอบจินตนาการถึงชาวบ้านที่ถือขันน้ำไปตัก ไปสรงน้ำเทพเจ้า หรือเอาน้ำนั้นมาห่มรูปเคารพ เป็นการเชื่อมโยงทางกายภาพระหว่างชีวิตประจำวันกับความศักดิ์สิทธิ์ การประกอบพิธีคติความเชื่อเกี่ยวกับพระแม่คงคายังสำคัญในพิธีผ่านขั้นตอนของชีวิต เช่น พิธีมงคลสมรสที่มีการนำน้ำคงคามาใช้ในพิธีสาบานและล้างมือของบ่าวสาว เพื่อขอพรให้การเริ่มต้นชีวิตร่วมกันบริสุทธิ์และได้รับความอุดมสมบูรณ์ พิธีเตรียมศพหรือพิธีกรรมเกี่ยวกับความตายก็ใช้คงคาเป็นสื่อกลางในการส่งวิญญาณ หลายคนเชื่อว่าการโปรยอัฐิลงแม่น้ำหรือการอาบน้ำศพที่แม่น้ำจะช่วยให้วิญญาณไปสู่ภพภูมิที่ดีขึ้น ในฐานะคนที่สนใจพิธีกรรมเหล่านี้ ฉันมองเห็นความต่อเนื่องของชีวิตผ่านน้ำ—น้ำที่ไหลผ่านคนหลายรุ่นและถือเป็นสัญลักษณ์ของการเชื่อมโยงระหว่างผู้เป็นและผู้ล่วงลับ นอกจากมิติทางศาสนาแล้ว ข้อต่อสัมพันธ์ทางสังคมและวัฒนธรรมก็เด่นชัดมาก เทศกาลเฉลิมฉลองที่เกี่ยวกับพระแม่คงคา เช่น วันเฉลิมฉลองการลงมาแห่งคงคา หรืองานแห่เรือและอารตีตอนเช้าตอนเย็น ทำให้ชุมชนมารวมตัวกัน สายตาและท่าทางเดียวกันนี้ยังเป็นแหล่งงานสร้างรายได้ให้กับช่างทำเทียน ชาวประมง และผู้ทำพิธีท้องถิ่น นอกจากนี้การเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมและคุณภาพน้ำส่งผลโดยตรงต่อการปฏิบัติพิธี ทำให้คนในชุมชนต้องปรับวิธีการประกอบพิธี เช่น ใช้น้ำที่ตักจากแหล่งที่ปลอดภัยหรือทำพิธีในพื้นที่ที่ได้รับการฟื้นฟู ข้อเท็จจริงนี้ทำให้พิธีไม่ใช่แค่เรื่องความศรัทธา แต่ยังเป็นเรื่องความรับผิดชอบร่วมกันต่อทรัพยากรธรรมชาติ ส่วนตัวแล้วฉันรู้สึกว่าพระแม่คงคาในพิธีโบราณคือสะพานเชื่อมระหว่างคนกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์และระหว่างคนกับคน บรรยากาศที่ริมแม่น้ำมีพลังเรียกร้องให้หยุดคิดและตระหนักถึงการมีอยู่ร่วมกันของเรา การได้เห็นพิธีที่คนต่างรุ่นต่างความเชื่อมารวมกันริมฝั่ง ทำให้เห็นว่าศรัทธาและพิธีกรรมมีบทบาทไม่เพียงแต่ในเชิงศาสนาเท่านั้น แต่ยังรักษาอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมและความเป็นชุมชนไว้ได้อย่างอบอุ่น

ตำนานกล่าวว่าเรื่องของพระแม่คงคาเริ่มจากการบูชาน้ำและแม่น้ำตั้งแต่ยุคเวท ซึ่งในคัมภีร์เก่าแก่ของอินเดีย แม่น้ำต่างๆ ถูกยกให้เป็นเทพเจ้าแห่งน้ำและความบริสุทธิ์ ก่อนที่แม่น้ำคงคาจะถูกนิยามเป็นบุคคลิกเทวรูปชัดเจนขึ้น คำว่า 'คงคา' ปรากฏในคัมภีร์เวทและบทสวดต่างๆ ในรูปของน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่หล่อเลี้ยงดินแดน ความคิดนี้ค่อยๆ พัฒนาไปสู่การเล่าเรื่องที่มีตัวละครเป็นพระแม่คนคคาอย่างชัดเจนในคัมภีร์มหากาพย์และปุราณะ เช่นในบางตอนของ 'Rigveda' และการบันทึกต่อมาใน 'Vishnu Purana' กับ 'Bhagavata Purana' ที่ขยายความเป็นเทพเจ้าของแม่น้ำให้มีพื้นเพและนิทานประกอบมากขึ้น ตำนานที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดเกี่ยวกับการลงมาของคงคาคือเรื่องราวของบากีราธะ (Bhagiratha) ซึ่งในเวอร์ชันปุราณะ บากีรธะทรงบำเพ็ญตบะเพื่ออัญเชิญน้ำจากสรวงสวรรค์มาชำระวิญญาณบรรพบุรุษของพระราชวงศ์ ทว่าพลังแห่งน้ำจากสวรรค์เมื่อไหลลงสู่โลกจะทำลายได้ เทพชิวะจึงต้องรับคงคาไว้ในผมนวมของพระองค์เพื่อลดพลังตอนที่เธอไหลลงมาจากฟากฟ้า ภายหลังชิวะปล่อยให้คงคาไหลลงมาเป็นแม่น้ำบนพื้นดิน เรื่องนี้ยังอธิบายชื่อเรียกอื่นๆ ของพระแม่ เช่น 'Jahnavi' ซึ่งมาจากเหตุการณ์ที่ฤาษีจาห์นูดื่มน้ำคงคาแล้วปล่อยคืนจากท้องของเขา ชื่อนี้ยังบอกถึงความสัมพันธ์ระหว่างเทพมนุษย์และแม่น้ำที่มีทั้งความเป็นมิตรและการเคารพ มุมมองจากมหากาพย์อย่าง 'Mahabharata' ให้รายละเอียดด้านความสัมพันธ์กับมนุษย์ได้ชัดเจน เมื่อพระแม่คงคาลงมาเป็นหญิงและแต่งงานกับกษัตริย์ชันทานุ (Shantanu) และให้กำเนิดเดวประธาราที่ต่อมารู้จักในชื่อภีษมะ (Bhishma) เรื่องนี้สะท้อนภาพของคงคาในบทบาททั้งผู้ให้ชีวิตและผู้ซึ่งต้องจากโลกไป โดยคงคามักปรากฏตามคติภาพเป็นหญิงสาวอ่อนช้อยขี่มกรหรือช้าง น้ำในมือและใบหน้าแสดงถึงความอ่อนโยนผสานกับศักดิ์สิทธิ์ ในฐานะแฟนของวัฒนธรรมและนิทานโบราณ ผมมองว่าต้นกำเนิดของพระแม่คงคาเป็นตัวอย่างของการผสมผสานระหว่างความเชื่อดั้งเดิมเกี่ยวกับธาตุน้ำกับการสร้างบุคคลิกทางศาสนาในยุคหลัง ทำให้แม่น้ำจริงๆ อย่างคงคามีสถานะทั้งเป็นสายธารและเทพเจ้า พิธีกรรมบูชาที่สำคัญ เช่นการสรงหรือการทำเทศกาลอย่าง 'Ganga Dussehra' และการมาที่จุดกำเนิดอย่าง 'Gangotri' หรือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อย่างวาราณสี (Varanasi) ล้วนสะท้อนความศรัทธาที่เชื่อมโยงระหว่างเรื่องเล่ากับการปฏิบัติจริง การได้ยินเรื่องราวพวกนี้ตั้งแต่เด็กและมองเห็นภาพแม่น้ำที่ยังไหลอยู่จริงๆ ทำให้รู้สึกเหมือนตำนานยังมีชีวิต และนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้เรื่องราวของพระแม่คงคาน่าหลงใหลอย่างไม่รู้จบ.

เทศกาลไทยมักกลายเป็นฉากหลังที่ทำให้หนังมีสีสันและบรรยากาศเฉพาะตัวมากขึ้น ชีวิตผมเป็นคนชอบหนังเงียบ ๆ ที่ใช้พิธีกรรมและเทศกาลท้องถิ่นสื่อความหมายเชิงสัญลักษณ์ ดังนั้นเมื่อดู 'Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives' ผมรู้สึกว่าการรวมภาพพิธีกรรมในหมู่บ้านกับเรื่องเหนือจริงช่วยยกระดับมิติของเรื่องราวได้อย่างแนบเนียน ไม่ได้เป็นแค่ฉากสวย ๆ แต่เป็นส่วนหนึ่งของภาษาภาพที่เล่าเรื่องอารมณ์ อีกเรื่องที่ผมชอบคือ 'Tropical Malady' ซึ่งใช้บรรยากาศชนบท งานวัด และความเชื่อท้องถิ่นเป็นพื้นผ้าให้ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครมีความลึกลับและหนักแน่นขึ้น การเห็นงานประเพณีปรากฏกลางเรื่องทำให้ฉากบางฉากมีพลังขึ้นทันที และแม้จะไม่ใช่หนังเทศกาลโดยตรง แต่การใส่ประเพณีลงไปก็ทำให้ภาพรวมสมจริงและชวนจดจำได้ไม่น้อย ส่วนหนังแนวตลก-สยองอย่าง 'Pee Mak' ก็หยิบฉากงานชุมชนและประเพณีพื้นบ้านมาใช้ให้ผู้ชมหัวเราะและกลัวพร้อมกัน การใช้องค์ประกอบเทศกาลในหนังประเภทต่าง ๆ แสดงให้เห็นว่าพิธีกรรมไทยสามารถปรับตัวเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องได้หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นความงาม ความเงียบ หรือความขบขัน สุดท้ายแล้วฉากเทศกาลที่ถูกใส่เข้ามาที่ผมชอบ มักเป็นฉากที่ทำให้ตัวละครมีปฏิสัมพันธ์กับความเชื่อและอดีตของตัวเอง จบด้วยความรู้สึกอบอุ่นปนแปลกใจแบบที่ยังคิดต่อได้อีกพักหนึ่ง

พูดตรงๆเลยว่าการไปสักการะพระแม่คงคาในกรุงเทพเป็นกิจกรรมที่ให้ความสงบและเชื่อมโยงกับสายน้ำได้ดีมาก ผมชอบเริ่มต้นวันด้วยการไปยังวัดริมน้ำที่บรรยากาศเปิด ให้ความรู้สึกใกล้ชิดกับเจ้าพระยา—ที่นี่มักมีศาลหรือจุดถวายดอกไม้เพื่อพระแม่คงคา แม้ว่าจะไม่ได้เป็นวัดเฉพาะทาง แต่ความเคารพต่อองค์พระแม่คงคาถูกผสมผสานในพิธีกรรมริมแม่น้ำ เช่น การถวายดอกไม้พลูและลอยกระทงเล็ก ๆ ด้วยความตั้งใจ การไปที่ 'วัดอรุณ' แล้วเดินลงไปยังท่าน้ำจะให้มุมมองที่งดงามและมีคนมาทำพิธีบูชากันบ่อย ๆ ผมจำได้ว่าบรรยากาศยามเช้ามีความเงียบสงบและกลิ่นธูปไม่คับคั่ง ทำให้การทำสมาธิสั้น ๆ หรือการสวดมนต์ถวายพวงมาลัยรู้สึกเป็นส่วนตัว อีกจุดที่ผมมักแวะคือแถวท่าเตียน–ท่าช้าง พื้นที่ใกล้พระบรมมหาราชวังมีศาลริมแม่น้ำและจุดถวายของชาวบ้านท้องถิ่น การไปเดินดูคนเอ่ยคำสวดและวางดอกไม้ทำให้เข้าใจความสัมพันธ์ของคนกรุงเทพกับน้ำ นอกจากวัดใหญ่แล้ว ผมมักจะแนะนำให้คนลองสำรวจศาลเล็ก ๆ ในชุมชนเก่า เช่น บริเวณบางลำพูหรือฝั่งธนบุรีที่มีศาลท้องถิ่นซ่อนอยู่ ศาลพวกนี้มักไม่ได้ปรากฏในแผนที่ท่องเที่ยวหลัก แต่มอบความเป็นชุมชนและการต้อนรับแบบเรียบง่าย หากอยากได้พิธีที่เป็นทางการขึ้นมาหน่อย ให้ไปวันที่มีพิธีลอยกระทงหรือประเพณีตามชุมชน จะเห็นการจัดเตรียมเครื่องสักการะและการรวมตัวของคนท้องถิ่นซึ่งอบอุ่นมาก สุดท้ายผมแนะนำให้ไปกับใจสงบ เตรียมดอกไม้สดหรือพวงมาลัยเล็ก ๆ แล้วตั้งจิตให้แน่วแน่เมื่อวางถวาย การพูดคำอธิษฐานสั้น ๆ ต่อพระแม่คงคาในที่ที่มีลมพัดจากแม่น้ำ รู้สึกเหมือนปล่อยเรื่องหนัก ๆ ลงกับสายน้ำไปได้บ้าง นี่ไม่ใช่แค่การทำพิธี แต่เป็นการสัมผัสวิถีชีวิตริมน้ำของคนกรุงเทพที่สืบทอดกันมายาวนาน

ฉันชอบสังเกตว่าฉากเทศกาลในซีรีส์สืบสวนไทยมักถูกใช้เป็นตัวเร่งอารมณ์และจังหวะเรื่องราวมากกว่าแค่ฉากสวยงาม ลอยกระทงมักเป็นฉากโปรดของผู้สร้าง เพราะแสงเทียนที่ลอยบนแม่น้ำกับเงาบุคคลบนเรือสร้างความลึกลับและความเหงาไว้พร้อมกัน ฉากการลอยกระทงในซีนสืบสวนมักมีการซ่อนไขว้ความจริงไว้ในกลุ่มคนที่มาไหว้ร่วมกัน—คนหนึ่งเป็นพยาน เงียบๆ อีกคนมีปมในใจ เหตุการณ์เล็กๆ อย่างกระทงลอยผิดทางหรือเทียนดับกลางแม่น้ำ กลับกลายเป็นเบาะแสสำคัญ สงกรานต์ให้สีสันอีกแบบ ฝูงชน การสาดน้ำ และความโกลาหลช่วยบดบังเส้นทางหลบหนีหรือซ่อนตัวของตัวร้าย บางเรื่องใช้ช่วงสงกรานต์เป็นเหตุให้ทุกคนมี 'อัลไบ' ว่าตัวเองอยู่กับฝูงชน แต่กล้องสั้นๆ หรือมุมกล้องที่แอบถ่ายกลับจับการเคลื่อนไหวได้ ชนบทเทศกาลอย่าง 'ผีตาโขน' ก็ถูกนำมาใช้เพื่อเล่นกับหน้ากากและการปิดบังใบหน้า ทำให้ฉากที่คนในครอบครัวรู้จักกันดีกลับกลายเป็นดินแดนที่ไม่สามารถเชื่อใจใครได้ เมื่อดูซีรีส์แนวสืบสวนโดยรวม ผมชอบเห็นว่าผู้สร้างเอาองค์ประกอบพิธีกรรมและประเพณีไทยมาผสมกับการไขปริศนาอย่างลงตัว ไม่ว่าจะเป็นการใช้ความสวยงามของเทศกาลหรือความแออัดของฝูงชน ทั้งหมดช่วยเพิ่มมิติให้คดีดูมีชีวิตและเชื่อมโยงกับสังคมจริงๆ

เทศกาล 'ผีตาโขน' ที่จังหวัดเลยเป็นหนึ่งในงานประจำปีที่ผมรู้สึกว่ามีเสน่ห์แบบหลอนๆ ผสมกับความสนุกสนานอย่างลงตัว ผีตาโขนไม่ใช่แค่หน้ากากและขบวนเต้นรำ แต่มีเรื่องเล่าพื้นบ้านเกี่ยวกับวิญญาณและการเชิญชวนเทพเจ้าให้มาร่วมงานบุญ เรื่องราวต้นตอมักถูกเล่าผ่านการแสดงพื้นบ้านที่ผสมระหว่างความเฮฮาและความลี้ลับ ซึ่งทำให้บรรยากาศทั้งน่าตื่นเต้นและชวนขนลุกได้พร้อมกัน ผมเคยนั่งดูขบวนแห่ตอนเย็น แสงไฟจางๆ สาดตกบนหน้ากากที่ทำจากผ้าผสมกระดาษ ฝูงชนตะโกนและหัวเราะ แต่บางจังหวะเสียงดนตรีกับท่าทางก็ดูน่ากลัวขึ้นทันที เพราะมีการเล่าเรื่องผีที่เกี่ยวโยงกับประเพณี เช่น วิญญาณที่มาร่วมแสดงความยินดีหรือวิญญาณที่ยังไม่ได้ไปผุดไปเกิด การได้ฟังผู้เฒ่าเล่าเบื้องหลังบางตอนทำให้ผมคิดว่าเทศกาลนี้คือพื้นที่ที่คนทำให้เรื่องผีมีชีวิต และไม่ได้มีวัตถุประสงค์เพียงเพื่อหลอก แต่เพื่อย้ำความเชื่อและเตือนให้คนเห็นคุณค่าของพิธีกรรม ความประทับใจของผมคือความผสมผสานระหว่างความกลัวเล็กๆ กับความเป็นชุมชน ทุกคนมีส่วนร่วม ไม่ว่าจะเป็นการเย็บหน้ากาก การร่ายรำ ไปจนถึงการเลี้ยงอาหาร ทำให้เทศกาล 'ผีตาโขน' กลายเป็นมากกว่าโชว์ เป็นสมุดบันทึกของเรื่องเล่าที่ยังมีลมหายใจอยู่ในท้องถิ่น และนั่นทำให้ผมกลับไปทุกครั้งที่มีโอกาส

เมื่อมองรูปปั้นพระแม่คงคา จะเห็นได้ชัดว่ารูปแบบไอคอนิกของพระแม่มีรากเหง้าจากศิลปะอินเดียโบราณที่แพร่เข้าสู่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ การจัดท่าทางที่ถือขันน้ำรินลงมาและองค์ประกอบอย่างดอกบัว หรือพญานาคเป็นสัญลักษณ์ที่สืบทอดมาจากพุทธฮินดูคติในอินเดียยุคคลาสสิก เช่น ศิลปะสมัยกุษาณะ (Gupta) และสมัยปาละ (Pala) ซึ่งเน้นสัดส่วนสมดุล ใบหน้าที่เรียบสงบ และเส้นเสื้อผ้าที่ลื่นไหล แต่เมื่อศิลปะเหล่านี้เข้ามาผสมกับวัฒนธรรมท้องถิ่นในภูมิภาคต่าง ๆ ก็เกิดการปรับรูปแบบตามรสนิยมและวัสดุที่มี ผมมักมองรายละเอียดเล็ก ๆ เพื่อบอกยุคสมัย: ถ้าหน้าตาเรียวมีเส้นคิ้วโค้งเรียบและการปั้นเนื้อละเอียดมาก อาจชี้ไปที่อิทธิพลแบบอินเดียตอนเหนือหรือสไตล์ปาละ ส่วนถ้ารูปทรงค่อนข้างตัน แข็งแรง และมีเครื่องประดับใหญ่โต ก็มีแนวโน้มว่าจะเป็นอิทธิพลจากเขมรหรืออาณาจักรทางใต้อินโดจีนในช่วงอังกอร์ อีกกลุ่มหนึ่งคือศิลปะมอญ-ดวรา วัตถุของสมาคมมอญ (Dvaravati) ซึ่งมักมีเส้นเรียบง่ายและความอ่อนช้อยที่ต่างจากศิลปะเขมรอย่างเห็นได้ชัด การใช้หินชนิดต่างกัน เช่น หินทราย หินแกรนิต หรืองานทองสัมฤทธิ์ก็ช่วยบอกยุคและศูนย์ผลิตได้เช่นกัน ฉันชอบคิดว่าไม่มีคำตอบตายตัวเพียงคำเดียวสำหรับรูปปั้นพระแม่คงคา เพราะผลงานแต่ละชิ้นเป็นผลจากการผสมผสานทางวัฒนธรรม ถ้าพบรูปปั้นในแถบลุ่มน้ำเจ้าพระยาที่มีรายละเอียดเครื่องแต่งกายแบบท้องถิ่น บางทีอาจเป็นฝีมือช่างไทยในยุคหลังที่นำแบบแผนอินเดียมาปรับใช้ ขณะที่ชิ้นงานที่ถูกขุดพบใกล้แหล่งโบราณคดีเขมรอาจแสดงคุณสมบัติของศิลปะอังกอร์ ดังนั้นการระบุว่า 'มาจากยุคไหน' ต้องอาศัยการพิจารณาทั้งสไตล์ วัสดุ เทคนิคการทำ และบริบทการค้นพบ แต่โดยภาพรวม จิตนาการของฉันมักโยงพระแม่คงคากับคลื่นอิทธิพลจากศิลปะอินเดียโบราณที่เดินทางผ่านมอญ เขมร และลงรากในดินแดนไทยจนกลายเป็นภาพพิมพ์เฉพาะท้องถิ่น ซึ่งนั่นเองคือเสน่ห์ที่ทำให้การดูรูปปั้นแต่ละชิ้นไม่เคยน่าเบื่อ

มีหลายฉากในตำนานที่ทำให้ชื่อของพระเทวทัตเด่นขึ้นมาเสมอ เมื่อลองเปิดดูงานวรรณกรรมไทยแบบดั้งเดิมจะพบว่าเรื่องราวของเขามักถูกใส่ไว้ในบริบทของการสอนศีลธรรมมากกว่าการเป็นประวัติศาสตร์ล้วน ๆ ฉันมักเห็นพระเทวทัตถูกเล่าในชุด 'ชาดก' ฉบับภาษาไทยที่เล่าถึงความริษยาและการฟาดฟันทางใจระหว่างผู้ใกล้ชิดของพระพุทธเจ้าก่อนบ้างหลังบ้าง ทั้งนี้รูปแบบของการเล่าใน 'ชาดก' จะเน้นบทเรียน เช่น การยกตัวอย่างคนที่พ่ายแพ้ต่อความอาฆาต แล้วลงท้ายด้วยคติเตือนใจ ทำให้ภาพของเทวทัตในวรรณกรรมไทยกลายเป็นเครื่องเตือนใจชนิดหนึ่ง นอกจากนั้นยังมีรูปแบบการเล่าใน 'พุทธประวัติ' ฉบับต่าง ๆ ซึ่งเป็นรวมเรื่องเล่าชีวประวัติของพระพุทธเจ้า เวอร์ชันเหล่านี้ในภาษาไทยมักรวมเอาตอนที่เกี่ยวกับพระเทวทัตมาไว้เพื่อชี้ให้เห็นการเลือกทางศีลธรรม ความขัดแย้ง และผลของการยึดติด การอ่านฉบับร้อยกรองหรือฉบับนิทานสำหรับเยาวชนจะให้โทนต่างกันไป แต่หัวข้อหลักคือการเตือนว่าอวิชชาและอวิหิงสาจิต (ความริษยา ความริษยาเป็นต้น) นำไปสู่ความตกต่ำ ในที่สุดฉันมักรู้สึกว่าการพบพระเทวทัตในงานเหล่านี้ทำให้เรื่องพุทธประวัติไม่ใช่แค่เรื่องของวีรบุรุษ แต่เป็นบทเรียนที่เข้าใจง่ายและสัมผัสได้ในชีวิตประจำวัน

ฉันมักจะคิดถึงภาพวัดบ้าน ๆ ที่มีมุมเล็ก ๆ ให้คนมาไหว้พระสังกะจายเสมอ เพราะที่จริงแล้วการบูชาองค์นี้ไม่จำกัดอยู่แค่ในวิหารใหญ่ ๆ เท่านั้น หลายวัดไทยจะจัดพื้นที่ให้พระสังกะจายอยู่ใกล้กับโบสถ์หรือศาลาเล็ก ๆ บางแห่งตั้งไว้หน้าโบสถ์เป็นองค์เล็ก ๆ ให้คนมาสักการะขอเรื่องโชคลาภและความเป็นสิริมงคล โดยเฉพาะวัดที่มีความผสมผสานด้านความเชื่อของชุมชน มักเห็นผู้คนจุดธูป ถวายผ้าแพร หรือผูกผ้ายันต์เพื่อขอให้ค้าขายดีหรือมีความสุขในครอบครัว ไม่ใช่แค่ในวัดเท่านั้นที่พบพระสังกะจายบ่อย ๆ ร้านค้า ตลาดสด หรือแม้แต่บ้านเรือนบางหลังมักตั้งแท่นบูชาเล็ก ๆ ไว้เพื่อขอพรเรื่องการงานและความเจริญ เพราะภาพลักษณ์ของพระสังกะจายที่อิ่มเอมร่าเริงทำให้คนเชื่อมโยงกับความโชคดีและความอุดมสมบูรณ์ นอกจากนี้ในชุมชนไทย-จีนยังมีการบูชาที่แตกต่างออกไปบ้าง โดยมีการนำองค์แบบจีนเข้ามาผสมผสาน ทำให้พบองค์ในศาลเจ้าเล็ก ๆ ตามย่านการค้าได้บ่อยขึ้น สำหรับฉันแล้วการเห็นคนเข้าไปกราบองค์พระสังกะจายตามวัดหรือศาลเจ้าเล็ก ๆ นั้นให้ความรู้สึกอบอุ่น เป็นภาพสะท้อนว่าความเชื่อและความต้องการด้านความสุข ความมั่นคงทางครอบครัว และความสำเร็จทางการงาน ถูกถ่ายทอดผ่านการบูชาที่เรียบง่ายแต่มีความหมายเสมอ